Instrukcja jak ukryć prawdę – każdy bywalec forów dyskusyjnych powinien ją znać

Po katastrofie polskiego samolotu pod Smoleńskiem namnożyło się teorii spiskowych bez liku, niektóre z nich dość szalone, ale trudno się temu dziwić wziąwszy pod uwagę skalę dramatu i fakt, że zginęło tak dużo i tak ważnych dla państwa osób. Wydarzyła się rzecz bez precedensu, szokująca i niepojęta, coś, w co wręcz trudno uwierzyć. Jak to w ogóle możliwe, że mogło do tego dojść? Kto odpowiada za to, co się stało?

My również rozważaliśmy w tym blogu wiele z nich. Wolno nam. Nie jesteśmy żadnym oficjalnym medium, lecz osobami prywatnymi i dlatego możemy puścić wodze fantazji. Ja traktuję to jako rodzaj burzy mózgów – wśród wielu szalonych idei może kryć się ta jedna, która okaże się prawdziwa. To samo działo się i dzieje na innych blogach i forach dyskusyjnych.

Czy jest w tym coś złego, że ludzie spekulują, a nawet że tworzą teorie spiskowe?

Absolutnie nie! Wręcz przeciwnie. Jestem głęboko przeświadczona, że gdyby nie Internet nigdy nie poznalibyśmy prawdy, ponieważ władza ma w tym przypadku zbyt wiele do ukrycia. Pytań jest mnóstwo, odpowiedzi prawie żadnych, a te, które pojawiają się w oficjalnych mediach niczego nie wyjaśniają. Wiemy doskonale, że brudne sprawki władza z reguły zamiata pod dywan, rzucając gawiedzi nędzne ochłapy zamiast rzeczowych wyjaśnień. Dobrze więc się dzieje, że fora i blogi wprost się gotują, niech rząd wie, że my nie zadowolimy się gładkimi i pustymi wyjaśnieniami, lecz będziemy do końca domagać się prawdy.

Internet to potęga, ale również śmietnik, a nawet miejsce pełne niebezpieczeństw. Jeśli sądzisz, że na forach wypowiadają się osoby takie jak ty, poszukujące prawdy i uczciwe, to strzeż się! W sieci kryją się prawdziwe bestie, których zadaniem jest wyprowadzenie w pole każdego, kto ośmiela się wtykać nos w interesy wysoko postawionych ludzi z rządu i wielkich korporacji. Załatwiane są tam brudne interesy i lansowane szkodliwe społecznie idee. Jeśli wierzysz, że te wszystkie „prywatne” osoby przekonujące do budowy elektrowni atomowych, popierające konieczność ograniczenia emisji CO2, lansujące szczepienia itp. wypowiadają się bezinteresownie i prosto z serca to jesteś naiwny jak dziecko.

Po przeczytaniu poniższego tekstu będziesz wiedzieć, jak jesteś robiony w konia.

Nie daj się! Poznaj metody wroga!

A w wolnej chwili przeczytaj „Erystykę” Schopenhauera, to bardzo oświecająca i otwierająca oczy lektura.

—————————-

Zaczerpnięte z bloga PRACowniA:

Dwadzieścia pięć sposobów na zwalczanie prawdy: Zasady dezinformacji

H. Michael Sweeney

copyright (c) 1997, 2000 All rights reserved

(Revised April 2000)

http://www.proparanoid.net/truth.htm

Zgoda na rozpowszechnianie w celach niekomercyjnych pod warunkiem opublikowania całości oraz podania autora. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o rządzie cieni, odwiedź stronę autora.

Zbudowany na bazie „Trzynastu technik zwalczania prawdy” Davida Martina, poniższy tekst może się przydać w sytuacji, kiedy trzeba się połapać w świecie pełnym zawoalowanej prawdy, pół-prawd, kłamstw oraz zwalczania prawdy, kiedy fora społeczne starają się badać poważne przestępstwa. Niestety obejmuje to również informacje podawane przez media, które należą do największych winowajców, jeśli chodzi o sianie dezinformacji.

Tam gdzie przestępstwo obejmuje spisek albo istnieje jakiś spisek mający na celu zatuszowanie prawdy, tam nieodłącznie występuje kampania dezinformacyjna skierowana przeciwko tym wszystkim, którzy starają się odkryć i ujawnić prawdę i/lub sam spisek.

Istnieją specjalne taktyki stosowane przez artystów dezinformacji, które zostaną tu przedstawione. Materiał ten obejmuje również siedem charakterystycznych dla agentów dezinformacji cech, które też mogą okazać się przydatne w identyfikowaniu graczy i oraz ich motywów.

Im bardziej dana osoba pasuje do przedstawionego opisu i im ściślej przestrzega przedstawionych reguł, z tym większym prawdopodobieństwem jest profesjonalnym dezinformatorem mającym w swojej działalności żywotny interes. Do szerzenia dezinformacji można ludzi skłonić przekupstwem, zastraszeniem albo szantażem, więc w wielu wypadkach nawet „poczciwcy” mogą być podejrzani.

Racjonalny uczestnik, zainteresowany poznaniem prawdy, oceni łańcuch poszlak i dojdzie do wniosku, że albo ogniwa łańcucha są solidne i przesądzają sprawę, albo że któreś z nich są słabe i potrzebny jest czas oraz dodatkowe wskazówki, albo że część ogniw jest przerwana, co zazwyczaj obala podejrzenia (choć nie zawsze, bo przerwanym ogniwom mogą towarzyszyć inne, albo przerwane ogniwo mogło nie być dla sprawy kluczowe).

