Pomóżmy runąć klimatologicznemu spiskowi

Po wycieku kompromitujących maili i dokumentów australijskich klimatologów z Uniwersytetu w Nowej Anglii całemu misternie zaplanowanemu i brutalnie wprowadzanemu w życie planowi globalnego wyzysku klimatycznego grozi haniebny koniec. O ile można było lekceważyć, a nawet wyśmiewać internautów, a nawet niezależnych uczonych, którzy od dawna demaskowali ten klimatyczny szwindel, o tyle tych bijących po oczach i kompromitujących faktów zlekceważyć się nie da. Powiem wprost: to jest to wielki skandal w świecie naukowym! Wyszły na jaw fakty, które w całej rozciągłości udowadniają, że kolejna „teoria spiskowa” okazała się nie teorią, lecz rzeczywistym spiskiem.

Nieważne, czy dokumenty te zostały wykradzione przez hakerów, jak głosi wersja oficjalna, czy zostały ujawnione przez kogoś, kogo zwyczajnie ruszyło ludzkie sumienie i poczucie przyzwoitości, ważne jest jedynie to, że świat  uzyskał wreszcie niezbite dowody na istnienie autentycznego, klimatycznego szwindlu na skalę światową. Wobec tych faktów nie możemy pozostać obojętni.

Wobec perspektywy utraty gigantycznych dochodów, a zwłaszcza w obliczu kompromitacji i końca kariery klimatyczni bandyci zwierają szeregi i nie przebierając w środkach przypuszczają zmasowany kontratak. Mają przewagę – wszak media należą do nich, a nam przypada rola biernego słuchacza, który co najwyżej może zgrzytać zębami.

Agora zareagowała natychmiast wielką akcją dezinformacyjną we wszystkich swoich mediach. Poruszane są wszystkie możliwe struny, na których da się grać na nastrojach społecznych. W Radio TokFm nie było wczoraj gościa, który nie wygłosiłby „tekstu sponsorowanego” przez klimatologów. Każdy, kto choćby tylko na chwilkę zasiadał przed mikrofonem miał obowiązek zaapelować do sumień słuchaczy o litość dla planety, ratunek dla klimatu i poparcie dla szczytu w Kopenhadze.

Gazeta „dla inteligentów” rozpoczęła akcję zbierania podpisów pod kampanią ratowania klimatu i ludzkości. Jeśli jesteś racjonalistycznie oszołomiony masz możliwość dać temu wyraz składając swój popis pod petycją.

Przyjrzyjmy się uważnie, co jeszcze mamy w tym „pakiecie”.

Politycy są zupełnie ślepi i nie mają pojęcia o problemach klimatycznych, więc Greenpeace musi ich naciskać i pilnować:

Dyrektor Greenpeace Polska, Robert Cyglicki:
Ty decydujesz. Świat w Twoich rękach
Jeżeli w grudniu tego roku w Kopenhadze nie uda się osiągnąć światowego porozumienia w sprawie ochrony klimatu i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, to skutki wzrostu średniej temperatury powyżej 2 stopni C wymkną się spod kontroli. Jesteśmy ostatnim pokoleniem, które może to zmienić…
Podpisz apel do polityków

Mamy też coś dla sentymentalnych i romantyków:

Oddech Planety [WIDEO]
Czy wiesz, że połowa tlenu, którym oddychamy pochodzi z naszych oceanów? Tym inspirującym obrazem reżyserzy Greenpeace z Nowej Zelandii chcą nam uświadomić, jak piękne i pełne harmonii jest życie naszego globu. Usiądź wygodnie, weź głęboki oddech i posłuchaj jak planeta oddycha dla Ciebie….

Jest też coś z zupełnie innej bajki: jeśli nie wierzysz w globalny szwindel klimatyczny zrobimy z ciebie ignoranta, pozbawionego ludzkiej wrażliwości potwora, a nawet podłego mordercę, mającego na sumieniu śmierć z pragnienia biedaków w odległych zakamarkach globu:

Ignoranci [WIDEO]
Trudno to zrozumieć, ale są jeszcze tacy, którzy nie wierzą, że zmiany Klimatu to największe wyzwanie, z którym przyszło się zmierzyć nam i następnym pokoleniom. Nie obchodzą ich susze, powodzie, huragany, głodujący i spragnieni ludzie w wielu zakamarkach naszego globu….

I coś dla amatorów filmów katastroficznych z rodzaju „2012”:

Kopenhaga’09: Być albo nie być dla naszej planety

Dla każdego coś miłego…

Przy okazji wyszło szydło z worka i wydało się, że kilka legendarnych postaci to zwykłe, sprzedajne dziwki. TokFM podało wiadomość, że rusza wielka akcja agitacyjna, w której udział wezmą gwiazdy, np. Edyta Górniak i Adam Wajrak.

Król jest nagi!

Paul McCartney gawędzi z Jerzym Buzkiem o globalnym ociepleniu, a Adam Wajrak spada z hukiem z piedestału prosto w błoto:

Zaufajmy nauce, a nie klimatycznym znachorom

Końcowym akcentem tej od początku do końca żenującej farsy jest szantaż:

Ekolodzy będą głodować aż do szczytu w Kopenhadze

Oby się na śmierć zagłodzili, czego z całego serca życzę nie tylko im, ale i całemu światu. Kilka sprzedajnych i podatnych na pranie mózgu dziwek mniej światu nie zaszkodzi.

Co my na to?

No cóż, nie możemy pozostać bierni.

Proponuję stworzyć petycję i zbierać głosy przeciwko temu klimatycznemu szwindlowi. Jednak żeby to zrobić potrzebuję Waszej pomocy.

Pierwszy problem na jaki się natykam to instytucja, do której należy wysłać tę petycję. Wypełniając formularz trzeba podać adres i telefon adresata. Niestety, nie mam pomysłu, kto powinien nim być. Jeśli macie jakieś pomysły, to zapraszam do ich zgłaszania, a potem postaramy się ustalić resztę.

PS. Zgadzam się z McCartneyem co do fok i wegetarianizmu, ale bajki o CO2 nie kupuję.

Na pohybel Codexowi, czyli wyprawa do Otwocka 2

W sobotę zrobiliśmy wyprawę do Otwocka na kiermasz zdrowej żywności. Jakby na przekór knowaniom lobby farmaceutycznego w Polsce rolnictwo ekologiczne ma się chyba nienajgorzej i wygląda na to, że w społeczeństwie rośnie świadomość zdrowia.

Dowodem na to jest fakt, że nie udało nam się kupić prawie nic, poza orkiszem, razową mąką, masłem, miodem, czosnkiem, cebulką i kozim serkiem. Widzieliśmy tam kiszone ogórki, worki kartofli, marchew i inne warzywa, a nawet żeńszeń, ale okazało się, że wszystko to jest już sprzedane (poza żeńszeniem) i czeka na przybycie odbiorcy. Przed nami stał w kolejce po mąkę jakiś pan, a kiedy przyszła jego kolej przedstawił się i powiedział, że jest reprezentantem firmy handlującej zdrową żywnością i szuka dostawców towaru. A więc ruch w interesie kwitnie i należy mieć nadzieję, że polski rolnik nie da się zniszczyć również tej nowej fali komunizmu.

Niestety, ceny były bardzo wysokie (mąka pszenna razowa 4 zł, masło 6 zł za 200 g, słój ogórków 8 zł). Ale cóż, od zawsze wiadomo, że co zaoszczędzimy na jedzeniu, to wydamy na lekarza. Ja wolę wydawać na jedzenie, bo to jest to bardzo, ale to bardzo przyjemne. Nie dość, że smaczne, to jeszcze zdrowe. Ci nasi znajomi, którzy dokonali innego wyboru albo już nie żyją, albo ciężko chorują (cukrzyca, kamienie nerkowe z komplikacjami, nowotwory, nadciśnienie, zawał), ale kiedy próbuję im wytłumaczyć, że można inaczej, odpowiadają, że nie stać ich na dobre jedzenie, bo po opłaceniu rachunków wszystko co im zostaje wydają na leki i na nic więcej im nie starcza. Dziwna filozofia. Leczą się latami bez żadnych rezultatów, a nawet im dłużej się leczą tym bardziej chorują, ale nie wyciągają z tego żadnych wniosków i brną w to coraz głębiej… Ja na leki nie wydaję ani złamanego grosza i jakoś żyję. Ciekawe, jak to możliwe? W moim wieku? Przecież powinnam już leżeć plackiem, a rodzina powinna mnie obsługiwać i basen mi podawać…

Ponieważ na pyszne i zdrowe warzywka mogliśmy sobie tym razem tylko popatrzeć, zasięgnęliśmy języka i dowiedzieliśmy się, że kartofle i inne takie rzeczy trzeba zamówić wcześniej. Następnym razem będziemy mądrzejsi. Wzięliśmy wizytówki od handlujących i przed następnym kiermaszem (który będzie dopiero za miesiąc) zamówimy wszystko czego nam potrzeba.

Wojna w tobie

To, co poniżej jest fragmentem książki mojego ulubionego autora, Thorwada Dethlefsena, niemieckiego ezoteryka. Ten pisarz totalnie przeorał i wywrócił do góry nogami mój sposób myślenia i widzenia świata, a jego mała książeczka „Przeznaczenie twoją szansą” stała się dla mnie objawieniem. Za inspirację dziękuję zenforest (z którą wymieniłyśmy się tekstami).

Jeszcze jeden, tym razem ezoteryczny, dowód na to, że szczepienia nie są dobre. Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni…

Ten tekst jest też jakby alegorią tego, co obecnie dzieje się na świecie. Żyjemy w świecie permanentnego konfliktu, w którym praktycznie wszyscy są przeciw wszystkim. Świat jest jak żywy organizm. Albo zintegruje te konflikty i pokona stany zapalne, albo choroba go pokona i umrze. Najgorszą rzeczą, jaką świat może zrobić jest przyjęcie szczepionki przeciwko chorobie, jaka go toczy. Tą szczepionką będzie pokonanie wszelkich konfliktów poprzez nałożenie na ludzkość totalnej kontroli, rozbrojenie obywateli i chemiczno-elektroniczne pozbawienie ich wrodzonej agresywności. Pacjent może i przeżyje tę kurację, ale stanie się totalnie autystyczny.

Jak na górze, tak na dole. Jesteśmy jednością. Napiszę o tym więcej już niedługo.

Uwaga!!! Ostrzegam!!! Racjonalistom odradzam czytanie tego tekstu, bo „antynaukowe herezje” w nim zawarte mogą im zaszkodzić lub doprowadzić ich do szału.

Thorwad Dethlefsen – Poprzez chorobę do samopoznania

Biegunowość naszej świadomości bezustannie stawia nas, ludzi, w sytuacji konfliktowej, zmuszając do dokony­wania wyboru spośród dwóch możliwości. Stale musimy się na coś decydować, rezygnować z jednej możliwości na rzecz innej. Wciąż więc czegoś nam brak, wciąż czujemy pewien dyskomfort psychiczny. Szczęśliwy ten, kto potrafi zaakcep­tować konfliktowość ludzkiej egzystencji. Większość z nas bowiem skłonna jest wierzyć, że niedostrzeganie konfliktu jest tożsame z jego nieistnieniem. Z podobną naiwnością małe dzieci wierzą, że wystarczy zamknąć oczy, by stać się niewidzialnym. Konflikty jednak istnieją zawsze, niezależ­nie od tego, czy ktoś je dostrzega, czy nie. Kto nie jest gotów uznać tego faktu, przeanalizować konfliktu i starać się znaleźć jakieś rozwiązanie, prędzej czy później odczuje to na własnym ciele. Konflikty przybiorą formę zapalenia. Każda infekcja to zmaterializowany konflikt. Unikanie konfliktu na poziomie duszy (z wszystkimi jego przykrościami i niebez­pieczeństwami) odbija się na poziomie ciała w postaci zapalenia.

Prześledźmy ten proces na trzech wspomnianych już płaszczyznach, którymi są: zapalenie-konflikt-wojna:

1. Impuls: Zarazki wnikają do organizmu. Mogą to być bakterie, wirusy lub trucizny (toksyny). Wnikanie to nie tyle jest zależne od obecności zarazków – jak sądzi wielu laików – ile raczej od gotowości naszego organizmu do ich przyjęcia. W medycynie nazywa się to słabą odpornością. Problem infekcji nie sprowadza się – jak uważają fanatycy sterylności – do obecności zarazków, lecz do umiejętności współżycia z nimi. Stwierdzenie to można odnieść niemal dosłownie do obszaru świadomości. Nie chodzi przecież o to, by człowiek żył w świecie bez problemów i konfliktów, lecz by umiał żyć z konfliktami. Nie trzeba chyba dłużej uzasadniać, że system odpornościowy jest sterowany przez naszą psychikę, skoro nawet naukowcy coraz dogłębniej zajmują się ostatnio tym zagadnieniem (badania nad stre­sem itp.).

Znacznie ciekawsze jednak jest uważne obserwowanie tych zależności na przykładzie samego siebie. Kto nie chce otworzyć własnej świadomości na konflikt, który by go bardzo zdenerwował, musi otworzyć swoje ciało na zarazki. Lokują się one w słabych punktach organizmu, nazywanych po łacinie loci minoris resistentiae, czyli miejscami o osłabio­nej odporności, uważanymi przez medycynę klasyczną za wrodzone albo dziedziczne. Medycyna klasyczna sprowa­dza podatność pewnych organów na zapalenie do wrodzo­nej słabości tych organów, co pozornie uniemożliwia dalszą interpretację zjawiska. Psychosomatyka natomiast wskazu­je nie od dziś, że określonym grupom problemów od­powiadają określone organy, przez co jednak popada ona w sprzeczność z głoszoną przez medycynę klasyczną teorią miejsc o zmniejszonej odporności.

Ową pozorną sprzeczność bez trudu obalimy, jeśli spojrzymy na to zagadnienie z trzeciego punktu widzenia. Ciało jest zmaterializowanym odzwierciedleniem naszej świadomości, podobnie jak dom jest zmaterializowanym odzwierciedleniem idei architekta. Idea i jej kształt material­ny odpowiadają sobie wzajemnie, tak jak fotografia od­powiada negatywowi, nie będąc jednak tym samym. I tak każda część ciała i każdy narząd odpowiadają określonej treści psychicznej, określonemu stanowi emocjonalnemu i określonemu kręgowi problemów (na tych analogiach zasadza się fizjonomika, bioenergetyka, techniki masażu psychicznego i inne).

Człowiek ucieleśnia pewien stan świadomości, będący w danym momencie życia odzwierciedleniem jego dotychczasowych doświadczeń. Przynosi ze sobą na świat okreś­lony wzorzec problemów, których stopniowe rozwiązywanie i pokonywanie będzie kształtowało jego los, gdyż los = charakter + czas. Charakter ani nie jest dziedziczny, ani też kształtowany przez otoczenie, jest on „przynoszony” – jest wyrazem świadomości, którą ucieleśnia.

Ów stan świadomości ze specyficznymi układami prob­lemów i zadaniami życiowymi jest tym, co astrologia, na przykład, przedstawia symbolicznie w horoskopie. (Bliżej na ten temat w książce pt. Przeznaczenie twoją szansą). Skoro jednak ciało jest zmaterializowanym odzwiercied­leniem świadomości, również w ciele znajduje odbicie okreś­lony układ problemów. Oznacza to między innymi, że pewne grupy problemów mają swój cielesny czy też or­ganiczny odpowiednik w podatności na choroby. Z wiedzy tej korzysta na przykład irydodiagnostyka, nie uwzględ­niająca jednak ewentualnej korelacji psychologicznej.

