No więc jak to jest z tymi opętaniami? Stawiam kropkę nad i.

Nie mogę być taka niedobra, żeby zostawić was bez odpowiedzi na fundamentalne pytania postawione w tej notce: dlaczego służący bogu ludzie, tacy jak wierni, a nawet sami kapłani, doznają opętań, nierzadko prowadzących do samobójstw i dlaczego wypędzanie demonów w imię tegoż boga jest zupełnie nieskuteczne.

Niedawno świat dowiedział się o samobójstwie żony sławnego pastora, a przypadek Anneliese Michel jest szeroko znany i wciąż, mimo upływu prawie 36 lat od tamtych wydarzeń, dyskutowany. Ja pisałam o tym w tej notce, a na pewnym bardzo popularnym blogu ten temat został poruszony wczoraj, aczkolwiek w zupełnie innym kontekście niż tutaj.

Jako osoba wyzwolona zarówno z religii jak i z pseudo-racjonalizmu mogę sobie pozwolić na komfort oceniania tych wypadków zupełnie politycznie niepoprawnie, a więc niezgodnie zarówno z tym, czego naucza Kościół, jak i z tym, co sądzą o tym (i podają do wierzenia swoim parafianom) guru sekty racjonalistycznej.

Otóż moim zdaniem ten „bóg” jest tak tragicznie nieudolny z prostej przyczyny – ponieważ nie jest on bogiem. Jest to „bóg” całkowicie fałszywy, wykreowany przez religię i na potrzeby kapłanów. I to w jego imię, a nie w imię Boga prawdziwego popełniono te wszystkie zbrodnie i nadużycia, z których Kościół musi się dziś tak mocno tłumaczyć.

Zgodnie z sentencją znaną z nauczania Jezusa: „Po owocach ich poznacie”, Bóg, jako byt doskonały, wydaje wyłącznie dobre owoce: szczęścia, zdrowia i harmonii.

„Bóg” który wydaje owoce nieszczęścia: choroby, opętania, konfliktu i wojny nie jest, bo nie może być, Bogiem prawdziwym. Bóg, który nie chroni swoich wyznawców przed szatanem, demonami czy dowolnymi innymi harcami sił nieczystych nie jest Bogiem (przez duże „B”), lecz bogiem (bożkiem, przez małe „b”).

Wszystkie nieszczęścia tego świata biorą się z tego, że ludzie zostali odcięci przez kapłanów od prawdziwej boskości i zniewoleni przez fałszywe wyobrażenie tego bytu jako osoby, o zgrozo, płci męskiej („bóg osobowy”), podczas gdy w rzeczywistości jest to byt niewyobrażalny z ludzkiego punktu widzenia. Jest to Kreator Wszystkiego, Wszech-Umysł, Źródło Pierwotne…

Bóg jest wszystkim, przejawia się we wszystkim i wszystko jest Bogiem.

Gdyby wierni odkryli drogę do prawdziwego Boga, owczarnia pańska całkowicie by się wyludniła. Nikt nie dawałby na tacę ani nie korzystał z pośrednictwa kapłanów, ponieważ ludzie zwracaliby się z każdą potrzebą bezpośrednio do Boga i otrzymywaliby wszystko, lub prawie wszystko, o co poproszą. Ludzie staliby się wolni, szczęśliwi i zrealizowani.

Ale cóż wtedy stałoby się z kapłanami?

Poszliby na zieloną trawkę lub musieliby zacząć uczciwie pracować, co dla tej kasty nierobów jest zupełnie nie do pomyślenia!

Dlatego kapłani musieli dokonać cynicznej podmiany i w miejsce prawdziwego Boga podstawić fałszywego.

Żeby jednak rozczarowani tym oszustwem wierni nie pouciekali z organizacji religijnej kapłani korzystają ze straszaka, który trzyma ich owczarnię w ryzach.

Stali czytelnicy tego bloga znają pojęcie „egregora”.

Jak wiemy wszystko jest energią. Każda myśl i każda emocja jest energią. Nawet materia jest energią, tyle tylko, że bardzo skoncentrowaną i nisko wibrującą.

Egregor to byt energetyczny, który tworzy każda ludzka zbiorowość. Im więcej ludzi jest zaangażowanych w jakiś rodzaj aktywności, im bardziej emocjonalnie się w nią angażują i im dłużej się tej aktywności poświęcają, tym potężniejszy jest egregor, który tworzą. Rzecz jasna religia również tworzy egregora. Im jest starsza i liczniejsza tym potężniejszy jest jej egregor.

Zadaniem religijnego egregora jest pilnowanie wiernych, tak samo jak robi to pies pasterski ze stadem owiec. Pamiętacie z lekcji religii te sielskie obrazki z Jezusem wśród śnieżnobiałych owieczek? Tak właśnie kapłani traktują wiernych. Są oni ich własną owczarnią pańską!

Tak, jak każda zbiegła ze stada owieczka musi być przez psa odnaleziona i przyprowadzona z powrotem do stada, tak każdy wierny, który zapragnie wyzwolenia z religijnych kajdan musi wrócić (skruszony i przerażony) na łono swojego Kościoła. Zadaniem egregora jest zastraszanie i nękanie każdego, kto ośmieli się szukać wolności i niezależności poza swoją grupą religijną.

Anneliese Michel, uczciwa i wrażliwa dziewczyna, została cynicznie oszukana i paskudnie wykorzystana. Z poświęceniem wykonała ogromną, bolesną pracę, ale nie dla Boga (jak wierzyła), lecz dla Kościoła. Po jej śmierci kościoły na całym świecie wypełniły się wiernymi. I wypełniają się do dziś, bo pamięć o tej tragicznej historii wciąż jest odświeżana – jak choćby na wspomnianym poczytnym blogu, straszącym ludzi szatanem i opętaniem, jeśli się nie zwrócą w stronę boga (szkoda tylko, że tego przez małe „b”).