Rozgrywka obejmuje podnoszenie kwestii, które mogą wzmocnić albo osłabić te połączenia (najlepiej do punktu zerwania).

Zadaniem dezinformatora jest ingerowanie w ten proces… a co najmniej dążenie do przekonania innych, że w rzeczywistości silne ogniwo jest słabe lub przerwane… albo proponowanie alternatywnych rozwiązań, oddalających od prawdy. Często przy pomocy swojej taktyki dezinformacyjnej po prostu utrudnia on bądź spowalnia proces – pewien sukces ma zagwarantowany, bowiem retoryka i upływający czas prowadzą poszukujących do apatii.

Niemal zawsze okazuje się, że jeśli nie można przerwać łańcucha dowodów dla danego rozwiązania, ujawnienie prawdy zwyciężyło. Jeśli łańcuch jest przerwany, to albo nowe ogniwo musi być fałszywe, albo potrzebny jest zupełnie nowy łańcuch, albo też rozwiązanie jest niepoprawne i należy znaleźć nowe… ale prawda nadal wygrywa.

Nie jest wstydem stworzenie albo wspieranie błędnego rozwiązania, łańcucha czy ogniwa, o ile tylko szczerze i uczciwie poszukuje się prawdy. Takie jest racjonalne podejście. Chociaż zrozumiałe jest, że człowiek może stać się emocjonalnie związany z pewną konkretną stroną danego problemu, to naprawdę nie jest ważne, kto wygra, tak długo, jak wygrywa prawda. Ale artysta dezinformacji będzie dążyć do wzbudzenia emocji i czepiania się błędów (niezależnie od racji), i za pomocą poniżania i zastraszania będzie się starał zapobiec wszelkiej dyskusji.

To artysta dezinfo oraz ci, którzy mogą pociągać za jego sznurki (którzy ucierpieliby na ujawnieniu zbrodni) MUSZĄ dążyć do zapobieżenia racjonalnym i pełnym badaniom jakiegokolwiek łańcucha dowodów, na którym by zawiśli. Jako że fakty i prawda rzadko upadają same z siebie, trzeba je pokonać z oszustwem i kłamstwem.

Ci, którzy są zawodowcami w sztuce oszustwa i kłamstw, jak np. społeczności wywiadowcze i zawodowi przestępcy (często są to ci sami ludzie lub przynajmniej współpracujący ze sobą), korzystają w tym procesie z na ogół dość dobrze określonych i rozpoznawalnych metod. Jednakże ogół społeczeństwa nie jest dobrze przygotowany na wypadek użycia takiej broni i często daje się łatwo zwieść tym sprawdzonym taktykom. Co godne uwagi, nawet mediów i organów ścigania NIE SZKOLI SIĘ pod tym kątem. Na dobrą sprawę, tylko sami gracze rozumieją zasady gry.

Dla takich dezinformatorów generalnym celem jest unikanie dyskusji na temat ogniw w łańcuchu dowodów, których prawda nie zdoła przerwać, przy jednoczesnym wykorzystywaniu sprytnych oszustw czy kłamstw mających stworzyć złudzenie, że łańcuch jest słabszy niż jest w rzeczywistości bądź przerwany, a jeszcze lepiej – wszelkiego możliwego rozpraszania uwagi każdego, kto zastanawia się nad łańcuchem, z kwestionowaniem wiarygodności prezentera włącznie.

Zrozumcie proszę, że fakt jest faktem, niezależnie od źródła.

Podobnie, prawda jest prawdą, niezależnie od źródła. Dlatego przestępcy mają prawo do składania zeznań przeciwko innym przestępcom.

Tam gdzie może istnieć motyw do kłamania, tylko prawdziwe dowody na to, że zeznanie jest fałszywe, mogą je unieważnić. Gdyby świadectwa znanego „kłamcy” nie wspierały potwierdzające fakty, z pewnością byłoby ono wątpliwej wartości. Jeśli jednak zeznanie (argument) oparte jest na wiarygodnych czy ewidentnych faktach, nie ma znaczenia, kto je przedstawił lub jakie kierowały nim motywy ani to, czy kłamał w przeszłości albo i nawet namawiał do kłamstwa w tej sprawie – fakty i powiązania powinny bronić się same.

Co więcej, w szczególności w odniesieniu do publicznego forum – jak na przykład listy do redakcji gazety, rozmowy przez Internet i grupy dyskusyjne – dezinformacja odgrywa bardzo ważną rolę.

Na takich forach tematy dyskusji to zasadniczo próby zainteresowania innych własnym stanowiskiem w jakiejś kwestii, ideą lub rozwiązaniem – będących przeważnie w trakcie kształtowania się.

Ludzie często korzystają z takich mediów jako gremium, w nadziei na uzyskanie pomocy w lepszym sformułowaniu swoich idei. W przypadku gdy te idee są krytyczne w stosunku do rządu lub silnych grup (zwłaszcza jeśli tematem są popełnione przez nich przestępstwa), dezinformator ma do odegrania jeszcze jedną rolę – stłamszenia tematu w zarodku. Dąży również do zdeprecjonowania samej koncepcji, prezentera oraz wspierających go uczestników, co zapewni mu przewagę w ewentualnych przyszłych konfrontacjach na szerszych forach.

Często można rozpoznać ten typ dezinformatorów po ich niepowtarzalnym sposobie stosowania „wyższych standardów” dyskusji, kiedy niekoniecznie jest to uzasadnione. Od osoby prezentującej swoje stanowisko będą domagać się przedstawienia go na poziomie profesorskim. Wszystko poniżej tego poziomu pozbawia dyskusję sensu i jest w ich opinii bezwartościowe, a kto się z tym nie zgadza, jest oczywiście głupi – i generalnie dokładnie takich słów używają.