Miejscem o zmniejszonej odporności jest ten narząd, który musi przejąć na siebie proces zdobywania doświad­czeń wtedy, gdy człowiek nie rozpracowuje w swej świadomości problemu psychicznego odpowiadającego danemu narządowi. W dalszym ciągu książki wyjaśnimy stopniowo, jaki organ odpowiada jakiemu problemowi. Kto się z tym zapozna, spojrzy na procesy chorobowe z całkiem innego punktu widzenia niż ci, którzy uparcie trzymają się przyczynowego sposobu myślenia.

Prześledźmy przebieg zapalenia, nie wskazując na razie dokładnie jego lokalizacji. W fazie pierwszej (impuls) zara­zki wnikają do organizmu. W sferze psychicznej odpowiada to sytuacji, gdy stajemy w obliczu jakiegoś problemu. Impuls, z którym dotychczas się nie zetknęliśmy, pokonuje system obronny naszej świadomości i rozdrażnia nas. Wznie­ca napięcie między biegunami, które to napięcie odczuwamy teraz świadomie jako konflikt. Jeśli nasz psychiczny system obronny funkcjonuje bardzo dobrze, impuls nie dosięgnie naszej nadświadomości – jesteśmy uodpornieni na jego wyzwanie, a tym samym na doświadczenie i rozwój.

W tym wypadku również mamy, zgodnie z zasadą biegunowości, dwie możliwości. Jeśli zrezygnujemy z obro­ny w obszarze świadomości, zachowamy odporność or­ganizmu, jeśli zaś nasza świadomość będzie odporna na nowe impulsy, organizm będzie gotów do przyjęcia zaraz­ków. Nie unikniemy zarażenia, możemy jedynie wybrać obszar, w którym ono nastąpi. Przenosząc to rozumowanie na warunki wojenne, powiedzielibyśmy, że pierwszej fazie – impuls – odpowiada wtargnięcie wroga do kraju (naruszenie granic). Tego rodzaju atak kieruje oczywiście całą uwagę polityczną i militarną na wrogich intruzów. Wszyscy wykazują wzmożoną aktywność, całą swoją ener­gię ukierunkowując na ten nowy dla nich problem, mobili­zują wojsko, poszukują sprzymierzeńców – krótko mó­wiąc: koncentrują uwagę na ognisku niepokojów. Takie działania naszego organizmu to:

2. Faza wysięku: Zarazki już się zagnieździły i tworzą ognisko zapalne. Ze wszystkich stron napływa płyn tkan­kowy, odczuwamy obrzmienie tkanki i towarzyszące temu najczęściej napięcie. W przypadku konfliktu psychicznego również wzrasta napięcie. Całą swoją uwagę skupiamy na nowym problemie, nie potrafimy już myśleć o niczym innym, prześladuje on nas dzień i noc, nie jesteśmy w stanie o niczym innym mówić, wszystkie nasze myśli krążą bez­ustannie wokół tej jednej sprawy. W taki oto sposób konflikt pochłania całą naszą energię psychiczną. Żywimy go, roz­dymamy, aż staje się gigantyczny niczym góra, której nie jesteśmy w stanie pokonać. Konflikt zmobilizował i zaan­gażował wszystkie nasze siły psychiczne.

3. Reakcja obronna: Pod wpływem zarazków (= anty­genów) organizm wytwarza specyficzne przeciwciała (w krwi i szpiku kostnym). Limfocyty i granulocyty tworzą wokół zarazków tak zwany wał granulocytowy, a makrofagi zaczynają pożerać zarazki. Toczy się więc wojna w obszarze ciała. Wróg zostaje otoczony i zaatakowany. Jeśli nie uda się rozwiązać konfliktu na płaszczyźnie lokalnej (wojna ograniczona), następuje powszechna mobilizacja. Cały naród bierze udział w wojnie, poświęcając temu wszystkie swoje siły.

4. Gorączka: Atak sił obronnych niszczy zarazki, a uwalniające się przy tym trucizny (toksyny) wywołują reakcję w postaci gorączki. Na lokalne zapalenie organizm odpowiada podwyższoną temperaturą ciała. Z każdym stopniem podwaja się wskaźnik przemiany materii, a więc nietrudno zorientować się, w jakiej mierze gorączka nasila procesy obronne organizmu. Dlatego też zwykło się mówić, że gorączka jest zdrowa. Istnieje więc współzależność mię­dzy wysokością temperatury a tempem przebiegu choroby. Dlatego można spokojnie ograniczyć przyjmowanie środ­ków obniżających temperaturę do granicy nie zagrażającej życiu i nie zbijać temperatury gwałtownie za każdym razem, gdy wzrasta.

Jeśli chodzi o sferę psychiczną, konflikt w tej fazie absorbuje nas bez reszty i pochłania całą naszą energię. Analogie między podwyższoną temperaturą naszego ciała a podnieceniem psychicznym są tak wyraźne, że znajdują odzwierciedlenie w naszym języku. Mówimy na przykład o gorączkowym oczekiwaniu, o gorączce poszukiwań, o gorą­czkowaniu się. [...] Nie tylko bowiem gorączka jest zdrowa, jeszcze zdrowsza jest konfrontacja z konfliktami. Mimo to panuje powszechna tendencja, by w miarę możliwości dusić w zarodku i gorączkę, i konflikty oraz duma umiejętności tłumienia (gdybyż tylko to tłumie­nie nie sprawiało tyle radości!).

5. Powolne opadanie gorączki (rozwiązanie): Załóżmy, że siły obronne naszego organizmu okazały się skuteczne – odparły obce ciała, częściowo je wchłonęły, i w efekcie następuje rozpad przeciwciał i zarazków, czego skutkiem jest żółta ropa (straty po obu stronach!). Zarazki w zmienio­nej, osłabionej formie opuszczają nasze ciało. Ale i w nim zaszły pewne zmiany, gdyż teraz posiada ono: a) informację o zarazkach, co nazywa się „odpornością nabytą lub swoistą”, b) jego siły obronne przeszły trening, przez co wzmocniły się – jest to „odporność nieswoista”. Przeno­sząc to na sferę militarną, moglibyśmy powiedzieć, że jest to zwycięstwo jednej strony przy stratach poniesionych przez obie. Zwycięzca wychodzi jednak z konfrontacji wzmoc­niony, gdyż dostosował się do przeciwnika, poznał go i w przyszłości może na niego odpowiednio zareagować.

6. Śmierć: Może się jednak zdarzyć, że zwycięstwo odniosą zarazki, co prowadzi do śmierci pacjenta. Fakt, że uznajemy taki wynik za mniej korzystne rozwiązanie, wyni­ka jedynie z naszego subiektywizmu. To tak jak w piłce nożnej – wszystko zależy od tego, z którą drużyną się identyfikujemy. Zwycięstwo to zwycięstwo, niezależnie od tego, która strona je odniesie – w tym wypadku też następuje koniec wojny. Radość i tym razem jest ogromna, tyle, że po stronie „przeciwnika”…

7. Stan chroniczny: Jeśli żadnej ze stron nie uda się rozwiązać konfliktu po swojej myśli, następuje kompromis między zarazkami a siłami obronnymi organizmu. Zarazki pozostają w naszym organizmie, nie odnosząc jednak zwycięstwa, co oznaczałoby śmierć, ale i nie zostają pokona­ne (wyzdrowienie w sensie restitutio ad integrum). Wytwarza się stan chroniczny, którego symptomami jest stale podwyż­szona liczba limfocytów i granulocytów, przeciwciał, lekko podwyższony opad i nieznacznie podwyższona temperatu­ra. Taka sytuacja powoduje, że w naszym ciele tworzy się ognisko wiążące energię potrzebną organizmowi. Pacjent czuje się zmęczony, apatyczny, bierny, niezdolny do działa­nia. Nie jest chory, ale i nie jest całkiem zdrów – jest to sytuacja, kiedy nie toczy się co prawda wojna, ale i nie ma pokoju, panuje kompromis, ale zgniły, jak wszystkie kom­promisy tego świata. Kompromis jest wzniosłym celem tchórzy, ludzi „letnich” (Jezus mówi: „Chciałbym ich wypluć z moich ust. Niech będą gorący albo zimni”), którzy niezmiennie boją się konsekwencji swego działania i wszel­kiej odpowiedzialności. Kompromis jednak nigdy nie stano­wi rozwiązania, gdyż ani nie jest absolutną równowagą między dwoma biegunami, ani też nie przechyla szali na jedną stronę. Kompromis oznacza permanentny zatarg, a co za tym idzie – stagnację. Czyniąc odniesienie do sfery militarnej, możemy porównać to z wojną pozycyjną (por. I wojna światowa), która pochłania energię i materiały, osłabiając lub też paraliżując pozostałe dziedziny życia, jak gospodarka czy kultura.

W sferze psychiki stan chroniczny odpowiada perma­nentnemu konfliktowi. Człowiek tkwi w sytuacji konflik­towej i nie znajduje ani odwagi, ani siły, by podjąć jakąś decyzję. Każda decyzja wymaga ofiar – możemy zrobić tylko jedno albo drugie – a taka perspektywa napawa lękiem. Dlatego wielu ludzi tkwi w samym środku konfliktu, są oni niezdolni dopomóc do zwycięstwa jednemu lub drugiemu biegunowi. Nieustannie roztrząsają problem, jaka decyzja byłaby słuszna, a jaka błędna, nie rozumiejąc, że w abstrakcyjnym sensie nie istnieje pojęcie słuszności i błędu, gdyż aby wreszcie być zdrowym, i tak potrzebujemy obu biegunów, tyle, że nie możemy zrealizować ich równocześ­nie, lecz musimy zacząć od jednego z nich – a więc zdecydujmy się!

Każda decyzja przynosi wyzwolenie. Stan chronicznego konfliktu natomiast wysysa z człowieka energię, co do­prowadza koniec końców do psychicznego zniechęcenia, apatii, rezygnacji. W chwili gdy zdecydujemy się na jedną z możliwości, poczujemy natychmiast przypływ energii. Tak jak nasze ciało z każdej infekcji wychodzi wzmocnione, tak i nasz stan psychiczny poprawia się po każdym konflikcie. Stajemy się bogatsi o nowe informacje, które tak samo jak nabyta odporność ułatwiają nam w przyszłości uporanie się z podobnym problemem.

Każdy konflikt, jaki przeżywamy, uczy nas ponadto lepiej i odważniej konfrontować się z konfliktami w przy­szłości, co odpowiada odporności naszego organizmu. Po­dobnie jak w przypadku naszego ciała, każde rozwiązanie pociąga za sobą ofiary, zwłaszcza po stronie przeciwnej; również decyzje podejmowane w sferze psychicznej wyma­gają ofiar. Nieraz trzeba poświęcić swoje dotychczasowe poglądy, ukochane przyzwyczajenia i zachowania. Ale przecież wszystko, co nowe, z góry niejako zakłada śmierć tego, co stare. Większe ogniska zapalne w organizmie często pozostawiają blizny. W naszej psychice również niekiedy pozostają blizny, które z biegiem lat stają się jakby wspo­mnieniami głębokich przeżyć w naszym życiu.

Kiedyś wszyscy rodzice wiedzieli, że dziecko po przeby­tej chorobie dziecięcej (wszystkie te choroby są chorobami zakaźnymi) uczyniło skok w swym rozwoju albo dojrzewa­niu. Dziecko nie jest już takie samo jak przedtem. Choroba je zmieniła, stało się bardziej dojrzałe. Ale nie tylko choroby wieku dziecięcego powodują, że człowiek staje się bardziej dojrzały. Tak jak ciało z każdej przebytej choroby zakaźnej wychodzi silniejsze, tak i człowiek po każdym przebytym konflikcie staje się dojrzalszy. Bowiem tylko wyzwania, którym musimy stawić czoło, czynią nas silniejszymi i bar­dziej doświadczonymi.

Tak jak ciało z każdej przebytej choroby zakaźnej wychodzi silniejsze, tak i człowiek po każdym przebytym konflikcie staje się dojrzalszy. Bowiem tylko wyzwania, którym musimy stawić czoło, czynią nas silniejszymi i bardziej doświadczonymi. Wszystkie wielkie kultury powstały w efekcie wielkich wyzwań i nawet Darwin sprowadzał rozwój gatunków do pomyślnego przezwyciężenia warunków środowiska (ta uwaga nie oznacza jednak akceptacji darwinizmu!).

„Wojna jest ojcem wszystkich rzeczy”, powiada Heraklit, i ten, kto prawidłowo rozumie tę sentencję, wie, że wyraża ona jedną z najbardziej fundamentalnych mądrości. Wojna, konflikt, napięcie między biegunami dostarczają energii życiowej, gwarantując w ten sposób postęp i rozwój.

Takie stwierdzenia brzmią groźnie i mogą być niewłaściwie odczytane w czasach, gdy wilki przyoblekają się w owczą skórę i w takim przebraniu demonstrują swoją tłumioną agresję jako umiłowanie pokoju.

Celowo porównywaliśmy rozwój stanu zapalnego w naszym organizmie z przebiegiem wojny, gdyż dzięki temu poruszany temat zyskuje ostrość i nie zostanie pobieżnie potraktowany przez czytelnika.

Żyjemy w takiej epoce i w takiej kulturze, które naznaczone są konfliktami i wrogością. Człowiek za wszelką cenę usiłuje uniknąć konfliktów i konfrontacji ze swoimi problemami – nie zauważając przy tym, że takie nastawienie uniemożliwia osiągnięcie wyższego stopnia świadomości.

Wprawdzie człowiek nie jest w stanie w dwubiegunowym świecie uniknąć konfliktów środkami funkcjonalnymi, ale właśnie dlatego usiłowania takie prowadzą do coraz bardziej skomplikowanych przesunięć wybuchów na inne płaszczyzny, których wewnętrznych powiązań trudno nie zauważyć.

Nasz temat, choroba zakaźna, jest na to dobrym przykładem.

Wprawdzie w powyższych rozważaniach traktowaliśmy paralelnie strukturę konfliktu i strukturę zapalenia, aby wypunktować to, co jest w nich wspólne, jednak w organizmie człowieka bardzo rzadko (lub nigdy) przebiegają one równolegle.

Dzieje się raczej tak, że jedna płaszczyzna zastępuje drugą w myśl alternatywy albo-albo. Jeśli jakiemuś impulsowi uda się pokonać siły obronne świadomości, przez co człowiek uświadomi sobie swoją sytuację konfliktową, wówczas naszkicowany wyżej proces przetwarzania konfliktu odbywa się tylko w psychice i z reguły nie dochodzi wtedy do infekcji somatycznej.

Jeśli zaś człowiek nie otworzy się na konflikt i nie uzdrowi go w strefie psychicznej, jeśli odrzuca wszystko, co mogłoby podać w wątpliwość jego sztucznie podtrzymywany zdrowy świat, wówczas konflikt przerzuca się na jego ciało i dochodzi do stanu zapalnego na płaszczyźnie somatycznej.

Zapalenie to konflikt na płaszczyźnie materialnej.

Nie należy zatem popełniać błędu i traktować swoich chorób zakaźnych powierzchownie, aby w efekcie dojść do wniosku, że „nie przeżywałem przecież żadnych konfliktów”.

Właśnie niedostrzeganie konfliktu wywołuje chorobę. Wejrzenie w siebie jednak, poszukiwanie przyczyn wymaga znacznie większego wysiłku niż rzucenie tylko pobieżnego spojrzenia, wymaga absolutnej uczciwości, która naszej psychice stwarza najczęściej podobny dyskomfort jak infekcja naszemu ciału. Właśnie tego dyskomfortu chcemy uniknąć.