Kiedy więc czytacie takie dyskusje, szczególnie na grupach dyskusyjnych, decydujcie sami, kiedy użyty został racjonalny argument, a kiedy macie do czynienia z dezinformacją, PSYOPS (operacje psychologiczne) lub oszustwem. Nie wahajcie się nazwać winnych po imieniu. Zarówno ci celowo starający się wprowadzić was w błąd, jak i ci, którzy zostali po prostu ogłupieni, na ogół w takiej sytuacji zmykają lub się uciszają (a to zupełnie niezłe osiągnięcie, ponieważ celem jest prawda).

Oto dwadzieścia pięć sposobów oraz siedem cech, z których nie wszystkie stosują się bezpośrednio do grup dyskusyjnych. [Przykłady i odpowiedzi pomijam, zainteresowani mogą zajrzeć do oryginału tutaj: http: //www.proparanoid.com/truth.html ]

Oskarżeń nie należy nadużywać – lepiej zachować je na okoliczność powrotów oraz dla tych, którzy wykorzystują wiele taktyk na raz. W odpowiedziach należy unikać wpadnięcia w emocjonalne pułapki lub zejścia na bocznice informacyjne, chyba że zachodzi obawa, że niektórzy obserwatorzy łatwo dadzą się zniechęcić przez oszustwa. Rozważcie możliwość zacytowania pełnej zasady zamiast jedynie powoływania się na nią, jako że inni mogą nie mieć punktu odniesienia. Zaproponujcie przedstawienie pełnej reguły na żądanie:

Uwaga: Wykorzystywanie reguły pierwszej i pięciu ostatnich (albo sześciu, zależnie od sytuacji) nie leży generalnie w granicach możliwości tradycyjnego dezinformatora. Zasady te są używane głównie przez przywódców i silnych graczy albo organizatorów przestępczych spisków i akcji tuszowania prawdy.