To prawda, konflikty zawsze są bolesne – czy to będzie wojna, czy walka wewnętrzna, czy choroba, nie są one niczym ponętnym. Ale nie będziemy tu prowadzić rozważań w kategoriach ładne czy nieładne; skoro raz zgodziliśmy się, że niczego nie jesteśmy w stanie uniknąć. Kto nie pozwoli sobie na eksplozję psychiczną, u tego nastąpi eksplozja w ciele (ropień). Czy w takiej sytuacji można sobie jeszcze stawiać pytanie, co jest ładniejsze albo lepsze? Choroba czyni człowieka uczciwym!

Walka z infekcjami jest walką z konfliktami na płaszczyźnie materialnej.

Uczciwe było w tym wypadku w każdym razie nadanie nazwy broni: antybiotyki. Słowo to składa się z dwóch wyrazów greckich: anti = przeciw i bios =życie. Antybiotyki są więc „substancjami skierowanymi przeciwko życiu” – to się nazywa uczciwość!

Z dwóch względów antybiotyki są wrogie wobec życia. Jeśli przypomnimy sobie to, o czym już mówiliśmy, a mianowicie, że konflikt jest właściwym motorem rozwoju, czyli życia, wszelkie tłumienie konfliktu jest równocześnie zamachem na dynamikę życia jako takiego.
Ale i w węższym, medycznym sensie antybiotyki są wrogie wobec życia.

Zapalenia to stany ostre, w których organizm szybko się oczyszcza, wydalając z ciała toksyny w procesie ropnym.

Jeśli takie procesy oczyszczania się organizmu będą często i na dłuższy czas powstrzymywane antybiotykami, toksyny odłożą się w organizmie (najczęściej w tkance łącznej), co przy powtarzalności tego zjawiska może nawet wyrodzić się w proces nowotworowy.

Powstaje efekt pojemnika na śmieci: pojemnik można albo często opróżniać (infekcja), albo gromadzić śmieci tak długo, aż nastąpią w nich procesy zagrażające całemu domowi (rak).

Antybiotyki są obcymi substancjami, których człowiek nie wypracował własnym trudem, i dlatego pozbawiają go właściwych owoców jego choroby, a mianowicie doświadczenia, jakie zdobywa się w każdej konfrontacji.

Pod tym kątem należałoby również krótko omówić temat „szczepienia”.

Znamy dwa podstawowe rodzaje szczepień: uodpornienie czynne i uodpornienie bierne. Przy uodpornieniu biernym aplikuje się przeciwciała, które zostały wytworzone w innych organizmach.

Tę formę szczepienia stosuje się wtedy, gdy choroba już wystąpiła (np. tetagam przeciw zarazkowi tężca). W sferze psychicznej odpowiadałoby temu przejmowanie gotowych rozwiązań, przykazań i norm moralnych. Człowiek korzysta z cudzej recepty, unikając w ten sposób własnych rozwiązań i doświadczeń. Bardzo wygodna metoda postępowania, która nie jest żadnym postępowaniem, gdyż nie wymaga ani wysiłku, ani aktywności.

Przy uodpornieniu czynnym aplikuje się osłabione zarazki, aby organizm na ich bazie sam wytworzył przeciwciała.

Tę formę stosuje się we wszystkich szczepieniach profilaktycznych, jak na przykład przeciwko chorobie Heinego-Medina, ospie, tężcowi.

W sferze psychicznej odpowiednikiem tej metody jest ćwiczenie rozwiązań konfliktów w niewinnych sytuacjach (w wojsku: manewry), na przykład terapia grupowa, ćwiczenia dydaktyczne. Chodzi o to, by człowiek wyuczył się strategii rozwiązywania konfliktów, którą mógłby zastosować w sytuacji rzeczywistego konfliktu.

Powyższych rozważań nie należy interpretować jako recepty na sposób postępowania. Nie chodzi bowiem o to, „czy człowiek ma się pozwolić zaszczepić, czy nie”, lub „czy nie powinien nigdy stosować antybiotyków”.

Koniec końców jest zupełnie obojętne, co się zrobi, jeśli tylko zrobi się to świadomie! Najważniejsza jest nasza świadomość, a nie wszelkie nakazy czy zakazy.

Wyłania się jeszcze jedna kwestia, ta mianowicie, czy proces chorobowy w naszym organizmie jest w stanie zastąpić proces psychiczny.

Niełatwo na to odpowiedzieć, bo duszę i ciało można traktować odrębnie jedynie w teorii. W rzeczywistości zaś nigdy nie funkcjonują one w oderwaniu od siebie.

Wszystko to, co dzieje się w naszym ciele, znajduje odbicie w naszej świadomości, w psychice. Kiedy uderzamy się młotkiem w palec, mówimy: Boli mnie palec. Nie jest to twierdzenie do końca słuszne, gdyż ból zachodzi wyłącznie w świadomości, a nie w palcu. Ból palca jest jedynie projekcją psychicznego odczuwania przez nas „bólu”.

I właśnie dlatego, że ból jest zjawiskiem zachodzącym w naszej świadomości, możemy na niego rozmaicie wpływać: przez odwrócenie uwagi, hipnozę, narkozę, akupunkturę.

Wszystko, co odczuwamy w czasie procesu chorobowego w naszym ciele, rozgrywa się wyłącznie w naszej świadomości.

Rozróżnienie między objawami „psychicznymi” a „somatycznymi” odnosi się wyłącznie do obszaru projekcji. Jeśli ktoś jest chory z miłości, przerzuca swoje odczucia na coś niecielesnego, a mianowicie miłość, podczas gdy chory na anginę przerzuca je na gardło – cierpią jednak obaj wyłącznie w psychice.

Materia – a więc i ciało – może służyć tylko jako „ekran”, nigdy natomiast nie jest miejscem, w którym problem może zostać rozwiązany. Rozwiązanie może nastąpić tylko w świadomości. I tak każdy proces chorobowy w naszym organizmie jest jedynie symbolicznym przetworzeniem problemu, a wyciągnięte z niego doświadczenia zapładniają naszą świadomość. Dlatego też z każdej choroby człowiek wychodzi bardziej dojrzały.

Między cielesnym a psychicznym rozwiązaniem danego problemu zachodzi określony rytm. Jeżeli nie jesteśmy w stanie rozwiązać jakiegoś problemu w świadomości, wówczas używamy ciała jako materialnego środka pomocniczego.

Nie rozwiązany problem przybiera formę symboliczną.

Doświadczenia, jakie przy tym zdobyliśmy, wracają do naszej psychiki po zakończeniu choroby. Jeśli mimo zdobytych doświadczeń naszej psychice nie uda się uchwycić problemu, wraca on ponownie do naszego ciała, abyśmy mogli zdobyć następne doświadczenia praktyczne. (Nie bez powodu takie pojęcia, jak uchwycić czy sprostać są określeniami bardzo konkretnych postaw naszego ciała!)

Ten proces powtarza się tak długo, aż zgromadzimy wystarczająco dużo doświadczeń, by nasza świadomość ostatecznie zdołała rozwiązać istniejący problem lub konflikt.

Albo – oczywiście, poniesiemy porażkę, uparcie trwając w naszych starych metodach działania. Nasza wewnętrzna wojna, przyczyni się wtedy do ostatecznego zakończenia naszego życia.

Powyższe rozumowanie można zilustrować następującym przykładem:

Uczeń ma się nauczyć liczenia w pamięci.

Dajemy mu pewne zadanie (problem).

Jeśli nie potrafi się z nim uporać w pamięci, dajemy mu do ręki liczydło (materia).

Dokonuje on teraz projekcji problemu na liczydło i dzięki temu jest w stanie go rozwiązać (również w pamięci).

Dajemy mu teraz następne zadanie, które również powinien rozwiązać bez pomocy liczydła.

Jeśli mu się to nie uda – znowu otrzymuje środek pomocniczy.

Powtarzamy tę procedurę tak długo, aż wreszcie uczeń zrezygnuje z liczydła, gdyż wszystkie zadania potrafi wykonać w pamięci.

Liczenie tak czy inaczej zawsze odbywa się w pamięci, nigdy na liczydle, posługiwanie się nim jedynie ułatwia naukę.

Ci uczniowie którzy nie nauczą się liczyć, wypadają z gry i nie awansują do następnej klasy.

Omawiam tę sprawę tak wyczerpująco, ponieważ uzmysłowienie sobie związku między ciałem a duszą prowadzi do wniosku, którego wcale nie uważamy za oczywisty, a mianowicie, że ciało nie jest miejscem, w którym może zostać rozwiązany jakiś problem!

Cała medycyna tymczasem tak właśnie uważa.

Wszyscy, zafascynowani, obserwują to, co dzieje się w ciele człowieka, i usiłują uporać się z chorobami na płaszczyźnie cielesnej (nie biorąc pod uwagę psychiki).

Nic w ten sposób nie wskórają.

To tak, jakbyśmy za każdym razem, gdy uczeń ma trudności ze znalezieniem rozwiązania, przebudowywali liczydło. Człowieczeństwo ma miejsce w świadomości, a odzwierciedla się w ciele.

Nieustanne czyszczenie lustra nie zmieni tego, kto się w nim odbija (daj Boże, aby to było takie proste!).

Powinniśmy zaniechać poszukiwania w lustrze przyczyn i rozwiązań wszystkich odzwierciedlających się w nim problemów, i używać lustra po to tylko, by rozpoznać tam samego siebie.

Podsumowanie:

Infekcja = zmaterializowany konflikt.

Ten, kto ma skłonności do zapaleń, jest człowiekiem starającym się unikać konfliktów.

W przypadku choroby zakaźnej powinniśmy zadać sobie następujące pytania:

1. Jakiego konfliktu w moim życiu nie dostrzegam?
2. Jakiego konfliktu unikam?
3. Jakiego konfliktu nie przyjmuję do wiadomości?

Aby znaleźć istotę konfliktu, należy dokładnie zapoznać się z symboliką zaatakowanego narządu lub części ciała.

———————–

Polecam też tekst: Niebezpieczeństwo i niemoralne tło szczepień, autorstwa lekarza-homeopaty.

Domowy chlebuś bez dodatków E i polepszaczy

Otwieramy szkołę pieczenia chleba i bułek. Każdy, kto wypieka pieczywo w domu proszony jest o podawanie przepisów i o dzielenie się swoimi piekarskimi sekretami.

Jest wiele różnych sposobów pieczenia chleba. Można piec go z białej, pszennej mąki, na drożdżach, lub z mąki razowej, na zakwasie. Domowy chleb jest bez porównania lepszy niż kupowany, bo nie zawiera ani śladu trującej chemii, dodawanej do pieczywa w przemysłowych piekarniach.

Najzdrowszy oczywiście jest chleb z pełnego ziarna, zmielonego tuż przed pieczeniem, ale na to pozwolić sobie mogą tylko szczęśliwi posiadacze robotów kuchennych z przystawką do mielenia zboża (ja mam robota Bosch, polecam, bo jest nie do zdarcia). Kiedyś było można kupić ręczne śrutowniki, ale nie wiem, czy i dziś są one do zdobycia. Są też bardzo dobre automatyczne domowe „piekarnie”. Ich zaletą jest to, że nadają się świetnie dla ludzi zapracowanych, nie mających czasu na zabawy w domowe kucharzenie. Wadą jest to, że pojemniki do wyrabiania i pieczenia ciasta pokryte są warstwą teflonu, który świetnie się spisuje przy wypiekach z białej mąki, lecz nie zdaje egzaminu w „starciu” z szorstkimi mąkami razowymi, które ten teflon ścierają do gołej blachy, co powoduje konieczność kupowania wciąż nowych pojemników.

Wszyscy, którzy bawią się w kucharzenie na pewno nie raz doświadczyli ciężkiej frustracji z powodu majonezu, który z nieznanych powodów się zwarzył, zakalca w cieście, które miało zaimponować zaproszonym gościom, podchodzącego wodą jogurtu, śmietany, która za nic nie chciała dać się ubić czy pleśniejących przetworów na zimę. Pieczenie chleba, produkcja domowych jogurtów i wytwarzanie przetworów na zimę to prawdziwa magia. Każdy, kto chce uniknąć kuchennych rozczarowań powinien nauczyć się harmonijnej współpracy z siłami Kosmosu. Do tego przydatna jest astrologia. Nie każdy zna się na astrologii, ale to nie problem. Ci, którzy się na niej znają wydają specjalne kalendarze, do których wystarczy zajrzeć i odczytać porady na dany dzień.

Zachęcam do zaopatrzenia się w kalendarz biodynamiczny, koniecznie Marii i Matthiasa K. Thun, Wydawnictwo Otylia, ul. Staszica 13, 89-100 Nakło nad Notecią, tel. 0-52 386 57 56. Inne kalendarze są niepewne, a ten jest sprawdzony przez lata praktyki i niezawodny. Kalendarz w zasadzie przeznaczony jest dla rolników i ogrodników, ale jest niezbędny również w kuchni. Jeśli ktoś nie ma ogrodu, niech się nie zniechęca, przy przesadzaniu kwiatków doniczkowych też się przyda. A w kuchni tym bardziej, ponieważ stosowanie się do jego zaleceń pozwoli uniknąć wielu frustrujących wpadek.

W każdym wydaniu kalendarza jest wstęp, wyjaśniający jak go używać. Do prac domowych najbardziej zalecane są dni korzystne dla kwiatów i owoców. Nie sprzyjają tym pracom dni korzeniowe i liściowe, a w dni wykreślone nie należy nic piec ani kisić, bo i tak nic z tego nie wyjdzie.

Jeśli chodzi o pieczenie chleba, to ostrzegam, że pierwsze próby prawdopodobnie nie będą zbyt udane, nawet jeśli zrobicie wszystko ściśle według instrukcji. Pieczenie chleba naprawdę ma coś z magii, więc trzeba się zaprzyjaźnić z dobrymi duszkami, które czuwają nad tym procesem. Kiedy Wam się to uda, chleb zawsze będzie pulchny i smakowity.

W sklepach ze zdrową żywnością można kupić zakwas. Występuje on w kilku postaciach: może być suszony, w małej torebce, lub w słoiczku, w postaci pasty. Można też użyć żurku (takiego na zupę), sprzedawanego w butelkach. Zakwas w proszku jest drogi, ale nie trzeba go sypać do każdego pieczenia. Po wyrobieniu ciasta można odłożyć jego niewielką część i przechować w lodówce, żeby użyć go do zakwaszenia ciasta przy kolejnym pieczeniu. W sklepach tych kupuje się również mąkę, białą i razową oraz całe ziarna zbóż.

Ja kupuję pszenicę i żyto nie mielone i sama robię z nich mąkę. Gotowa mąka razowa jest częściowo oczyszczana i bardzo drobno mielona, więc znakomicie nadaje się na makaron, jednak chleb jest najlepszy z bardzo grubo mielonego ziarna.

Zanim przystąpimy do pieczenia chleba przymierzmy się do czegoś łatwiejszego, czyli bułeczek. Oto przepis na moje ulubione bułeczki owsiane (z książki dla wegetarian, autorstwa Sarah Brown:

Składniki na 12 bułeczek:
25 g świeżych drożdży
15 ml (1 łyżka) miodu
425 ml (1¾ szklanki) ciepłego mleka
200 g grubej mąki owsianej (z płatków owsianych) lub drobnych płatków owsianych
500 g drobnej razowej mąki pszennej
1 łyżeczka soli

1. Drożdże wymieszać z miodem, dodać mleko i roztrzepać trzepaczką. Wsypać mąkę owsianą, wymieszać i zostawić na 45-60 minut. W tym czasie mąka spęcznieje, a na powierzchni powstanie piana.
2. Dodać mąkę pszenną oraz sól i zagnieść luźne ciasto. Dokładnie wyrobić. Jeśli klei się do rąk dodać trochę mąki, ale nie za dużo. Ciasto nie może być suche. Włożyć do miski i odstawić na 30 minut.
3. Wyrabiać ponownie 2 minuty. Podzielić na 12 części. Z każdej uformować kulkę, w której trzonkiem drewnianej łyżki zrobić dziurkę.
4. Ułożyć na natłuszczonej blasze i zostawić w cieple na 30 minut, żeby podrosły. Nagrzać piekarnik do 220 st.
5. Piec 15-20 minut, lub do chwili, kiedy opukane od spodu wydają głuchy dźwięk. Wyjąć na ażurową blachę i zostawić do ostygnięcia.

Trująca, zmieniająca płeć żywność

Autor: Konstanty Z. Hanff

„Uczeni” bawią się w Pana Boga i „poprawiają” naturę. Skutki tej „zabawy” nie dały na siebie długo czekać.

Zaczęło się od nawozów sztucznych. Dodaje się zatem 34 składniki chemiczne do gleby i przestaje stosować nawozy naturalne. Przemysł chemiczny i producenci nawozów sztucznych, zarabiają miliony, a obornika nie ma gdzie podziać… Mało kto zastanawia się nad tym, że nawóz naturalny zawiera około 60 różnych składników organicznych i mineralnych. Żaden nawóz sztuczny tych składników nie zastąpi! Efekt stosowania nawozów sztucznych jest taki, że po upływie 10-20 lat gleba zostaje całkowicie wyjałowiona. Do tego stopnia, że np. obecnie w Ameryce zaleca się jedynie bronowanie płytkie, gdyż oranie jest zupełnie bezcelowe: gleby po prostu nie ma! Jest tylko piasek. W dodatku ten piach nie trzyma wilgoci, więc konieczne stało się ustawiczne zraszanie pól. Do wody dodaje się więc chemikalia i jakoś to wszystko rośnie.

Ludzie o nieco wyrobionym smaku zauważają, że coś tu nie tak, jak być powinno. Płody rolne mają inny smak. I to jest zrozumiałe: skoro zamiast 60 składników normalnie pobieranych z gleby, te warzywa i niektóre owoce zwierają ich jedynie 45. O niesamowitym zubożeniu wartości odżywczych lepiej już tu nie wspominać.

Gdyby tego było konsumentowi jeszcze za mało, to resztę załatwi manipulacja genetyczna, mająca rzekomo „ulepszyć” płody rolne. Tak więc powstały na przykład „pomidory”, które są twarde, nie mają smaku, lub smak pomidorów niedojrzałych nawet po upływie kilkunastu dni leżakowania. Mogą znacznie dłużej być przechowywane, więc leżą na półkach supermarketów tygodniami i ani rusz nie mogą się zepsuć… i psują się inaczej niż prawdziwe, naturalne pomidory. Pojawiają się na nich czarne plamy, ta czerń wgłębia się coraz bardziej, aż wreszcie wyrzucamy te i tak mało jadalne pomidory. Pożywność tych owoców jest bliska zeru. A szkodliwość: jeszcze nie zbadana…

„Poprawia się” teraz genetycznie także kukurydzę. Jest nawet o to już spór dość poważny. Europa nie życzy sobie takiej kukurydzy, a Stany Zjednoczone starają się zmusić Europę do nabywania tej genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy. Ani przez chwilę nie powinniśmy wątpić że taka kukurydza jest gorsza od naturalnej, a nawet bardzo szkodliwa na dłuższą metę.

Kontrowersyjna jest także sprawa mleka. Na opakowaniach pisze się, że jest ono wzbogacone witaminą A i D, oraz że jest pasteryzowane i homogenizowane. W tych sformułowaniach kryje się bezczelne łgarstwo! Po pierwsze, normalnego mleka nie trzeba „wzbogacać” witaminami, gdyż normalnie ono je zawiera. Tymczasem z mleka usuwa się naturalne witaminy i zastępuje syntetycznymi. Na tym polega to „wzbogacenie”. Mało kto wie, że witaminy syntetyczne są prawoskrętnymi związkami organicznymi, podczas gdy naturalne są lewoskrętne. Polega to na tym, że budowa cząsteczki syntetycznej jest jakby „zwierciadlanym” odbiciem budowy cząsteczki witamin naturalnych. Niby to jest to samo, ale nie jest. Przy czym witaminy syntetyczne są zwykle szkodliwe dla organizmu, a nie pożyteczne. To tyle o „wzbogaceniu”. Starsi pamiętają, że pasteryzacja polega na podgrzewaniu do 80 stopni Celsjusza w ciągu około 20 minut, co gwarantowało zabicie różnych bakterii (chodziło głównie o pałeczki Kocha czyli bakterie gruźlicy). Obecnie żadnego podgrzewania nie stosuje się. Zamiast tego, mleko jest schładzane w cysternach do określonej temperatury, co ma rzekomo normalną pasteryzację zastępować. Nie mam pewności…

Także i homogenizację pamiętać muszą niektórzy jako proces dokonywany w wirówkach. Na farmach w Ameryce wirówki nie znajdziemy. Homogenizację wykonuje się w krowie. Dodaje się do ich pożywienia środki powierzchniowo czynne, czyli emulgatory, w rodzaju trójfosforanu sodu, aby wyprodukowane przez krowę mleko było „homogenizowane”, czyli aby śmietanka nie oddzielała się od mleka, tworząc bardziej trwałą zawiesinę tłuszczu w wodzie. Szkodliwość tego polega na tym, że rozdrobnione cząsteczki tłuszczu z łatwością przenikają do krwi, omijając proces trawienia. Wskutek tego na ściankach arterii i żył odkłada się niestrawiony tłuszcz, a ludziska nie wiedzą skąd się bierze tak nagminne występowanie nadmiaru cholesterolu jak również szereg chorób systemu krwionośnego…

Z tych to przyczyn, „zaleca się” spożywanie mleka chudego: 1 lub 2 procentowego. Znów oszustwo! Oczywiście chude mleko wyprodukowane w opisany powyżej sposób jest mniej szkodliwe od mleka pełnotłustego, ale prawdy konsument w ten sposób się nie dowie… To mleko, którym dziś karmi się miliony ludzi, to po prostu trucizna!

Doszło zresztą już i do tego, że celem uzyskania mleka chudego nie odciąga się tłuszczu w wirówce, lecz zadaje krowom odpowiednią mieszankę sztucznej paszy, tak skalkulowaną aby produkt miał 1,2 procent tłuszczu. Proste, prawda?

Ostatnio szum „straszny” w Europie spowodowany był tak zwaną chorobą „wściekłych” krów. Krowy chorują, a więc trzeba je zniszczyć, gdyż ich mięso zawiera substancje wywołujące śmiertelne schorzenia u ludzi. A spowodowali ten dramat znów „uczeni, poprawiacze natury” w Anglii. Najpierw zastosowano zamiast strzyżenia owiec podawanie im chemicznych leków (stosowanych bezskutecznie w terapii przeciwrakowej), powodujących gwałtowne „łysienie”, wypadanie sierści. Wkrótce okazało się, że mięso tych owiec może ludziom zaszkodzić, więc z owiec wykorzystywano sierść i skórę, a mięso trzeba było zniszczyć. A szkoda było. Więc wpadli „panowie naukowcy” na pomysł, aby zatrute mięso przerabiać na mączkę i dodawać do paszy… Do paszy? Ale chyba nie krowom? Przecież krowy są trawożerne i przeżuwające. Ich organizm nie jest zdolny do odpowiedniego trawienia czystego białka. Jaki idiota wpadł na pomysł karmienia krów mięsem?! A no cóż, stało się. Po pewnym czasie krowy zaczęły chorować. Musiały! I nikt nie pomyślał, że to może okazać się niebezpieczne także i dla ludzi!

Od lat pięćdziesiątych było wiadomo, że pracownicy zatrudnieni w fabrykach środków „ochrony roślin” (DDT, HCH, PCB itp.) zapadają na bezpłodność. Kobiety miały też liczne poronienia.

Stosowane na ogromną skalę prawie na całym świecie, poprzez opryskiwanie roślin oraz poprzez tzw. trucizny systemiczne, dodawane wraz z nawozami sztucznymi do „gleby” – zatruwane są właściwie wszystkie płody rolne. Trucizny te mają nadto cechę łatwego kumulowania się w organizmie; są trudne do usunięcia z organizmu. Skutek, tej radosnej twórczości ku maksymalnym zyskom jest taki, że wyrosły nam już dwa pokolenia odpowiednio zatrutych ludzi.

Przemysłowi chemicznemu było jednak i tego za mało. Karmi się więc bydło i kury masowo hormonami. Estrogenopochodne (hormony żeńskie) oraz hormon wzrostu, aby przyśpieszyć zwiększanie wagi, zwiększanie produkcji mleka itp.

Dopiero teraz „panowie naukowcy” stwierdzili zmiany płciowe np. u ryb, ptaków, krokodyli itd. Niechętnie wspomina się o tym, że identyczne zmiany muszą występować także u ludzi.

Nadmiar tzw. środków ochrony roślin (pestycydów, czyli środków owadobójczych, grzybobójczych, pleśniobójczych itp.) trafiających do organizmów kobiet, a także i nadmiar hormonów żeńskich (estrogenu) i wzrostu, powoduje nagminne występowanie raka piersi, raka jajników i innych form rakowacenia, nie mówiąc już o coraz częściej dziś występującej bezpłodności.

U młodych mężczyzn występują jeszcze gorsze objawy. Stwierdzono na przykład, nie zstępowanie jąder do moszny u chłopców, jak również nienaturalnie zmniejszone rozmiary prącia. Niepłodność mężczyzn także jest coraz częstszym zjawiskiem. Ilość plemników w spermie spadła o 50% przeciętnie. Pojawiają się także liczne przypadki raka jąder.

Skutek jest taki, że chłopcy upodobniają się do dziewczynek.

A teraz rozpatrzmy problem jaj kurzych. Niektórzy uwierzyli propagandzie, jakoby żółtka zawierały rzekomo szkodliwy cholesterol i jedzą już tylko białko. Tymczasem żółtko zawiera nie tylko pożyteczny (dobry) cholesterol, lecz także dużą ilość lecytyny, która właśnie ułatwia trawienie tłuszczu. To lecytyna powoduje, że im więcej jaj w cieście drożdżowym, tym dłużej to ciasto przechowuje się w stanie świeżości. Nadto, co jeszcze ważniejsze, w żółtku jest cholina, absolutnie niezbędna dla pracy mózgu. Ktoś, kto powstrzymuje się od konsumowania całych jaj (zgodnie z życzeniem „poprawiaczy natury”), ten nie tylko jest nierozsądny, ale zapewnia sobie coraz większe ogłupienie, pozbawiając swój mózg niezbędnych składników pożywienia.

Skąd się jednak ta „teoria” o szkodliwości jaj wzięła? Nie jest ona tak całkiem pozbawiona słuszności, choć tylko w stosunku do jaj białych, produkowanych przez kury z gatunku leghornów, które są również białe jak ich jajka. Ten gatunek kur hoduje się także na tak zwane „brojlery”. Te znoszące jaja karmi się nie tylko ogromną ilością antybiotyków, lecz także i hormonami żeńskimi, aby „sypały” jajami w jak największej ilości. Te syntetyczne hormony są rakotwórcze, nie mówiąc o innych rodzajach szkodliwości, o czym tu już wspomniałem. Te białe jaja są rzeczywiście trujące, a szczególnie ich żółtko. Nikt jednak nie odważy się napisać czy powiedzieć dlaczego. Natomiast kury z gatunku zwanego „karmazynami” o piórach w kolorze złocistego brązu w różnych odcieniach, nie nadają się do „fabrycznej” hodowli i dlatego nie hoduje się ich ani na „brojlery”, ani na kury znoszące masowo jaja. Karmazyny lubią biegać na świeżym powietrzu i dziobać sobie robaczki. W zamkniętych klatkach wyginęłyby, a hodowca nie dorobiłby się ani jaj, ani szybkiego wzrostu na mięso. Dzięki tej właściwości karmazynów ich brązowe jajka są niezatrute, zdrowe i pożywne, tak jak i ich mięso.

Niedawno toczyła się wojna między Europą a Ameryką o wino. A raczej o siarkę. W Stanach Zjednoczonych do wszelkich napoi dodawane są związki siarki. Rzekomo celem zabezpieczenia przed psuciem się, a w rzeczywistości jedynie po to, aby napoje mogły stać na półkach supermarketów po wsze czasy, bez żadnych widocznych zmian chemicznych. Coca Cola jest i tak trucizną więc dodatek siarki do niej nie robi już żadnej różnicy. Lecz dodawanie siarki do wina każdy szlachetny producent wina uzna za zbrodnię. Na tym nie kończy się jednak szkodliwe stosowanie związków siarki. W supermarketach zrasza się automatycznie warzywa, aby wyglądały świeżo, jakby prosto z pola. Do wody zraszającej dodaje się także siarkę, co rzeczywiście przedłuża okres przechowywania warzyw, szczególnie zielonych.

Niezorientowany czytelnik zapyta zapewne: a co w tym złego? Otóż siarka wzmaga pragnienie, czyli jest to wspaniały środek na przyzwyczajenie młodzieży do ustawicznego picia np. „Coca Cola” i innych napojów. Powoduje ona także suchość jamy ustnej i warg, co z kolei zapewnia duże obroty producentom różnych maści i sztyftów, stosowanych na suche wargi. Interes leci.

Na tym jednak nie koniec. Stałe „ładowanie się” siarką powoduje astmę oraz wszelkiego rodzaju alergie. Na alergiach sprawa się nie kończy. Powstają bardzo specyficzne uczulenia, a właściwie organiczna nieprzyswajalność niektórych składników pożywienia. Jeśli Chińczycy nie są zdolni do trawienia laktozy, to wynika to z faktu, że w ciągu całej swej historii nigdy nie pili mleka krowiego, ani wyrobów z tego mleka. Mleczko przygotowują sobie z soi, a nawet z tego mleczka wytwarzają swego rodzaju „ser”, zwany tofu. Nie można im tego brać za złe. Nie miało jednak żadnego sensu „hodowanie” nowego pokolenia Amerykanów z taką samą organiczną awersją do krowiego mleka. Przyczyna zresztą nie tylko w odzwyczajeniu się od picia krowiego mleka. Konsumowanie żywności naszpikowanej antybiotykami powoduje, że w przewodzie pokarmowym konsumenta zabite są także i te mikroorganizmy, które są do prawidłowego procesu trawienia wręcz niezbędne. Brak w żołądku i kiszkach bakterii zwanej Acidophillus (która powoduje skwaszenie mleka) powoduje, że organizm nie jest w stanie strawić cukru mlecznego, czyli laktozy. Cała masa Amerykanów, zanim zabierze się do ulubionych lodów, musi zażyć parę tabletek wprowadzających te bakterie do organizmu. A wielu poszło w ślady Chińczyków posila się już tylko mleczkiem z soi oraz serkiem tofu.