  1. Nie widzieć, nie słyszeć zła, nie mówić o nim. Niezależnie od tego co wiesz, nie mów o tym, szczególnie jeśli jesteś osobą publiczną. Jeśli się o czymś nie mówi, to się to nie wydarzyło i nie trzeba się tym zajmować.
  2. Udawaj niedowierzanie i oburzenie. Unikaj dyskutowania o kwestiach kluczowych i skup się na sprawie pobocznej, którą można wykorzystać do pokazania, że temat jest krytyczny wobec innej grupy lub tematu tabu. Nazywa się to też gambitem „jak śmiesz!”
  3. Stwórz pogłoski. Unikaj rozmawiania o tematach, twierdząc że wszystkie pomówienia, niezależnie od pochodzenia i dowodów, są plotkami i zwykłymi oszczerstwami. Możesz wykorzystać inne, niekoniecznie prawdziwe oskarżenia. To działa szczególnie dobrze w wypadku milczącej prasy, ponieważ wtedy te „wątpliwe pogłoski” są jedynym źródłem informacji dla publiki. Jeśli możesz skojarzyć źródło z Internetem, użyj tego do podkreślenia, że jest to „fałszywa pogłoska” rozpowszechniana przez dzieciaki, która nie ma pokrycia w faktach.
  4. Wykorzystuj wątłe argumenty. Znajdź albo wymyśl słaby argument u oponenta, który łatwo będzie obalić, co sprawi, że w oczach innych uczestników będziesz górą. Stwórz problem, który bezpiecznie można implikować w oparciu o twoją interpretację oponenta, jego argumentów bądź sytuacji albo wybierz najsłabszy aspekt z najsłabszych oskarżeń. Wzmocnij jego znaczenie i zniszcz go w taki sposób, aby stworzyć wrażenie, że rozprawiłeś się ze wszystkimi argumentami, zarówno prawdziwymi, jak i sfabrykowanymi, jednocześnie unikając rozmowy na główny temat.
  5. Zwódź oponentów przez wyśmiewanie i wyzywanie. Jest to tzw. „podstawowy atak na kuriera”, który ma wiele wariantów. Przypnij przeciwnikowi łatkę, taką jak „prawicowiec”, „liberał”, „komuch”, „terrorysta”, „radykał”, „rasista”, „fanatyk religijny”, „zboczeniec” (w Polsce – „antysemita”, „ksenofob”) i tak dalej. To sprawia, że inni będą mniej chętni wspierać przeciwnika, żeby nie narazić się na zakwalifikowanie do którejś z tych grup, a ty unikniesz konfrontacji z kwestią zasadniczą.
  6. Uderzaj i uciekaj. Na forum publicznym przypuść krótki atak na przeciwnika lub jego pozycję i zwiń się, zanim usłyszysz odpowiedź, albo po prostu ją zignoruj. To doskonale działa w Internecie i listach do redakcji, gdzie można stworzyć cały szereg nowych tożsamości i nie trzeba się tłumaczyć ze swoich zarzutów – po prostu przypuść atak, nigdy nie dyskutuj o głównym temacie i nigdy nie odpowiadaj na odpowiedzi przeciwnika, ponieważ to może zwrócić uwagę na punkt widzenia przeciwnika.
  7. Zakwestionuj motywy. Przeinaczaj albo uwypuklaj fakty, tak żeby mogły świadczyć o tym, że twój przeciwnik ma ukryte osobiste motywy lub jakieś uprzedzenia. To zmusza przeciwnika do obrony.
  8. Powołaj się na autorytet. Przedstaw się jako ktoś z kręgu autorytetów i wykorzystaj jak najwięcej żargonu i „szczegółów”, aby pokazać, że jesteś „tym, który wie”, i po prostu powiedz, że to, co mówi oponent, to nieprawda, nie wdając się w dyskusję i nie demonstrując konkretnie dlaczego ani nie cytując żadnych źródeł.
  9. Udawaj głupka. Nieważne, jakie dowody albo jakie logiczne argumenty są podawane, nie wdawaj się w dyskusję i ogranicz się do twierdzenia, że nie mają one żadnej wartości, są bez sensu, niczego nie dowodzą, są nielogiczne albo nie wspierają wniosku. Dla uzyskania najlepszego efektu – mieszaj ile się da.
  10. Mów, że oskarżenia oponenta to stare sprawy. Pochodna „wątłego argumentu” – zwykle w łatwo dostrzegalnych sprawach o dużej skali ktoś szybko wystąpi z oskarżeniem, z którym można sobie łatwo poradzić albo zrobiono to już w przeszłości. Jest to rodzaj inwestycji na przyszłość – na wypadek problemów z opanowaniem sytuacji. Kiedy taki rozwój wypadków jest do przewidzenia, już na wstępie użyj metody „wątłego argumentu” i uporaj się z nim w ramach wstępnego programu awaryjnego. Następne oskarżenia, niezależnie od ich wartości i zasadności, będą zazwyczaj kojarzone z pierwotnym zarzutem i odrzucone jako zwykłe wracanie do starych spraw i nie będzie potrzeby odnoszenia się do nich w jakikolwiek sposób. Jeszcze lepiej, jeśli oponent był powiązany z pierwotnym źródłem oskarżenia.
  11. Ustanów odwroty i odwołuj się do nich. Przyznaj się do drobnej pomyłki, którą popełniłeś nieumyślnie, ale daj do zrozumienia, że przeciwnik stara się wszystko wyolbrzymić i stworzyć wrażenie, że zbrodnia jest większa, niż w rzeczywistości. Inni potem mogą wspomóc ten obraz, działając na twoją korzyść, a nawet powszechnie nawoływać do zakończenia całej tej bzdurnej afery, bo przecież „zrobiłeś już to co należy”. Jeśli umiejętnie się to przeprowadzi, zyskuje się sympatię publiki za „przyznanie” się do błędu, bez konieczności ustosunkowywania się do poważniejszych kwestii.
  12. Zagadki nie mające rozwiązania.Pokazując szereg wydarzeń otaczających przestępstwo i ogromną liczbę osób zaangażowanych, stwórz wrażenie, że problem jest zbyt skomplikowany, by dał się rozwiązać. To sprawi, że publika szybciej straci zainteresowanie.
  13. Logika Alicji w Krainie Czarów. Unikaj dyskusji o sprawie poprzez wsteczne rozumowanie albo wykorzystując pozornie dedukcyjną logikę, która wyprzedza wszelkie rzeczywiste zdarzenia. [Na przykład: jeśli by to faktycznie miało miejsce, to prasa już dawno by o tym pisała. Skoro nie pisała, nie miało to miejsca. Inny wariant – „na pewno ktoś by sypnął”.]
  14. Domagaj się kompletnych rozwiązań. Unikaj kwestii domagając się od przeciwnika natychmiastowego rozwiązania sprawy. Najlepiej działa w połączeniu z punktem 10.
  15. Naginaj fakty do innych wniosków. To wymaga kreatywnego myślenia, o ile przestępstwo nie zostało popełnione z myślą o awaryjnym wyjaśnieniu.
  16. Znikające dowody i świadkowie. Jeśli coś nie istnieje, nie jest faktem i nie będziesz musiał się do tego odnosić.
  17. Zmieniaj temat. Używane przeważnie w połączeniu z innymi sztuczkami. Znajdź sposób na zmianę tematu dyskusji wykorzystując zgryźliwe albo kontrowersyjne komentarze w nadziei na skierowanie uwagi na nowy, łatwiejszy temat. To działa wyjątkowo dobrze w towarzystwie, które może „spierać się” z tobą na nowy temat i spolaryzować uczestników dyskusji, aby uniknąć głównego tematu.
  18. Rozbudzaj emocje, antagonizuj i podpuszczaj przeciwników. Jeśli nie potrafisz nic innego, prowokuj i besztaj oponentów, aby sprowokować ich do emocjonalnej odpowiedzi, która uczyni z nich głupców, sprawi, że oni sami będą postrzegani jako nadgorliwi, a ich materiał jako mniej spójny. Nie tylko uda ci się uniknąć głównego tematu, ale możesz dalej działać, nawet jeśli ich emocjonalna odpowiedź o niego zahaczy, skupiając się na tym, jak przeciwnik jest „wrażliwy na krytykę”.
  19. Zignoruj prezentowane dowody i domagaj się dowodów niemożliwych. Jest to wariant „zgrywania idioty”. Niezależnie od tego, co przeciwnik przedstawi na forum publicznym, uznaj materiał za nieistotny dla tej kwestii i domagaj się dowodów, których przeciwnik nie będzie w stanie dostarczyć (mogą istnieć, ale nie być w zasięgu, mogą już być zniszczone albo skonfiskowane, jak w wypadku broni użytej przez zabójcę). Aby całkowicie uniknąć dyskusji, możesz być zmuszony do zdyskredytowania mediów lub książek jako źródeł, odmówienia uznania świadka za wiarygodnego, albo nawet zaprzeczenia, że słowa rządu lub innych władz mają jakiekolwiek znaczenie.
  20. Fałszywe dowody. Kiedy to tylko możliwe, wprowadź nowe fakty lub wskazówki stworzone z myślą, aby wprowadzić rozdźwięk między dowodami przeciwnika. To działa bardzo dobrze w wypadku przestępstw z planem awaryjnym, w których wypadku często faktów nie da się łatwo odróżnić od elementów sfabrykowanych.
  21. Wezwij Sąd Najwyższy, Specjalnego Oskarżyciela albo inne wysoko postawione ciało. Możesz osłabić cały proces z korzyścią dla siebie i skutecznie zneutralizować wszystkie delikatne kwestie bez otwartej dyskusji. Powołane dowody i zeznania muszą zostać utajnione. Na przykład, jeśli masz swojego prokuratora, może ci to zapewnić, że Sąd Najwyższy nie zobaczy żadnych użytecznych dowodów, które będą szczelnie zapieczętowane i niedostępne dla późniejszych badaczy. Po uzyskaniu pozytywnego werdyktu, sprawę można uznać za oficjalnie zamkniętą. Zwykle technika ta stosowana jest w celu uznania winnym niewinną osobę, ale może również pomóc przy wrabianiu ofiary.
  22. Stwórz nową prawdę. Stwórz swoją grupę ekspertów, autorów, przywódców albo wpłyń na już istniejące struktury, które mogą pomóc sprokurować przychylne zeznania, badania naukowe albo opinii społecznej. W ten sposób, jeśli będziesz musiał już dyskutować o temacie, możesz robić to autorytatywnie.
  23. Stwórz większe zamieszanie. Jeśli powyższe nie za bardzo pomaga w odwróceniu uwagi od wrażliwych kwestii albo nie chroni przed niekorzystnym relacjonowaniem przez media wydarzeń, których toku nie da się zatrzymać (jak np. toczące się procesy), stwórz nowe, zastępcze tematy medialne (albo spraw, żeby prasa tak je potraktowała). To pozwoli ci odwrócić uwagę mas.
  24. Uciszaj krytyków. Jeśli powyższa metoda nie zadziała, zastanów się, jak permanentnie usunąć przeciwników z obiegu, tak abyś już nie musiał się odnosić do sprawy. Można to osiągnąć przez morderstwo, aresztowanie i zatrzymanie, szantaż, albo oczernienie poprzez ujawnienie materiałów służących do szantażu, albo przez zwykłe zastraszenie i inne groźby.
  25. Zniknij. Jeśli posiadasz istotne tajemnice albo wydaje ci się, że ziemia pali ci się pod stopami i nie wytrzymasz temperatury, żeby uniknąć problemów – opuść teren.