Wiemy dobrze, że ziarno wszelkiego rodzaju włącznie z mąkami, dość szybko ulega zepsuciu, jeśli jest źle przechowywane. Przede wszystkim, fakt iż wszelkie ziarno zawiera w sobie tłuszcz roślinny i olejki, powoduje, iż ziarno, kasze i mąki jełczeją. Nadmiernie uprzemysłowiona produkcja rolna, a także interes ogromnych koncernów, które wyrugowały już z roli drobnych rolników, skłoniły do szukania sposobów zapobiegania jełczeniu. Wynaleziono procesy chemiczne, przy pomocy których usuwa się z ziarna wszelki tłuszcz. Mąka z takiego ziarna jest „jałowa”, sucha, a pieczywo z takiej mąki ma konsystencję waty. Wartość odżywcza? Minimalna. Co gorsza, do pieczywa dodaje się teraz kilkanaście chemikaliów. Każdy z nas wie, że chleb składa się głównie z mąki, wody, soli i drożdży lub tzw. „zakwaski”. W „fabrycznym” chlebie, jeśli zadamy sobie trud przeczytania drobniuteńkimi literkami wyliczonych składników tego „pieczywa”, znajdziemy kilkanaście chemikaliów, które może są potrzebne producentom, ale które są szkodliwe dla konsumenta. Wystarczy, że wspomnę tu o bromku sodu. Związki bromu skutecznie powodują zanik popędu płciowego, a spożywany od dziecka wraz z „chlebem naszym powszednim” mogą zagwarantować bezpłodność. A być może o to właśnie elicie rządzącej światem chodzi. Główny składnik zboża, odciągany chemicznie, to gluten. Ten to gluten właśnie gwarantuje, że ciasto trzyma się kupy. Z mąki pozbawionej glutenu nie można zrobić ani dobrych klusek, ani dobrego ciasta. Zrobienie ciasta drożdżowego na przykład z mąki bez glutenu nie jest po prostu możliwe. Wyrosło jednak już drugie pokolenie w Ameryce, wyhodowane na „pieczywie” pozbawionym glutenu, ale naszpikowanym bromem… Oczywiście, z czasem wytworzyła się niezdolność organiczna trawienia glutenu. Leczą się teraz z tego unikając zdrowych wyrobów piekarniczych.

Jest jeszcze parę problemów związanych z naszym tematem. Na przykład z pierwszej wojny światowej została cała masa chloru, który miał być użyty do produkcji gazów bojowych czyli trujących. Wpadli więc panowie przemysłowcy na genialny pomysł: wtrynić ten chlor wszystkim miastom, jako środek dezynfekujący wodę pitną. No i mieliśmy wodę w kranie… z chlorem. Po drugiej wojnie światowej zostało producentom chemikaliów za dużo fluoru, także mającego służyć do produkcji środków trujących. Chlor i fluor są tanim dodatkiem do wody, ale ilości zużywane do tego celu są tak wielkie, że niejeden przemysłowiec napchał sobie milionów do portfela…

Wmawia się jeszcze uparcie oponującemu społeczeństwu, że to nieprawda, jakoby fluor był szkodliwy! Jak on genialnie „konserwuje” zęby, zapobiega próchnicy i temu podobne brednie. Chlor i fluor są najbardziej „czynnymi” pierwiastkami. Łączą się ze wszystkimi innymi z ogromną łatwością. Rzecz jasna, działają także i dezynfekująco, to prawda, ale po drodze niszczą szkliwo uzębienia (a na tym zarabiają dentyści…), a także uszkadzają zdrowe tkanki. Na dłuższą metę mogą działać nawet rakotwórczo. No ale najważniejsze, że przemysł chemiczny nie tylko pozbył się powojennych nadwyżek, ale i „wykształcił” sobie wiernych odbiorców ogromnej ilości chloru i fluoru, gwarantując stałe i spore dochody. Żeby czytelnik nie zaczął wątpić w dobre intencje autora i nie zarzucił mu opuszczenia jeszcze jednego dodatku do wody to zaraz udowodnię, że i o fenolu nie zapomniałem. Fenol jest odpadem przemysłu chemicznego. Też bardzo tani. Także dezynfekujący, bakteriobójczy, a i owszem, niemniej od chloru i fluoru szkodliwy. Zamiast odpowiednich urządzeń oczyszczania wody pitnej, taniej jest dostarczać biednym ludziom „kranówkę”, obficie nasyconą truciznami.

Społeczeństwo jest z natury rzeczy nieruchawe, niezdolne do samoorganizacji. Nawet kiedy dowie się o tym wszystkim i przekona o słuszności zawartych w tym artykule twierdzeń, to i tak nie zaprotestuje, nie podniesie się do ogólnonarodowego buntu przeciwko trucicielom.

Nadmierna chemizacja rolnictwa i wielu innych dziedzin naszego życia powoduje, że rzeki są coraz bardziej zatrute. Te trucizny bowiem, poprzez glebę, z kanalizacji i innych ścieków, wcześniej czy później, muszą przecież trafić do wód podskórnych i do rzek. Zatrute rzeki to coraz większy brak wody pitnej. No i brak ryb. Wprowadzenie „nowoczesnego” rolnictwa np. w Afryce, spowodowało ostatnio zatrucie całych plemion i pozbawienie ich pożywienia, gdyż woda w rzekach jest trująca, a ryby pozdychały.

Będzie coraz mniej Murzynów…, czy to aby też nie celowe? Mało to wojen morderczych i głodu w Afryce? Przepraszam, nie dotyczy to tylko Murzynów. Nie tak dawno temu telewizja „doniosła”, że ten sam problem dotknął i Rosjan. Przyczyna nieco inna, ale skutek ten sam. Elektrownia atomowa w Krasnojarsku, znanym dotychczas jako „K 26” zatruła całą okolicę, skażając radioaktywnie rzekę Jenisej. Nowoczesność gwarantuje nam coraz lepsze życie!?

Im dłuższy robi się ten artykuł, tym bardziej dochodzę do wniosku, że wyczerpanie tego tematu nie jest możliwe. Trzeba by chyba całą książkę napisać, a i co tydzień drukować do niej uzupełnienia, gdyż pomysłowość ludzka w truciu swych bliźnich jest wprost niewyczerpana…

Wyobraźmy sobie, że do jakiegoś artykułu spożywczego, do jakiegoś przetworu warto by dodać środek zakwaszający. W niektórych przetworach dodatek słabego kwasu bywa niezmiernie pożyteczny. A mamy do wyboru cały szereg różnych kwasów. Najpożyteczniej byłoby wykorzystanie np. kwasu askorbinowego. Nie jest wcale drogi, a to przecież czysta witamina C, o ile nie jest wytworzony syntetycznie. Pamiętają czytelnicy, co wcześniej napisałem o związkach organicznych naturalnych, które są w swej budowie lewoskrętne, i o związkach syntetycznych, prawoskrętnych. Niby podobne ale wcale nie to samo. Tymczasem, jeśli zechce ktoś zadać sobie trud przestudiowania składników wymienianych na etykietkach przetworów spożywczych, to zauważy, że zamiast pożytecznego kwasu askorbinowego, dodawany jest kwas cytrynowy. Potrafią nawet bezczelnie napisać na opakowaniu „naturalny kwasek cytrynowy”. A to jest bujda. Kto by wysilał się produkować naturalny, bawić się w ekstrakcję cytryn, kiedy kwas cytrynowy kosztuje dziesięciokrotnie taniej? Nie poruszałbym tej sprawy, gdyby ten kwasek cytrynowy dodawano tylko do niektórych przetworów, gdzie jego zastosowanie byłoby jakoś „spożywczo” usprawiedliwione.

Tymczasem rzeczywistość przechodzi wszelkie oczekiwania! Kwasek cytrynowy można znaleźć teraz, od paru lat, prawie w każdym przetworze! Nawet we wszystkich pożywkach dla niemowląt, nawet w przetworach, które z natury rzeczy i tak są już kwaśne! Nawet w przetworach gdzie już dodano parę innych kwasów, potrzebnych czy nie to obojętne, ale niejednokrotnie widziałem artykuły spożywcze, do których dodano dwa różne kwasy, a kwasek cytrynowy, jako trzeci na dokładkę!

Nigdy bym się nie domyślił, czym kierują się producenci dodając kwasek cytrynowy do przetworów, prawie do wszystkich przetworów znajdujących się na półkach sklepowych, gdybym nie zetknął się przypadkiem z rodakiem, pracującym swego czasu w jakimś „tajnym” instytucie naukowym w USA. Robiono tam doświadczenia z działaniem kwasu cytrynowego na pracę neuronów w mózgu. Stwierdzono, że kwas cytrynowy (syntetyczny, oczywiście) narusza system przewodnictwa elektrochemicznego w pracy komórek mózgowych. Inaczej mówiąc, jest w stanie z normalnego człowieka zrobić… bezmózgowca.

Innymi słowy, kwasek cytrynowy może być stosowany jako środek zmieniający układy chemiczne w mózgu w sposób umyślny i celowy. Trudno mi uwierzyć, aby producenci przetworów spożywczych o tym wiedzieli. Najwidoczniej podano im coś zupełnie innego do wierzenia. Może przekonano ich, że dodatek kwasu cytrynowego „uszlachetnia” przetwory. może ma gwarantować jeszcze większą trwałość produktu. No, jakoś ich do tego nakłoniono. Podejrzewam jednak że ci, co ich do tego nakłaniali, wiedzieli o rzeczywistym celu: hodowanie tępaków, którzy nigdy nie będą opierać się „demokratycznej” władzy…
A co zrobiono z naszymi pięknymi kobietami?

Najpierw wmówiono im, że podpaska higieniczna nie jest tak wygodna w użyciu, jak prosty tamponik, wprowadzany do pochwy przy pomocy fikuśnego urządzenia z tworzywa sztucznego i wyciągany potem za nitką. Skoro jednak mały tampon nie jest w stanie wchłonąć całej ilości krwi wydzielanej podczas miesiączkowania, więc nasączono tamponik środkiem chemicznym, hamującym skutecznie wydzielanie krwi. Po dłuższym stosowaniu tamponów organizm „przyzwyczaja się” i wydziela tej krwi coraz mniej. Skutek tego jest dwojaki: po pierwsze: zmniejsza się także wydzielanie śluzu w pochwie, wnętrze pochwy staje się suche, stwardniałe, jak skóra na pięcie, traci elastyczność. Jednym słowem, to już nie to co było… A po drugie: skłonność do rakowacenia, powolna utrata płodności. „Pomaga” w tym także stosowanie środków antykoncepcyjnych.

Zatrute pożywienie, nadmiar hormonów żeńskich, powodują w efekcie u kobiet znacznie zwiększoną skłonność do raka piersi (zwyrodnienie gruczołów mlecznych). Jeśli już przypadkiem zajdzie taka niewiasta w ciążę, to zaleca się jej niekarmienie niemowlęcia własnym mlekiem. Teraz dopiero zaczyna się tę śrubę odkręcać. Do tej pory ładowano jej po prostu zastrzyk (szkodliwy), który powodował nagłe a całkowite zahamowanie pracy gruczołów mlecznych. Niemowlę karmi się więc nagminnie preparatem „Symilac”, który do mleka matki podobny jest raczej tylko z nazwy. Dziecko rośnie więc od razu z ograniczoną zdolnością do trawienia mleka i przetworów mlecznych… jeszcze jeden kandydat do leczenia. Przemysł farmaceutyczny i lekarze będą mieli z niego pociechę do końca życia…

Skoro piersi nie służą do produkcji mleka, to organizm, zgodnie ze swą wrodzoną zdolnością przystosowawczą, spowodował zanik gruczołów piersiowych. Piersi naszych pięknych dziewic stały się obwisłymi omletami. Usiłowano z tego zrobić „modę”, nakłaniając dziewczyny do krańcowego odchudzania się. W końcu jednak męskie wymagania estetyczne wzięły górę i w modę znów weszły piersi o normalnych, a nawet bujnych kształtach.

Problem powstał, jak tej brzydocie zaradzić w sposób techniczny, a i dochodowy. Wynaleziono więc piersi sztuczne, z galaretki silikonowej, które po prostu „wstawia się” w resztki skóry kobiecych piersi za pomocą zabiegu chirurgicznego. Pierś ma wygląd wspaniały, choć w dotyku podobno jest bardzo nieprzyjemna. Nie wiem, nie miałem z taką niewiastą do czynienia. Faktem jest atoli, że ta galaretka nie jest trwała, jakby się chciało, czy jak ją reklamowano. Po paru latach zdarza się, zaczyna „wyciekać”, przedostając się do organizmu kobiety, poważnie go zatruwając. Trzeba robić nową operację.

Wyżej opisane „udogodnienia” dla kobiet powodują, że zjawiskiem dziś już powszednim i nader częstym są rak piersi, rak macicy, nowotwory niezłośliwe jajników, przedwczesne chirurgiczne usuwanie macicy, bezpłodność itp.

W Stanach Zjednoczonych około połowa kobiet po przekroczeniu 35 roku życia albo ma już wyciętą macicę, albo już rodziła z zastosowaniem carskiego cięcia, gdyż pochwa i układ kostny biodrowy nie nadają się do przeprowadzenia płodu normalną drogą.

Elita rządząca tym światem jest z tych wszystkich spraw niezmiernie zadowolona. Po pierwsze: stale zwiększają się zyski. Przemysł chemiczny, szpitale, lekarze etc. Wszyscy mają pełne ręce roboty. A po drugie: przyrost naturalny „gojów” ulega zahamowaniu. Straszy się ludzi, że nadmiar zaludnienia jest dla nas groźny. A i to nie jest prawdą.

Jakiś bałwan w polskojęzycznej prasie w USA napisał ostatnio takie bzdury, że gdyby zaludnienie na świecie wzrosło do 2,000 miliardów (teraz mamy około 6 miliardów), to ci ludzie ważyliby więcej niż kula ziemska, a jej skorupa nie wytrzymałaby tego ciężaru.

Dureń nie ma pojęcia o fizyce i biologii. Po pierwsze: „skorupa” Ziemi wszystko wytrzyma, gdyż to nie jest „skorupa” pod którą jest pusto, lecz przeciwnie, jądro Ziemi jest jeszcze bardziej ciężkie od tej „skorupy” cholernie wytrzymałe. A po drugie: kretyn nie wie, że materia jest w pewnym sensie niezniszczalna i jej „ilość” na naszym ziemskim padole jest prawie niezmienna. Jeśli coś się rodzi i rośnie, to nowa materia jest tworzona z już istniejącej. A kiedy coś umiera, gnije, lub inaczej rozpada się, to znów zmienia się w „inną” materię, lecz w tej samej „ilości”. Innymi słowy, na naszej Ziemi ilość substancji organicznej i nieorganicznej jest prawie zupełnie niezmienna. Nawet, gdyby ludzkość rozmnożyła się niepomiernie, to ciała ludzkie byłyby i tak zbudowane z materii już na świecie istniejącej. Trywializując to zagadnienie, wystarczy czytelnikom przypomnieć, że dla wyhodowania jednej świni trzeba sporej ilości ziemniaków i innej paszy, a po skonsumowaniu tejże świni zbudujemy sobie nieco mięśni, zużyjemy część jej mięsa w postaci energii, a resztę i tak wydalimy. Niestety, te wydaliny, zamiast posłużyć jako wspaniały nawóz naturalny, zostaną zmarnowane…

A wszystko to zło dzieje się dlatego, że „panowie materialiści” nie mają zamiaru docenić genialności naszego Stwórcy, który urządził nam „ten najlepszy ze światów” w postaci jednej wielkiej automatycznej przetwórni odpadków użytkowych, w której nic absolutnie nie jest zmarnowane, a wszystko odnawia się i rośnie ku naszemu pożytkowi. „Naprawiacze” tego świata w swej pysze, zdolni są jedynie do zepsucia, zniszczenia tego, co nam Pan Bóg dał.

————————-
Mój komentarz: Kim jest, a raczej był, bo zmarł w 2000 roku, autor tego tekstu poszukajcie sobie sami, ja miałam przy tym świetną zabawę (najbardziej podobała mi się gazeta Jidisze Cajtung).

Tak, panowie racjonaliści, cytryna to nie to samo, co chemicznie uzyskany kwas cytrynowy wymieszany cukrem i ze sztucznymi aromatami, enzymami i barwnikami. Natury nie da się podrobić nawet w najlepszym laboratorium i nawet z zastosowaniem najnowocześniejszej technologii.

Zmodyfikowane pomidory psują się inaczej, niż normalne – dostają czarnych plam. To samo dzieje się ostatnio z marchwią, co od kilku już lat budzi moje podejrzenia, co do jej rzekomej „naturalności”. Żyję na tym świecie od dawna i pamiętam, że kiedyś marchew po prostu się marszczyła i usychała. Dziś pojawiają się na niej czarne, coraz większe plamy, aż w końcu cała czernieje i zaczyna wydzielać kwaśny zapach, przywabiający muszki owocowe. Wiem, że w SGGW opatentowano (rzecz jasna dla kasy) kilka odmian marchwi GMO, ale nigdy nie słyszałam i nie widziałam, żeby ktokolwiek informował o tym nabywców nasion.

Domaganie się zdrowej, tradycyjnej żywności jest oczywiście dla panów „racjonalistów” przejawem zabobonnego lęku przed nieuniknionym postępem i nowoczesnością. Nowoczesny człowiek jak wiadomo powinien być cyborgiem, ze sztucznym sercem, wątrobą i nerkami, z mózgiem wspomaganym przez mikrochipy z wbudowaną wiedzą encyklopedyczną i fachową, wyświetlaną na żądanie w sztucznych, wielofunkcyjnych elektronicznych oczach. Oczywiście temu wspaniałemu tworowi biotechnologii zacofane, naturalne warzywa muszą szkodzić, tworząc zgrzytające złogi minerałów i witamin w przegubach obrotowych kończyn i dźwigni poruszających gałkami ocznymi…

Wiem, jestem starą, ciemną czarownicą, blokującą świetlany rozwój ludzkości, bo nie rozumiem, dlaczego komukolwiek mogłaby się nie podobać stara Matka Natura, taka, jaka została stworzona na początku i ulepszona przez pokolenia mądrych rolników i ogrodników. I proszę mi nie wmawiać, że rolnictwo zawsze stosowało modyfikacje genetyczne. Takie gadanie świadczy o totalnym braku wiedzy z dziedziny genetyki.

Kolejna podstępna trucizna

Nauczmy się czytać etykiety i we własnym interesie stańmy się wręcz paranoicznie podejrzliwi, jeśli chodzi o to, co producenci dodają do żywności. Wiara w to, że państwo dba o nasze zdrowie i troszczy się o nasze dobro niejednego doprowadziła do poważnych chorób, a kto wie, czy nie śmierci. Niech nikogo nie zwiedzie solenne zapewnienie, że wszystkie legalne i dopuszczone przez państwowe komisje dodatki do żywności są bezpieczne i zdrowe. Żaden środek chemiczny nie może być zdrowy. Zdrowe jest wyłącznie to, co naturalne, z wyjątkiem grzybów i roślin trujących rzecz jasna (robię to zastrzeżenie dla czepialskich, żeby mi nie wmawiali braku świadomości, że natura też truje).

Jeśli chodzi o aspartam, to prawda o jego szkodliwości staje się tak powszechnie znana, że wzmiankę o tym znaleźć możemy nawet w sprzedajnej i dyspozycyjnej wobec władzy Wikipedii.

Kolejną bardzo mało znaną trucizną jest kwasek cytrynowy, niekiedy bezczelnie opisywany na etykiecie jako “naturalny kwasek cytrynowy”. Jest on oznaczany kodem E330.

Kwasy hamują proces utleniania, a więc są naturalnymi konserwantami. Naturalne kwasy występują w wielu produktach spożywczych, takich jak kiszonki oraz przetwory mleczne i owocowe. Ale władza uznała, że tamte kwasy nie wystarczą, konieczny jest jeszcze jeden. Mało tego, według nich zakwaszania wymagają również te wyroby, które z natury kwaśne nie są (a więc praktycznie wszystkie). Mogliby oczywiście wybrać kwas askorbinowy, który nie dość, że jest tani, to jeszcze zdrowy (witamina C), ale dziwnym trafem wybrali nienaturalny i pozbawiony wartości zdrowotnych kwasek cytrynowy i przekonali producentów, że jest on niezbędny i trzeba go sypać wszędzie, nawet tam, gdzie jest już i tak wystarczająco kwaśno. I mimo, że ma on właściwości konserwujące (po to przecież jest dodawany) ładują do wszystkiego jeszcze różne benzoesany i inne konserwanty.

Wbrew ładnie brzmiącej nazwie kwasek cytrynowy nie ma nic wspólnego ani z naturą, ani z cytrynami, chociaż w swojej naturalnej postaci występuje w wielu owocach, w tym również w cytrynach. Spełnia on również ważną rolę w metabolizmie organizmów żywych (cykl Krebsa). Jednak ten stosowany w przemyśle spożywczym jest czysto syntetyczną substancją, otrzymywaną głównie przez fermentację cukru za pomocą kultur kropidlaka Aspergillus niger. Kropidlak ten jest bardzo niebezpieczną dla zdrowia pleśnią, powodującą wiele poważnych chorób.

Nie dajcie się nabrać na przekonująco brzmiące zapewnienia, że gdyby kwasek cytrynowy był szkodliwy, to wszyscy już dawno byśmy poumierali, gdyż mamy go w swoich tkankach. Skoro go już tam mamy, to po co nam więcej?

Dlaczego jest szkodliwy? Z prostej przyczyny – kwas cytrynowy zakłóca przewodnictwo elektrochemiczne w naszych komórkach mózgowych i zmienia w nich reakcje chemiczne. Dodając kwasek do potraw i napojów (również dla niemowląt i małych dzieci) ktoś sprytnie zmienia nas w bezmyślne baranki. Wiemy nie od dziś, że władza nie lubi inteligentnych obywateli, bo takimi trudno jest rządzić, szczególnie, że władza sama nie grzeszy inteligencją i doskonale zdaje sobie z  tego sprawę.

I proszę mi nie mówić, że cytryny są zdrowe. Oczywiście, że są. Zawierają kwas cytrynowy, ale naturalny, a oprócz niego witaminy, enzymy, sole mineralne i inne zdrowe składniki, które razem działają zbawiennie na nasze zdrowie. Owoce są dziełem natury, są harmonijną całością, a zawarte w nich składniki chemiczne są doskonale przyswajane przez nasze organizmy, czego niestety nie można powiedzieć o chemii przemysłowej, nawet jeśli próbuje ona naśladować naturę.

Tabelka stopnia szkodliwości różnych “E” z numerkami, z uwagami dotyczącymi rodzaju szkodliwości (kwasek cytrynowy E330: rakotwórczy)

Lista niebezpiecznych dodatków do produktów spożywczych (kwas cytrynowy E330: rakotwórczy)

Spis trucizn wszelakich, sprzedawanych jako pyszności (wymienia kwas cytrynowy jako rakotwórczy)

Szkodliwe dodatki do żywności (wegetarianie.pl)

Lista szkodliwych i podejrzanych składników E dodawanych lub stosowanych do produkcji żywności, jako konserwanty, barwniki, pigmenty, antyutleniacze, stabilizatory, zagęszczacze.

Trująca, zmieniająca płeć żywność (plik do pobrania)

Bierzmy przykład z bawołów

W Afryce żyją nieprzebrane stada wielkich bawołów i znacznie mniejsze stada lwów. Bawołów jest bardzo dużo, są ogromne, silne i mają potężne rogi oraz kopyta. A jednak to lwy są górą. Zawsze, kiedy zapragną mięsa udają się na polowanie i za każdym razem udaje im się uśmiercić wybraną przez siebie sztukę. Dlaczego bawoły się nie bronią? Dlaczego na to pozwalają? Jak to możliwe, że niewielka grupa małych lwów robi co chce, a ogromne stado potężnych bawołów odgrywa wyłącznie rolę ofiar?

Zawsze sobie myślałam, że gdyby bawoły jakoś się ze sobą dogadały, mogłyby dać lwom odpór, a nawet je stratować. Ale nigdy dotąd tego nie robiły. Nauka twierdzi, że jest to zgodne z naturą i tak być musi.

Okazało się, że jednak nie musi. W Parku Krugera znalazły się mądre bawoły, które się zbuntowały i pokazały lwom, kto tu rządzi.

Nas, ludzi, też jest mnóstwo. A jednak jako ludzkość jesteśmy ofiarą małej grupki psychopatów, którzy robią z nami, co tylko zechcą. Wywołują wojny, skażają i niszczą środowisko, w którym żyjemy, zatruwają naszą żywność i leki, a ostatnio trują nas z powietrza. Wszystko wskazuje na to, że dla ich wygody powinniśmy zniknąć z powierzchni planety. Jesteśmy głupsi niż afrykańskie bawoły. Dopuściliśmy do tego, że władza posiadła technologie będące w stanie totalnie nas zniewolić. Jeśli się nie przebudzimy i nie postąpimy jak bawoły z Parku Krugera, skończymy gorzej, niż krowy w wielkotowarowej hodowli.

Pobudka! Czas zacząć działać!

Coraz bardziej przerażające wiadomości na temat szczepionek

Ten wpis będzie baaaardzo długaśny. Pobuszowałam po sieci i wyłowiłam wiadomości prawdziwie mrożące krew w żyłach.  W tej notce nie będę się zajmować świńską grypą, chociaż wiadomości na temat knowań władz są coraz bardziej przerażające (tym zajmę się w następnym wpisie), ponieważ uważam, że to, co wytropiłam wymaga natychmiastowego opublikowania.

Ale najpierw drobny remanent: druga część wypowiedzi Piotra Beina z Kanady o akcji masowych szczepień ((pierwsza część była tutaj):

W następnej kolejności: moje wolne tłumaczenie artykułu “Vaccines Are Not Mercury Free” (Szczepionki nie są wolne od rtęci), który kiedyś (w roku 2004) był dostępny na stronie http://news.phaseii.org/article1751.html ale został z niej usunięty (oryginalny tekst znajduje się na końcu). Kto zgadnie dlaczego?

Nasi eksperci od szczepień, z doktorem Pawłem Grzesiowskim na czele (który OSOBIŚCIE zaszczepił swoich synów) utrzymują, że obecnie (to znaczy od 1940 roku) stosowane szczepionki nie zawierają rtęci. Ponadto w 1999 r. gubernator Arnold Schwartzenegger podpisał ustawę zakazującą stosowania Thimerosalu we wszystkich szczepionkach, a więc dziś problemu rtęci nie ma w ogóle.

Czyżby? Przeczytajcie sami (podkreślenia moje):

Szczepionki nie są wolne od rtęci

Po licznych społecznych kontrowersjach wokół zawartości rtęci w szczepionkach dla dzieci organizacja pozarządowa Health Advocacy in the Public Interest (HAPI) wpłaciła 500 dolarów celem zbadania zawartości metali ciężkich w 4 próbkach szczepionek. Fiolki zostały wysłane do niezależnego laboratorium Doctor’s Data, wyspecjalizowanego w testach na zawartość metali ciężkich.

W 1999 roku wiele firm dobrowolnie zaczęło oznaczać swoje produkty jako „wolne od rtęci”. Etykietki deklarowały, że w finalnym produkcie znajdują się „śladowe” ilości rtęci, lecz w ostatecznym rozrachunku ilość ta jest znacząco zredukowana. Inne deklarowały zupełny brak zawartości rtęci.

W rezultacie śledztwa HAPI ustaliło, że Thimerosal, składający się w 50% z rtęci, wciąż jest używany w produkcji większości szczepionek i że producenci tylko „odfiltrowują” go w produkcie końcowym. Jednak według doktora medycyny Boyda Haley’a z Katedry Depatamentu Chemii Uniwersytetu Kentucky rtęć łączy się w ścisłe związki z antygennymi białkami i nie da się jej usunąć w 100%.

Wszystkie cztery badane fiolki zawierały rtęć, wbrew zapewnieniom producenta, że 2 spośród nich są całkowicie wolne od rtęci. Co więcej, wszystkie cztery zawierały też aluminium, w tym jedna 9 razy więcej niż pozostałe 3, co ogromnie zwiększa toksyczność rtęci, powodując śmierć neuronów w mózgu.

Rtęć zawarta w rutynowych szczepionkach dla dzieci jest łączona z aktualnie występującą epidemią autyzmu jak i z wieloma innymi zaburzeniami neurologicznymi u dzieci. Obecnie jedno na sześcioro dzieci jest w jakiś sposób dotknięte tym problemem, a u jednego na 250 jest diagnozowany autyzm, podczas gdy w czasach przed wprowadzeniem dodatku rtęci proporcja ta wynosiła 1 na 10 000.

W tej sytuacji zarówno dr Haley jak i organizacja HAPI uważają, że jeśli w szczepionce rtęć jest wykrywalna przy użyciu standardowych instrumentów, etykiety ani producenci nie mają prawa deklarować, że jest ona wolna od rtęci.

Główny Dyrektor organizacji HAPI, Dawn Winkler, spotkał(a) się z przedstawicielami FDA w Silver Spring w Maryland, 27 lipca 2004 r., żeby przedyskutować ten rażący brak opisów i nieobecności składników szczepionek na etykietach licencjonowanych przez FDA. Oczywiście, wskazane są dalsze badania. FDA ma możliwości i uprawnienia do przeprowadzania niezbędnych badań, aczkolwiek, obecnie niestety reszta zależy od społeczeństwa

Kto nie wierzy koniecznie powinien zobaczyć ten film:

Tłumacz ścieżki dźwiękowej, Andrzej3838 pisze tak:

Trudno uwierzyc aby nawet najwiekszy sceptyk, po obejrzeniu tego materialu TV jeszcze watpil w szkodliwosc szczepionek. To jest kwestia zycia i zdrowia naszych dzieci oraz nas samych, wiec podajcie to – blagam WAS – dalej!

Ale nic to, jedziemy dalej…

OD WYDAWCY książki „Szczepienia, niebezpieczne, ukrywane fakty”:

„Prawda was wyzwoli” Jezus Chrystus, Ew. Jana 8;32

Jako dziennikarz staram się, by publikacja każdego problemu czy konfliktu była pokazana obiektywnie, z dwóch stron. Dlatego łatwiej było mi zauważyć, że w powszechnie dostępnych wydawnictwach nt. szczepień notorycznie i celowo pomija się drugą stronę. To śmieszne, że najbardziej profesjonalne pisma, na co dzień jak lew walczące o to, by uznawano je za obiektywne, gdy tylko dotkną problemu szczepień, natychmiast zamieniają się w potulnego ich gloryfikatora i starannie przemilczają ciemną stronę. Przecież nawet na procesie najgorszego mordercy musi być zarówno prokurator, jak i obrońca.

Dawniej, jak większość z nas, także wierzyłem, że szczepienia mają wyłącznie jedną, tę dobrą stronę. Jednak z racji wykonywanego zawodu miałem więcej czasu i możliwości niż Państwo, by zapoznać się z kontrargumentami. Wtedy zrozumiałem, jak bardzo ułomne, żeby nie powiedzieć – chore było moje wcześniejsze myślenie o szczepieniach.