Osiem cech dezinformatora

H. Michael Sweeney

HMS@proparanoid.com

copyright (c) 1997, 2000 All rights reserved

(Revised April 2000 – pierwotnie SIEDEM cech)

1) Unikanie. Nigdy nie wypowiadają się wprost ani nie wnoszą konstruktywnego wkładu w dyskusje, generalnie unikając cytowania oraz podawania źródeł. Zamiast tego, jedynie sugerują to czy tamto. Praktycznie zawsze zabierają głos z pozycji autorytetu i eksperta, doskonale znającego zagadnienie, bez ujawniania jakichkolwiek danych, usprawiedliwiających taką postawę.

2) Selektywność. Starannie wybierają przeciwników, stosując podejście „bij i uciekaj” wobec zwykłych komentatorów popierających przeciwnika albo skupiając atak na kluczowych oponentach, którzy znani są z bezpośredniości. Gdyby jakiś komentator włączył się w kłótnię, przechylając szalę zwycięstwa na stronę oponenta, atak obejmie i jego.

3) Przypadkowo. Mają tendencję do pojawiania się nagle i jakby przypadkowo, podnosząc nowy, kontrowersyjny temat, bez wcześniejszego udziału w ogólnych dyskusjach na tej konkretnej arenie publicznej. Podobnie lubią znikać, kiedy temat przestaje budzić zainteresowanie. Zostali prawdopodobnie skierowani tam z konkretnego powodu i z konkretnego powodu zniknęli.

4) Praca zespołowa. Często działają grupowo, wspierając się i uzupełniając wzajemnie. To oczywiście może zdarzyć się na każdym forum publicznym, ale tego typu częste wymiany przeważnie towarzyszą forom z udziałem profesjonalistów. Czasami jeden z graczy będzie infiltrował obóz przeciwnika, aby pozyskać dane dla taktyki wątłych argumentów lub jakiejś podobnej, mającej na celu osłabienie przeciwnika.

5) Anty-spiskowy. Prawie zawsze mają w pogardzie „teorie spiskowe” i zazwyczaj również wszystkich tych, którzy w żaden sposób nie chcą uwierzyć, że JFK nie został zabity przez LHO [Lee Harvey Oswald]. Zastanówcie się, dlaczego zatem – skoro tak pogardzają wyznawcami teorii spiskowych – skupiają się na obronie jakiegokolwiek tematu na grupach dyskusyjnych zajmujących się spiskami? Można by pomyśleć, że albo będą próbowali robić durni ze wszystkich i w każdym temacie, albo po prostu zignorują grupy, którymi gardzą. Nasuwa się więc usprawiedliwiony wniosek, że mają jakiś skryty powód swojej działalności i poświęcania uwagi tym, którym ją poświęcają.

6) Sztuczne emocje. Dziwny „sztuczny” emocjonalizm i wyjątkowa gruboskórność – zdolność wytrwania nawet w obliczu przygniatającej krytyki i zupełnego braku akceptacji. Prawdopodobnie wynika to ze szkolenia w społecznościach wywiadowczych, że bez względu na dowolnie silne dowody świadczące przeciwko nim, zaprzeczają wszystkiemu i nigdy się angażują się ani nie reagują emocjonalnie. W efekcie emocje dezinformatora mogą wydawać się sztuczne.