Żeby również Państwo mieli szansę na podobną refleksję, przetłumaczyliśmy najciekawszą naszym zdaniem książkę pokazującą ukrywane albo przemilczane fakty. Publikacja nie jest sądem nad szczepieniami, a jedynie pokazaniem drugiej, dotychczas przemilczanej strony. Jest ona na tyle dobrze udokumentowana, że po przeczytaniu książki przez kilku lekarzy i naukowców zauważyłem, iż na ogół nie podważali zebranych tu przeciwnych szczepieniom faktów, a wręcz dopowiadali podobne z własnej praktyki.

Jednak część czytających próbne wydanie zapytała: „Czy negatywne dla szczepień informacje udostępniać każdemu, czy tylko lekarzom?”. Trudno mi się było zgodzić z twierdzeniem, że tylko lekarze mogą znać prawdę i tylko im przysługuje mądrość. Tutaj muszę znów przyznać, że dawniej byłem gorącym zwolennikiem bezwarunkowego powierzania swojego zdrowia specjalistom, do czasu, aż jednego dnia udałem się z pewną dolegliwością do 5 lekarzy i każdy wydał diametralnie różną diagnozę. Dzięki temu to właśnie lekarze uświadomili mi, że nie ucieknę od odpowiedzialności za swoje zdrowie i dlatego uważam, że każdy powinien mieć swobodny dostęp do informacji o szczepieniach.

Czytającym ten tekst lekarzom szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na licznie tu cytowaną plejadę wybitnych medyków i naukowców o światowej sławy nazwiskach, którzy mieli odwagę publicznie oświadczyć, że coś ze szczepieniami jest nie w porządku. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że wiele odnotowanych tu faktów pochodzi sprzed kilkunastu lat, a postęp w medycynie jest ogromny. Z drugiej strony czas nie unieważnia faktów. Ponadto czy wspomniany postęp w medycynie przełożył się na lepszy stosunek do pacjenta? Czemu przed szczepieniem powszechnie nie bada się frakcji istniejących przeciwciał? Przecież nie robi się nawet kompleksowej oceny zdrowia przed szczepieniem. Powierzchowne zapytanie „Jak się czujesz?” i obejrzenie gardła jest tylko namiastką badania. Czy widział ktoś pisemne orzeczenie lekarskie o zdrowiu pacjenta, który za chwilę będzie zaszczepiony, a przecież wszyscy się zgadzają, że nie powinno się szczepić osoby z najmniejszym nawet osłabieniem stanu zdrowia.

Mam też pytanie, czy ktoś narzucający obowiązkowe szczepienia da nam pisemne oświadczenie, że gwarantuje stuprocentowe bezpieczeństwo, a w razie utraty zdrowia zapłaci odpowiednie odszkodowanie? Odpowiedź brzmi: „nie”, bo nikt nie jest pewien, że nie wystąpią negatywne reakcje poszczepienne. Warto też zwrócić uwagę na rozdział opisujący teorię toksemii, która obnaża oczywiste błędy teorii zarazka jako jedynej przyczyny chorób zakaźnych. Pozwala to lepiej zrozumieć tezę o małej użyteczności albo wręcz szkodliwości niektórych szczepień, a także wyjaśnia dlaczego po zainfekowaniu niektórzy chorują, a inni są tylko nosicielami. Przecież zarazki są wszędzie, dlaczego zatem wszyscy nie chorują na każdą z chorób? Jak powiedział Rene Dubos, w sprawie przyczyny choroby i zdrowia „musi być coś jeszcze”.

Podkreślam jednak, że teoria toksemii jest jedynie teorią, być może skrajną, ale przecież opartą dokładnie na tej samej wiedzy medycznej, na której opierają się zwolennicy szczepień. Odmienne wnioski wynikają z innej interpretacji, jak również z niepomijania niewygodnych faktów, jak to ma miejsce u propagatorów szczepień. Jakże wielu ludzi nie zdaje sobie dzisiaj sprawy, że ich zdrowie w przeważającej części zależy bardziej od natury niż od lekarza. Od natury, czyli od zdrowego jedzenia, środowiska, a i wreszcie od psychiki, która moim zdaniem zależy od relacji z Bogiem. Czy dopiero tragedia ną masową skalę musi być sygnałem do połączenia i współpracy medycyny akademickiej i naturalnej? A może tragedia już trwa, jeśli spojrzeć na to, że co trzecie dziecko rodzi się z alergią, że tak wielu umiera na raka czy choroby serca?

Jako dziennikarz zauważam też niebezpieczne mieszanie się polityki w medycynę. Przecież sam fakt, że w naszym kraju szczepienia uznano za obowiązkowe (w innych krajach na przykład są dobrowolne) jest już wielką manipulacją. Jeśli bowiem szczepienia miałyby działać (a jest to dyskusyjne), to osoba zaszczepiona nie musiałaby się obawiać, że zarazi się od niezaszczepionej.

Chciałbym zwrócić uwagę, że książka absolutnie nie wyczerpuje i nie zamyka tematu. Nadal zostaje wiele pytań. Choćby takie, czy zrezygnować ze wszystkich szczepień, czy tylko mocno je ograniczyć. Czym bowiem zastąpić surowicę przeciwko ukąszeniu węży czy jadowitych pająków?

Zatem niech to będzie krok w stronę prawdy, z nadzieją, że wkrótce ktoś inny zrobi kolejny.
Arkadiusz Woźniak

———————

http://www.zdrowemiasto.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=2460&alt=45

Kongres Stanów Zjednoczonych bada bezpieczeństwo szczepionek

U dwójki wnucząt amerykańskiego kongresmana Dana Burtona wystąpiły negatywne reakcje na szczepionki. Jego nowo narodzona wnuczka była bliska śmierci po zaszczepieniu przeciw zapaleniu wątroby typu B. Jego jedyny wnuk, na oczach kongresmana, zachorował na autyzm wkrótce po otrzymaniu federalnie zalecanych i obowiązkowych w tym stanie szczepionek. Bez szczegółowego wyjaśnienia, co się znajduje w aplikowanych szczepionkach, jego rozmowny, żywy, przyjazny i zdrowy wnuk, Christian, został wystawiony na działanie bardzo dużej ilości rtęci w tychże szczepionkach i po kilku dniach miał już objawy autyzmu.

18 czerwca 2002 r. Komisja ds. Reformy Rządowej, pod kierownictwem kongresmana Dana Burtona, zajęła się sprawą bezpieczeństwa szczepionek, w tym związanego ze szczepieniami autyzmu. Cytujemy fragmenty wstępnego oświadczenia kongresmana Burtona wygłoszonego 18 czerwca 2002 r.

EPIDEMIA AUTYZMU

Jesteśmy tu dzisiaj, by mówić o epidemii autyzmu. Używam słowa „epidemia” nie bez powodu. Zazwyczaj myślimy o epidemiach odnośnie chorób zakaźnych. Jednak chorobę uznaje się za epidemię, gdy nagle liczba jej przypadków jest wyraźnie powyżej normy.

Przed dziesięciu laty uważano, że autyzm występuje u jednej na 10,000 osób w USA. Gdy Komisja rozpoczęła w 1999 r. swe badania problemu, uważało się, że autyzm występuje u jednego na 500 dzieci. Oznacza to 20-krotny wzrost. Dzisiaj jednak ta liczba wydaje się jeszcze wyższa. [...] W ocenie Krajowych Instytutów Zdrowia (NIH) na autyzm choruje jedno na 250 dzieci i występuje on czterokrotnie częściej u chłopców niż u dziewcząt. Oznacza to, że w tym kraju mniej więcej jeden na 156 chłopców w wieku od 1 do 11 lat jest autystyczny. Ostatnie doniesienia z Tajlandii wskazują na to, że żyje tam 100,000 dzieci z autyzmem. W 1999 Wydział Zdrowia East Surrey w Wielkiej Brytanii informował, że w okręgu tym jeden na 69 chłopców był autystyczny. [...]

Gdy po raz pierwszy zajęliśmy się tym problemem, skontaktowały się z nami tysiące rodziców. Wiele poinformowało nas, że ich dzieci były całkowicie normalne przed otrzymaniem szczepionek i stały się autystyczne w kilka dni lub tygodni po zaszczepieniu. Dostrzegliśmy także dramatyczne podobieństwo w tych przypadkach późnego wystąpienia autyzmu. U wielu z tych dzieci stwierdzono niezwykle wysoki poziom metali ciężkich w organizmie. Wystąpiły zaburzenia działania systemu immunologicznego oraz utrzymujące się zakażenia drożdżakami. Jedzenie przez nie potraw zawierających pszenicę lub produkty mleczarskie może prowadzić do gwałtownego pogorszenia zachowania. Taki sam negatywny efekt może mieć wystawienie na działanie chemikaliów, nawet perfum. Wiele dzieci ma chroniczną biegunkę. NIH oraz Ośrodki Zwalczania Chorób (CDC) muszą sfinansować badania w celu wyjaśnienia tych spraw.

Autyzm pojawił się w mej rodzinie i wielu z was wie już o tym. Mój wnuk Christian był normalny i zdrowy do drugiego roku życia. Chodził, rozmawiał, patrzył ludziom w oczy, lubił chodzić do centrum handlowego i robić to wszystko, co lubią dwuletnie dzieci. I nagle, wkrótce po otrzymaniu obowiązkowych szczepień, stał się innym dzieckiem. Już więcej nie mówił. Nie patrzył nikomu w oczy. Płakał bez końca. Bił głową w ścianę. Zaczął biegać w kółko klaszcząc rękami, miał chroniczną biegunkę i poważne problemy z żołądkiem. Teraz wiemy, że była to negatywna reakcja na szczepionki. Wiemy też, że mógł otrzymać więcej rtęci, niż uważa się za ilość bezpieczną, znacznie więcej, zgodnie z federalnymi standardami. To zatrucie rtęcią przyczyniło się do negatywnej reakcji.

Jak dotychczas, NIH i CDC nie biorą pod uwagę możliwości istnienia takich powiązań. Instytut Medycyny (IOM) stwierdził, że dostępne dane naukowe są niewystarczające, by potwierdzić lub wykluczyć powiązanie między autyzmem i szczepionką MMR lub thimerosalem, środkiem konserwującym (zawierającym rtęć) stosowanym w szczepionkach dla dzieci. Uważają oni jednak, że powiązanie jest biologicznie prawdopodobne. IOM wezwał do wykonania więcej badań w tej dziedzinie. Jednym z powodów naszego dzisiejszego spotkania jest zapewnienie, że takie badania będą przeprowadzone i przeprowadzone raczej teraz niż za 10 lat, gdy znacznie więcej tysięcy dzieci zachoruje na autyzm.

Rodzice – których syn lub córka jest autystyczna od urodzenia, z powodów genetycznych, lub też stanie się autystyczna pod wpływem czynników środowiskowych, takich jak szczepionki czy coś innego – stają przed trudniejszym wyzwaniem niż ułożenie puzzla z 500 fragmentów. Stają przed zadaniem ułożenia puzzla życia własnego dziecka, fragment po fragmencie. Czy zakładacie specjalne zamki na drzwi i okna oraz system alarmowy, bo obawiacie się, że dziecko gdzieś pójdzie z domu? Czy musicie założyć kłódkę na szafkę w kuchni, by chronić żywność, która wprowadzi dziecko w spiralę bez wyjścia? Jakiej żywności czy suplementów żywnościowych będzie potrzebować twe dziecko? Jak znajdziecie potrzebne usługi? Czy wasze dziecko musi się nauczyć języka migowego? Czy potrzebna jest terapia behawioralna? Gdzie można znaleźć wykwalifikowanego terapeutę mowy? Jak za to wszystko zapłacić? Jak przebrnąć przez labirynt szkolnictwa? Jak znaleźć czas dla pozostałych dzieci? Co się stanie, gdy dziecko dorośnie?

Fragment oświadczenia Lee Grossmana, Prezesa Amerykańskiego Towarzystwa Autystycznego

Roczne koszty leczenia autyzmu w Stanach Zjednoczonych wahają się od 20 do 60 miliardów dolarów. Autyzm szerzy się w tempie od 10 do 17 procent każdego roku. Biorąc pod uwagę te liczby, koszty związane z autyzmem mogą za 10 lat wynieść od 50 do 300 miliardów dolarów rocznie. Po 60 latach zajmowania się tym problemem rząd federalny wydaje obecnie 75 milionów na badania, podczas gdy w rzeczywistości jest to, skromnie licząc, problem rzędu 20 miliardów dolarów. Po 60 latach takiego podejścia nie mamy zidentyfikowanych przyczyn autyzmu, nie mamy żadnych sprawdzonych metod leczenia czy terapii. Trzeba zrobić zasadniczo więcej w związku z tym narodowym zagrożeniem i musimy przeznaczyć zasadniczo więcej pieniędzy na odkrycie przyczyn i skutecznego leczenia.

———————

http://www.straight.com/article/vaccines-show-sinister-side

Jeśli pośmiertny głos dwóch tuzinów roztrzęsionych nerwowo myszy z UNIWERSYTETU BRYTYJSKIEJ KOLUMBII mówi prawdę, rządy na całym świecie mogą wkrótce stanąć przed piekłem w postaci wytaczanych im procesów sądowych.

Nowe, dotąd nie publikowane badania prowadzone pod kierunkiem neurologa z Vancouver, Chrisa Shawa, dowodzą istnienia związku między stosowanym w szczepionkach wodorotlenkiem aluminium, a symptomami wskazującymi na chorobę Parkinsona, stwardnienie zanikowe boczne (ALS lub choroba Lou Gehriga) i chorobę Alzheimera.

Shaw jest bardzo zdziwiony, że nie PRZEPROWADZONO WCZEŚNIEJ TEGO TYPU BADAŃ, zwłaszcza, że LEKARZE JUŻ OD PONAD 80 lat wstrzykują pacjentom wodorotlenek aluminium jako środek wspomagający reakcje immunologiczną.

- To bardzo podejrzane. Albo ten związek jest znany przemysłowi i nigdy nie ujawniono go publicznie, albo kanadyjskie Ministerstwo Zdrowia nigdy nie nakazało przemysłowi wykonania takich badań. Nie wiem, która z tych możliwości jest bardziej przerażająca.

W swojej pracy Shaw podaje, że podobne środki wspomagające są stosowane w szczepionkach przeciwko zapaleniu wątroby A i B oraz w koktajlu szczepionek Pantacel przeciwko błonicy, krztuścowi, tężcowi, chorobie Heinego-Medina (polio) i pewnemu typowi zapalenia opon.

Aby zweryfikować podejrzenie o istnieniu tych związków, Shaw i jego czterej współpracownicy z Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej oraz Stanowego Uniwersytetu Luizjany wstrzyknęli myszom szczepionkę przeciwko wąglikowi wyprodukowaną na potrzeby pierwszej wojny w Zatoce Perskiej. Ponieważ syndrom wojny w Zatoce Perskiej bardzo przypomina ALS (stwardnienie zanikowe boczne), neurolodzy mają okazję ustalić możliwą przyczynę tej choroby. Wszyscy członkowie sił biorących udział w wojnie w Zatoce Perskiej dostali szczepionkę zawierającą wodorotlenek aluminium. Jak podaje Shaw, u członków szczepionych oddziałów, które nie zostały skierowane do Zatoki Perskiej, zaobserwowano podobne nasilenie symptomów identycznych do tych, które określa się jako syndrom wojny w Zatoce Perskiej.

Po 20 tygodniach badań prowadzonych na myszach zespół odkrył statystycznie istotny przyrost stanów lękowych (38%), ubytków pamięci (41 razy więcej błędów w stosunku do grupy kontrolnej) i alergicznych reakcji skórnych (20 %). Próbki tkanek pobrane po śmierci myszy wykazały zamieranie komórek nerwowych. W części mózgu myszy zarządzającej ich ruchami zniszczeniu uległo 35% KOMÓREK.

- Nikt w moim laboratorium nie chce poddawać się szczepieniom – stwierdził Shaw. – zostaliśmy całkowicie do nich zniechęceni. Nie zależało nam na szukaniu dziury w całym (w szczepionkach) i nagle, ni stąd ni zowąd, odkryliśmy przyczynę śmierci neuronów !

Jak twierdzi Shaw, jest możliwe, że istnieje 10 000 badań dowodzących nieszkodliwości wodorotlenku aluminium w szczepionkach, tyle, że NIE UDAŁO MU SIĘ ZNALEŹĆ JAKICHKOLWIEK, w których PROWADZONO BY OBSERWACJĘ DŁUŻEJ NIŻ PRZEZ KILKA PIERWSZYCH TYGODNI PO WYKONANIU szczepienia. Zachęca wszystkich, którzy są w posiadaniu innych danych, aby „wyłożyli je na stół” i powiada, że „właśnie tak uprawia się naukę”

Ciąg dalszy (prawdopodobnie) nastąpi… Dla zainteresowanych tematyką rtęci w szczepionkach podaję ciekawe linki:

Szczepienia – niebezpieczne, ukrywane fakty

Adjuwanty – trucizna zawarta w szczepionkach cz. 1

Adjuwanty – trucizna zawarta w szczepionkach cz. 2

Tłumaczenie FAQ z listy Yahoo „Autism – Mercury” (bardzo ciekawe, polecam!)

Kolejna lista dyskusyjna: pl.sci.medycyna na Google, wypowiedź eksperta, rekomendowana w taki sposób:

INSTYTUT PSYCHIATRII I NEUROLOGII
Katedra Marii Curie Komisji Europejskiej
Zakład Farmakologii
Profesor Maria Dorota Majewska

2008-11-28
Do: Zarządu Polskiego Towarzystwa Wakcynologii
Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego i do
Zarządu Stowarzyszenia Higieny Lecznictwa
Katedra Profilaktyki Zdrowotnej
Ul. Smoluchowskiego 11
60-179 Poznań

Nie truj dziecka szczepionkami! Autor: Magdalena Prus

Ukrywana prawda o szkodliwości szczepionek (tekst z Nexusa)

I na zakończenie  kilka słów mojego komentarza: ktoś tu wrzucił w komentarzach link do bloga rodziców dziecka chorego na autyzm. Ludzie ci z głębokim przekonaniem bronili tezy, że szczepionki nie mają nic wspólnego ze stanem zdrowia ich dziecka. Specjalnie się temu nie dziwię, sama kiedyś święcie wierzyłam lekarzom i tylko dlatego nie spowodowało to większej katastrofy, że ja mam po prostu niebywałe wręcz szczęście. Rodzice ciężko chorych dzieci wierzą w to, co jest dla nich wygodne, bo to zwalnia ich z poczucia winy, że może coś źle zrobili i z trudów walki o prawdę. Nie każdy ma duszę wojownika i nie każdy będzie szukał rozwiązania problemów jak Augusto i Michaela Odone, bohaterowie filmu Olej Lorenza. Większość ogranicza się do posłusznego realizowania zaleceń lekarskich, nawet jeśli przez 20 i więcej lat efekty kuracji są zerowe. Mało tego, mimo braku jakichkolwiek postępów ludzie bronią jak lwy tych nieskutecznych terapii, co jest wielką zagadką, którą powinni rozwikłać specjaliści od ludzkiej psychiki.

Lekarzom się nie dziwię – oni mają dzięki takiej postawie stałą pracę i dochód. Któż zrezygnowałby dobrowolnie z kury znoszącej złote jaja? Na każdym kroku widzę w sieci apele: „Oddaj 1% podatku na nasze autystyczne dziecko. Nasze dziecko potrzebuje twoich pieniędzy na leki i rehabilitację”… Gdyby się okazało, że to nie autyzm, lecz zatrucie rtęcią i innymi metalami ciężkimi oraz toksynami, zawartymi w szczepionkach rozwiązanie problemu byłoby oczywiste: należałoby poddać dziecko odtruciu i po kłopocie. Szybko, tanio i skutecznie. Ale samo odtrucie to nie wszystko. Znam przypadki „cudownego” uleczenia ciężkich zaburzeń neurologicznych, nawet takich, które zostały zdiagnozowane jako zespół Tourette’a, dzięki przejściu na organiczną, surową żywność. Takie „cuda” zdarzają się w tych rodzinach, które nie poddają się bezkrytycznie diagnozom lekarskim, lecz przejmują sprawy we własne ręce.

Dziś odnotowujemy prawdziwą „epidemię” przeróżnych straszliwych i „nieuleczalnych” chorób, z których ludzie „leczą” się przez całe życie, co rujnuje ich portfele, a przede wszystkim odbiera im całą radość i sens życia. Nie rozumiem, jak to możliwe, że można się z tym „faktem” po prostu pokornie i biernie pogodzić, ale wielu jest takich, którzy wolą cierpieć bóle i stękać, a nawet umrzeć, niż zrezygnować z kotleta schabowego, mleka i klusek. Mogłabym powiedzieć „twoja sprawa”, gdyby nie to, że te osoby zatruwają innym życie swoim jęczeniem, zrzędzeniem i przykrym widokiem.

Że zmiana jest możliwa przekonuje ta godna naśladowania rodzina:

Dla znających język angielski: The China Study

———————

Vaccines Are Not Mercury Free

After much public controversy surrounding the mercury content of childhood vaccinations, Health Advocacy in the Public Interest (HAPI) raised $500 to have four vaccines tested for heavy metal content. The vials were sent to Doctor’s Data, an independent lab which specializes in heavy metal testing.

Many manufacturers voluntarily began producing supposed “mercury free”; vaccines in 1999. Some product inserts currently claim that a “trace” amount of mercury still exists in the final product but that the amount has been greatly reduced. Others claim to be producing completely mercury free products.

During an investigation into the mercury issue, HAPI learned that Thimerosal, a 50% mercury compound, is still being used to produce most vaccines and that the manufacturers are simply “filtering it out ” of the final product. However, according to Boyd Haley, PhD, Chemistry Department Chair, University of Kentucky, mercury binds to the antigenic protein in the vaccine and cannot be completely, 100% filtered out.

All four vaccine vials tested contained mercury despite manufacturer claims that two of the vials were completely mercury free. All four vials also contained aluminum, one nine times more than the other three, which tremendously enhances the toxicity of mercury causing neuronal death in the brain.

The mercury content of routine childhood vaccinations has been linked to the current autism epidemic as well as numerous other neurological disorders affecting children today. Currently, one in six children are affected in some way and one in 250 children are diagnosed as autistic compared to one in 10,000 prior to mercury containing vaccines.

It is the position of Dr. Haley as well as HAPI that if mercury can be detected in any vaccine using standard instrumentation, the content should be disclosed in the product insert and manufacturers should not be allowed to call the product “mercury free”.

Executive Director of HAPI, Dawn Winkler, met with FDA officials in Silver Spring, Maryland on July 27, 2004 to discuss blatant mislabeling and misrepresentation of ingredients in vaccinations which are licensed by the FDA. Clearly, more testing is needed. The FDA has the ability and authority to take on the necessary testing, however, at present, this task sadly appears to be up to the public.

Kolejny cios w teorię globalnego ocieplenia

Duński fizyk, Henrik Svensmark zauważył, że na zmiany klimatu na ziemi wpływają chmury, a następnie odkrył, skąd się owe chmury biorą. Jego dociekania doprowadziły do epokowego odkrycia dotyczącego zmian klimatycznych na naszej planecie. Naukowy kanon twierdzi, że chmury są pochodną procesów klimatycznych, lecz okazało się, że prawdą jest twierdzenie odwrotne: że klimat jest wynikiem zmian zachodzących w chmurach. Ale to nie wszystko. Kto widział film “The Great Global Warming Swindle” ten wie, że dwutlenek węgla nie ma nic wspólnego z ocieplaniem się klimatu. Wpływ na nasz klimat ma aktywność magnetyczna słońca. Wpływa ona również na grubość pokrywy chmur. Svensmark odkrył to wszystko, ponieważ nie spał na lekcjach w liceum (!) i jakimś cudem nie dał się oduczyć samodzielnego myślenia oraz kojarzenia oczywistych faktów.

Pierwsze prace na ten temat zostały opublikowane już 1991 roku, ale uznano je za niezgodne z ówcześnie obowiązującym dogmatem naukowym. Teoria ostatecznie została dowiedziona w roku 2005, lecz… żadne pismo naukowe nie chciało jej opublikować. Powód? Autor był nikomu nieznanym młodym uczonym, bez znaczącego dorobku naukowego, a z takimi nikt się w świecie nauki nie liczy.

Dzięki Internetowi, w którym uczeni publikują swoje teorie i wyniki badań udało się zebrać grupę młodych, myślących i dociekliwych uczonych z całego świata, którzy połączyli swe siły, a ich niezależne od siebie prace, jak idealnie pasujące klocki układanki, utworzyły spójną teorię.

Film pokazuje smutną prawdę, że w świecie dzisiejszej nauki coraz mniej liczy się naukowa prawda i naukowe dowody, a coraz bardziej to, kim jest autor, kto za nim stoi i kto mu płaci. Z tego powodu znowu będziemy musieli odczekać, aż stara “trzymająca władzę” kadra naukowa wymrze, umożliwiając przebicie się do wiadomości publicznej nowej prawdy.

Kilka cytatów z filmu:

Promieniowanie kosmiczne wpływa na klimat ziemi. To niezwykłe: jesteśmy bezpośrednio zależni od kosmosu.

W ciągu ostatnich 100 lat natężenie pola magnetycznego słońca wzrosło ponad dwukrotnie. Do ziemskiej atmosfery dociera mniej cząstek promieniowania kosmicznego, a to oznacza, że pokrywa chmur jest mniejsza. Dlatego klimat ziemi się ociepla. Im silniejsze pole magnetyczne słońca tym słabsze natężenie promieniowania kosmicznego i tym mniejsza pokrywa chmur. Mniejsza pokrywa chmur, to wyższe temperatury na ziemi. Przy słabej aktywności magnetycznej słońca w ziemskiej atmosferze tworzy się więcej chmur. Dociera do nas wtedy więcej cząstek promieniowania kosmicznego. W ten sposób słońce i gwiazdy wpływają na zachmurzenie na ziemi.

(…)

Natężenie pola magnetycznego słońca wciąż rośnie. W ciągu ostatnich 100 lat aktywność słońca wzrosła dwukrotnie.

(…)

Spotkaliśmy się z nieprzychylną reakcją członków Międzynarodowego Panelu do Spraw Zmian Klimatycznych. Bowling (?), który przewodniczył Panelowi przyjął nasze wystąpienie za przejaw braku odpowiedzialności. Wskazywaliśmy na inne przyczyny zmian klimatu niż emisja dwutlenku węgla. Nikt z obecnych tam klimatologów nie dopuszczał myśli, że zmiana klimatu może być spowodowana zmianami aktywności magnetycznej słońca. Nasze wystąpienie uznano za prowokację. Byłem skonsternowany reakcją kolegów.

(…)

Przez większą część dziejów naszej planety nie było na niej żadnych lodowców. Dziś możemy je spotkać w wielu miejscach. 450 milionów lat temu na ziemi było bardzo zimno. Mimo to stężenie dwutlenku węgla w atmosferze dziesięciokrotnie przewyższało jego obecny poziom. To nie CO2 odpowiada za ocieplanie klimatu.

(…)

Kiedy słońce znajduje się między spiralnymi ramionami [naszej galaktyki] na ziemi robi się bardzo ciepło. Na naszej planecie nie ma wtedy lodu. Gdy słońce jest w jednym ze spiralnych ramion galaktyki lód pokrywa połowę lądów. Zmiany klimatu przebiegają w sposób bardzo dramatyczny.

(…)

Razem z Janem Veiserem przeanalizowaliśmy dane. Stwierdziliśmy, że kiedy słońce znajdowało się w spiralnym ramieniu galaktyki temperatury były niższe od 5 do 10 stopni. Byliśmy zaskoczeni tym odkryciem. Nikt wcześniej nie odkrył podobnej zależności. Wniosek nasuwał się sam: promieniowanie kosmiczne jest głównym czynnikiem zmian klimatycznych, przynajmniej w geologicznej skali czasu. Jedyne wyjaśnienie tego zjawiska dawała teoria Svensmarka. Widzimy, że dane geologiczne i dane astronomiczne opowiadają tę samą historię.

(…)

Nasze badania mają przełomowy charakter. Wyjaśniliśmy, w jaki sposób promieniowanie kosmiczne wpływa na pokrywę chmur i klimat. Jednak z niezrozumiałych dla mnie powodów nigdzie nie mogliśmy opublikować naszej pracy. Wysłaliśmy ją do czterech różnych pism, ale za każdym razem spotykaliśmy się z odmową. Praca Henrika Svensmarka i jego zespołu jest bardzo interesująca. Powinna trafić do druku natychmiast po zakończeniu badań. Tymczasem znalezienie wydawcy zajęło 16 miesięcy. Zapewne spotkała się z wrogim odzewem ze strony klimatologów, którzy opowiadają się za antropogeniczną teorią ocieplenia klimatu. Trudno było im się pogodzić z faktem, że  nowa konkurencyjna teoria ma mocne podstawy empiryczne.

Nikt niczego nam nie zarzucał, nie wytykał błędów. Mówiono: “To nas nie interesuje” albo “Tekst jest za długi”. Nie było rzeczowej krytyki naszej pracy.  To budziło jeszcze większe rozczarowanie. Wydawcy bywają bardzo naiwni.  Negatywna opinia recenzenta, jeśli nie podał on w niej wyraźnych powodów przemawiających przeciw publikacji powinna skłaniać do zastanowienia. W takiej sytuacji powinni powołać kolejnego recenzenta.

Globalne ocieplenie stało się gorącym tematem politycznym. W Stanach Zjednoczonych blokuje się publikację poważnych prac naukowych dotyczących ocieplenia. Ludzie, którzy są przekonani, że znają prawdę odmawiają innym prawa głosu. To szkodzi nauce, Stanom Zjednoczonym i całemu światu. Krępowanie dyskusji nie pomaga w rozwiązaniu problemu.

Racjonaliści każą nam wierzyć w nieskalany obiektywizm metody naukowej i wynikającą z tego nieomylność naukowców, tymczasem prawda wygląda tak, że w nauce, podobnie jak w religii, obowiązują święte dogmaty tradycji (to jeszcze pół biedy) lub narzucone przez wpływowych politycznie sponsorów (i to woła o pomstę do nieba)! Na filmie widać wyraźnie, że niektórzy służalczy wobec polityków uczeni reagują bardzo emocjonalnie na nowe teorie, demaskujące ich matactwa, za którymi najprawdopodobniej kryją się spore nagrody za lojalność od korporacji i skorumpowanych polityków, dążących do czerpania zysków z podatku węglowego.

Playlista

Torrent

The Great Global Warming Swindle do ściągnięcia (z polskimi napisami)

Nie dość, że przyjdzie nam się zmagać z kataklizmami wywołanymi przez zmiany klimatu, będziemy musieli również rozprawić się ze skorumpowaną klasą polityczną i sprzedajną nauką. Idą czasy ciężkiej walki o przetrwanie i o prawdę, która jest równie ważna, bo jest gwarantem wolności. Ale nie mamy innego wyboru, musimy zwyciężyć, gdyż w przeciwnym wypadku przestaniemy istnieć jako wolni ludzie na wolnej planecie.