Większość ludzi, jeśli na przykład reaguje gniewem, wyraża swoją urazę odpierając zarzuty. Ale typy dezinfo przeważnie mają problem z utrzymaniem „wizerunku” i drastycznie zmieniają swoje udawane emocje i zwykle spokojny i beznamiętny styl komunikacji. To tylko praca i często nie są w stanie tak samo dobrze „odgrywać swojej roli” w medium, jakim jest Internet, jak potrafiliby w bezpośredniej rozmowie czy konfrontacji. Możesz spotkać się z wściekłością i oburzeniem w jednej chwili, nudziarstwem w następnej i gniewem później – emocjonalne jo-jo.

Jeśli chodzi o ich gruboskórność, żadna ilość krytyki nie odwiedzie ich od wykonania zadania. Będą kontynuować stare schematy dezinformacji, niczego w nich nie zmieniając pomimo krytyki, że ich gra jest oczywista. Ktoś bardziej racjonalny, kogo naprawdę obchodzi, co myślą inni, starałby się poprawić swój styl komunikacji, treść i tak dalej, albo po prostu zrezygnowałby.

7) Niespójność. Istnieje również tendencja do popełniania błędów, które zdradzają ich prawdziwe oblicze i motywy. Może to wynikać z nieznajomości tematu lub może być nieco „freudowskie”, że tak powiem, w tym sensie, że być może tak naprawdę w głębi wspierają stronę prawdy.

Zauważyłem, że często przytaczają sprzeczne informacje. Na przykład jeden z takich graczy twierdził, że jest pilotem marynarki wojennej, a swoje braki w zakresie poprawnej komunikacji (ortografia, gramatyka, niespójny styl) przypisywał temu, że skończył tylko szkołę podstawową. Nie znam zbyt wielu pilotów marynarki wojennej, którzy nie mają przynajmniej średniego zawodowego wykształcenia. Ktoś inny początkowo twierdził, że nie zna danego tematu czy sytuacji, a nieco później przypisywał sobie wiedzę z pierwszej ręki.

8) Kolejna cecha: Stała czasowa. Ostatnio odkrytą cechą objawianą na grupach dyskusyjnych jest kwestia czasu reakcji. Istnieją tu trzy sposoby, zwłaszcza gdy w operację tuszowania zaangażowany jest rząd bądź jakiś inny gracz posiadający władzę:

1)Wszelkie posty wysłane na grupą dyskusyjną przez namierzonego zwolennika prawdy mogą skutkować natychmiastową reakcją. Rząd i innych podobnie silnych graczy stać na płacenie ludziom za ślęczenie przy komputerze i czekanie na okazję do wyrządzenia szkody. Ponieważ dezinformacja w grupach dyskusyjnych działa tylko wtedy, gdy czytelnik ją widzi – szybkie działanie jest konieczne, w przeciwnym bowiem razie użytkownicy mogą zostać przeciągnięci na stronę prawdy.

2) Gdy z dezinformatorami mamy do czynienia w bardziej bezpośredni sposób, jak na przykład poczta elektroniczna, konieczne jest opóźnienie – będzie ono zwykle wynosić co najmniej 48-72 godziny. Pozwala to przedyskutować strategię zespołu pod kątem najskuteczniejszej reakcji, jest to również dość czasu, aby w razie konieczności „uzyskać zgodę” lub instrukcje od zwierzchników.

3) Również w przypadku grup dyskusyjnych, poza działaniem opisanym w punkcie 1. często można także odnotować przygotowanie i odpalenie silniejszej amunicji w tym samym terminie 48-72 godzin – do gry wkracza zespół. Dzieje się tak szczególnie wówczas, gdy będąca na celowniku poszukująca prawdy osoba lub jej komentarze zostaną uznane za ważne w sensie możliwości ujawnienia prawdy. Tym sposobem poważny użytkownik ujawniający prawdę będzie zaatakowany dwukrotnie za ten sam grzech.

Zakończę pierwszym akapitem z wprowadzenia do mojej nieopublikowanej książki „Fatal Rebirth”:

Prawda nie przeżyje na diecie tajemnic, zwiędnie uwikłana w kłamstwa. Wolność nie wyżyje na diecie kłamstw, ulegnie uciskowi. Duch ludzki nie przeżyje na diecie ucisku, stając się w końcu podporządkowanym woli zła. Bóg, jako wcielona prawda, nie pozwoli, by świat na długo pozostał oddany takiemu złu. Dlatego pozwólcie nam na prawdę i wolność, jakich potrzebuje nasz duch … lub dajcie nam umrzeć w ich poszukiwaniu, bowiem bez nich na pewno zginiemy w świecie zła.

Notka: W części „25 sposobów…” wykorzystałam przekład zaczerpnięty z nieistniejącego już bloga 911redpill.blogspot.com dokonując nielicznych zmian tam, gdzie odbiegał od oryginału. Nieznanemu mi autorowi przekładu składam podziękowania za wykonaną pracę 🙂

66 myśli nt. „Instrukcja jak ukryć prawdę – każdy bywalec forów dyskusyjnych powinien ją znać

  1. @Chemtrail
    Masz rację, że otwarcie Trójkom całej puszki Pandory, może jedynie zamknąć im umysły jeszcze bardziej, ale ja już się tym nie przejmuję, ponieważ po wielu próbach dyskusji, gdzie kierowałem sporo Trójek delikatnie i po nitce do kłębka prawdy, okazywało się, że nie są w stanie zaakceptować nawet połowy faktów. Uważam, że obudzi się ten, który obudzić się chce i ma do tego predyspozycje. Zawsze znajdą jakiś autorytet (lubią się wymądrzać), którym sobie gęby wycierają i tym samym asekurują, broniąc dostępu do swojego bezpiecznego i spokojnego świata. Przebudzenie jest wewnątrz nas. Bez silnej potrzeby wnikania do własnego wnętrza, nie pojawi się ciekawość i emocje niezbędne do poszukiwań i przebudzenia. Zostawmy ich w spokoju. To ich karma. Pokazujmy, piszmy, dyskutujmy, ale decyzję, dotyczącą własnego losu, pozostawmy im samym…

  2. @Andrzej101
    Piszesz w 37:
    „Tutaj jest jeden problem. Jeśli pozostaniemy tylko tutaj, u Astromarii i kilku podobnych portalach, staniemy się towarzystwem wzajemnej adoracji. Nasze dyskusje tutaj czasami przypominają przekonywanie przekonanych i uświadamianie uświadomionych.”

    Wszyscy gdzieś działają, choć o tym nie piszą, a codziennie otwarcie bloga Astromarii jest jak powiew świeżego powietrza, choć tematyka, którą porusza autorka, a my ją komentujemy jest ciężkiego kalibru. Myślę, że spotykamy się tutaj, nie tylko z uwagi na naszą świadomość problemów, ale również dla pozostawania przy zdrowych zmysłach, no bo jak być normalnym, kiedy prawie cały świat postrzega Cię, jako paranoika i traktuje większość wypowiedzi z przymrużeniem oka? Agresję i złość na głupotę ludzką, trzeba rozładować, między innymi prowadząc dyskusje u Astromarii… 😉

    Poza tym, mam już chyba dość rozmów z Trójkami, bo kończy się to bardzo podobnie, czyli u mnie narasta irytacja, a u Trójek samouwielbienie…

  3. @chemtrail
    Znam ten wywiad, ale nie o tym chciałem napisać, a jedynie przekazać Ci bardzo krótko swoje odczucia, wobec osoby Icka:
    Jest dla mnie wiarygodny na 99,99999999…%

    Porusza się po bardzo grząskim i tajemniczym terenie, więc nie trudno o błędy. Nie przesądzam, a jedynie przekazuję swoje postrzeganie, oparte tylko i wyłącznie na głosie intuicji…

  4. A co z tym ?:

    Dopóki nie powstanie ruch osób 4> które DOSTOSUJĄ POKAZYWANĄ PRAWDĘ do poziomu PERCEPCJI odbiorców nic z tego nie będzie, poza paplaniną we własnym sosie. Bedzie to elitarne, łatwe do spacyfikowania grono “świadomych”.

    http://www.youtube.com/user/obserwuj

  5. „USTA MĄDROŚCI SĄ ZAMKNIĘTE DLA WSZYSTKIEGO Z WYJĄTKIEM USZU ZROZUMIENIA” Kybalion

    Jeśli chodzi o to, co głosi Icke, to moim zdaniem nie powinien mówić na forum publicznym wszystkiego co myśli i co wie (przyganiał kocioł garnkowi – właśnie zbieram cięgi za to, że gadam za dużo). Nie chodzi mi o to, żeby ukrywał prawdę, lecz o to, żeby podawał ją tylko tym, którzy dorośli do jej zrozumienia. Niemówienie całej prawdy nie musi oznaczać, że się kłamie lub coś ukrywa. Po prostu: mówisz to, co ludzie są w stanie przełknąć, resztę zachowując dla kręgu wtajemniczonych. Wywalanie całej kawy na ławę przed profanami skutkuje tym, że przyklejają mu oni etykietkę wariata i nawiedzonego, a inni nazywają go „agentem dezinformacji”. To jest jak z ezoteryką: jest to nauka dla przebudzonych, dlatego jest określana jako „hermetyczna”. Rzucanie jej przed wieprze może być wręcz niebezpieczne. To właśnie z tego powodu zawsze była wykładana w zamkniętym, „hermetycznym” kręgu wyłącznie dla wtajemniczonych. Dlaczego nie należy jej ujawniać wyjaśniają autorzy tej strony: http://franzbardon.pl/

  6. Wiarygodny nie znaczy mądry,
    Tak jak nie zawsze mądre jest mówienie prosto z mostu.
    Zresztą niech sobie będzie – nawet dobrze – ale jeśli chce się dotrzeć z INFO do zwykłych ludzi
    – zapomnij o Icku.
    – zapomnij nawet o chemtrailsach ( przynajmniej na dzień dobry )

    Zostawmy Icka dla „koneserów”

    Oczywiście pojawia się pytanie fundamentalne:
    Co ktoś chce osiągnąć ?

    Mój znajomy ujął to tak: „Ten pociąg jedzie do Auschwitz, można albo próbować go zatrzymać, albo wyskoczyć”
    Jeśli zatrzymać z pożytkiem dla innych istot to:

    Tematy które można ruszyć to sprawy „udokumentowane”,łatwe do „racjonalnego” przyswojenia, łatwe do ukazania z merkantylnego punktu widzenia – cui bono?:
    – gmo
    – media
    – zdrowie
    – 11/9 i inne konflikty- polityka od zaplecza: John Perkins z dużą ostrożnością

    To są tematy na start które można pociągnąć – ale jeśli się do tego wmiesza Icka Dżonsa Moora chemsy i inne = PORAŻKA.

    Une działają wielopłaszczyznowo -i dlatego odnoszą sukces. Nie walą kawy na ławę.
    Moze też powinna powstać piramidalna struktura „wiedzy” poznawana z góry na dół.

    Na górze dosłownie kilka tematów dobrze udokumentowanych – na dzień dobry – w garniturku.
    Potem coraz więcej
    A na końcu Icek po całości 🙂

    http://www.youtube.com/user/obserwuj

  7. @Chemtrail

    Może tak, a może nie. Nie wiem… Na przykład kwestia chemtrails. Uważam, że o tym warto i trzeba mówić. Pokazywać na niebie, wspominając tylko, że najprawdopodobniej może być szkodliwe, a my, jako społeczeństwo nie jesteśmy o takiej akcji rozpylania informowani (to jest chyba argument przekonywujący?). Żadnych spisków, a jedynie czyste dowody, w postaci tysięcy zdjęć i filmów. Przecież trudniej jest kogoś przekonać do 9/11, aniżeli smug chemicznych, które widać codziennie w zastraszającej ilości… Tym bardziej trzeba je pokazywać w pierwszej kolejności, bo o ile takie 9/11, nie ma wpływu na nasze zdrowie (przynajmniej bezpośredniego), tak chemtrails owszem…

    Wiesz… Pisałem już we wcześniejszych postach… Kto ma pojąć NWO, ten pojmie. Cała reszta jest w zasadzie nieistotna. Szkoda naszej energii. Ślijmy dobre intencje i miejmy nadzieję, że obudzi się setna małpa…

  8. @Chemtrail
    – jak widzę, nie możesz porzucić ciągotek do misjonowania (dziedzictwo od-religijne)!…
    Tymczasem w przypadku Wiedzy i Rozwoju funkcjonuje odwieczna zasada:
    „gdy uczeń jest gotów – nauczyciel sie pojawia”. NIE inaczej.
    AstroMaria nie pcha się z nauczaniem do mas – prowadzi swój znakomity blog i dba o utrzymywanie wysokiego poziomu. I coraz więcej myślących ludzi tutaj trafia, choć z Wiedzy tu zgromadzonej każdy skorzysta tyle, ile jest w stanie przyjąć na dany moment swojego rozwoju. A jest tu prawdziwa Skarbnica – hojnie dostępna, wystarczy się wczytywać!! Jest to świetne umocowanie rozwojowe poszukujących.
    Davida Icke przed laty wyśmiewano i tępiono, obecnie na jego wykłady przychodzą takie tłumy, że trudno o miejsce, ze zbytem książek też nie ma problemów.
    Ludziom stopniowo otwierają się oczy i coraz więcej jest takich, którzy chcą wiedzieć więcej, niż podają media.

    Wszechświat jest MENTALNY!!! O tym nie wolno zapominać, by rozumieć, że na rzeczywistość wpływamy każdą swoją myślą! Od JAKOŚCI NASZYCH MYŚLI naprawde dużo zależy (z tego przecież wynika znany „efekt setnej małpy”). Tę informację należy upowszechniać, będzie z pożytkiem.

    @AstroMario – zapowiadasz cd „Map Świadomości”, hurrraaa!!! Oby niedługo!

  9. @ Andrzej 101
    —————–

    Może oni i nie są idiotami,ale błędy w wykonaniu sa częstym przyczynkiem wykrywania największych afer.

    I to musisz brać pod uwagę. Chyba,ze ktoś specjalnie zmontował te dowody ???

  10. @ Andrzej 101
    ______________

    Napisałem,że B.Komorowski nagrywał, a GW pisała artykuł, a nie ,że wygłosił.

  11. O, właśnie miałam coś napisać, a tu ten link do artykułu o projekcie Cheops.
    Druga część powinna raczej nosić tytuł osiem cech trola oraz dezinformatora intrnetowego szybkiego reagowania.
    Uważam, że naprawde dobry, profesjonalny dezinformator łamie wszystkie osiem punktów.Starannie przygotowuje swoją internetową tożsamość,działa pod danym nickiem przez dłuższy okres czasu, nie tylko nie wyśmiewa teori spiskowych ale sam je tworzy i jest bardzo kreatywny. Wacha się, bywa czasem niepewny (na pokaz), jest bardzo dobrze przygotowany w swoim poletku.
    Rozpoznanie go jest trudne. Główna słabość takiego dezinformatora, to sztuczność jego spreparowanej tożsamości oraz specyficzny sposób pisania. Tak jak u Samuela – tu coś palnie i tam cos palnie i czuć smrodek. W języku map świadomości, to tak jak inteligentne 3, które pozuje na 4 ale nie kuma różnicy pomiędzy 2 i 4.

  12. Masz rację, trolle muszą operować na różnych poziomach, bo muszą mieć ofertę dla każdego. Jeden nabierze się na proste sztuczki, innemu trzeba podstawić coś bardziej wyrafinowanego. Tak czy inaczej na pewno nie ma wśród nich „czwórek”, bo te są już świadome praw duchowych i nie będą robić niemoralnych rzeczy. Ale taka „starsza trójka” może być groźna.

  13. Bardzo ciekawa wypowiedź Komorowskiego ale nie zrozumiałem kontekstu z tym że będzie leciał. O co tu chodziło? Powiedział zostanie Prezydentem (i wybuch bomby?)… albo będzie gdzieś leciał (kraksa samolotu) i to się zmieni. To także było brane pod uwagę podłożenie bomby na ziemi…

Nie mam żadnego wpływu na moderację, więc proszę się nie awanturować w tej sprawie - patrz: strona "Komentowanie bloga" (na górze). Wolną dyskusję prowadzimy w Hyde Parku, a o zdrowiu w Zdrowotnym Hyde Parku.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s