Nie twierdzę, że wszyscy ludzie skupieni w Kościele są ludźmi głupimi i pozbawionymi wyższej świadomości. Jest wśród nich wielu uczciwych i bliskich doskonałości ludzi, którzy doskonale rozumieją przypowieść Jezusa o owocach, dzięki czemu nie podlegają opętaniom, a ich modlitwy są wysłuchiwane.

Niestety, większość daje się oszukiwać i wykorzystywać – jak owce, które się strzyże, doi, a w końcu zarzyna dla mięsa i skór (patrz: Wschodnia bajka).

Przeczytaj też: Egzorcyzmy

Pytanie do chrześcijan dowolnego odłamu

W związku zalewem idiotycznych komentarzy świadczących o niezrozumieniu treści notki apeluję:

Bardzo gorąco proszę czytać uważnie i ZE ZROZUMIENIEM albo nie komentować.

• NIE, to nie jest prowokacja.

• NIE, to nie jest tekst o nieistnieniu Boga.

• NIE, nie chodzi o to, co opętuje ludzi ani dlaczego.

• NIE,  nie pytam, dlaczego istnieje zło na świecie i czy Jezus nas zbawi.

• NIE,  to nie jest atak na Kościół, bo (w tym konkretnie przypadku) chodzi o PASTORA, a nie o katolickiego księdza.
  

Litości!!! Zadałam naprawdę bardzo proste pytania, więc proszę uważnie przeczytać tę notkę i zastanowić się nad odpowiedzią.

[Dodatkowe wyjaśnienie, żeby wszystko było jasne, zawarłam w tym komentarzu].

—————————-

Drogi chrześcijaninie dowolnego odłamu, wytłumacz mi proszę, jak to jest możliwe, że:

• ludzie wierzący i modlący się do waszego boga doznają opętań przez demony?

• ksiądz egzorcysta nie jest w stanie wypędzić tych demonów, używając imienia waszego boga?

• ludzie wierzący, opętani przez demony, popełniają samobójstwo?

Czy wasz bóg nie potrafi ochronić swoich owieczek (a nawet samego pastora) przed Szatanem i jego mizernymi sługusami?

Coś tu się chyba nie zgadza, nieprawdaż?

Jeśli Bóg jest prawdziwym Bogiem Wszechmogącym, to jest… wszechmogący. A więc diabły i demony w obliczu jego wszechmocy powinny znikać tak, jak śnieg znika pod wpływem promieni słońca – czy to nie wydaje się wam logiczne i porażająco oczywiste?

Co to za bóg, który nie potrafi sobie poradzić z byle demonem i pozwala mu krzywdzić i zabijać swoich wyznawców?

Czy pasterz, który nie potrafi obronić owiec przed wilkiem nie powinien być zastąpiony innym, bardziej skutecznym?

Jak bardzo zaślepieni i bezkrytyczni muszą być wyznawcy, jeśli trwają przy bogu, który jest tak żałośnie nieudolny i zawodny w obliczu zła i sił piekielnych?

Czy wy w ogóle zastanawialiście się nad tym – jakże oczywistym – błędem w waszym religijnym Matrixie?

Jeśli Szatan jest silniejszy od boga, to może wasz bóg wcale nie jest Bogiem?

A teraz mała lekcja logicznego pomyślunku – wiem, nie przywykliście do myślenia, ale jednak spróbujcie, czasem warto:

Jeśli waszym bogiem jest Jahwe (a tak przecież stanowi Biblia, w której skład wchodzi Stary Testament), to jakim cudem Jahwe jest też bogiem satanistycznych kabalistów, którzy chcą was zetrzeć z powierzchni ziemi?!

Jak to jest możliwe, żeby pobożni chrześcijanie i sataniści spod znaku Kabały czcili i modlili się do tego samego boga?

Na zakończenie donoszę, że padłam wiele lat temu ofiarą klątwy, skutkiem czego przyczepił się do mnie jakiś paskudny demon, który postanowił zmusić mnie do samobójstwa. Jazgotał w mojej głowie tak straszliwie, że nie mogłam nic robić ani spać w nocy. Jednak ja, jako urodzona, prawdziwa RACJONALISTKA (bez cudzysłowu, przysługującego sekciarzom z portalu racjonalista.pl) nie szukałam pomocy ani u trucicieli spod znaku IG Farben (dziś Bayer, BASF itp.) ani u księży służących demonicznemu Jahwe.

Ja zwróciłam się z prośbą bezpośrednio do Źródła, czyli Boga prawdziwego, który nie ma absolutnie nic wspólnego z religiami i kapłanami i nie posiada imienia (zwłaszcza tego na “J”). I zostałam uzdrowiona bez sensacji, które towarzyszą kościelnym egzorcyzmom.

Demon nie miotał ani mną, ani żadnym specem od egzorcyzmów – z prostej przyczyny: bo go nie wezwałam na pomoc. Demon, wobec prawdziwego, boskiego majestatu stopniał jak śnieg w słońcu i nie pozostała po nim nawet mokra plama.

ZAMYKAM DYSKUSJĘ.

Na zakończenie powiem wprost: bóg, który nie potrafi uchronić swojej trzódki (a nawet samego pastora) przed opętaniem i śmiercią zawiódł na całej linii i jest totalnie DO DUPY. Nie jest on Bogiem, lecz partaczem i oszustem, więc tylko tępy baran może być jego wyznawcą.

Jeszcze kilka słów o chorobach, uzdrawianiu, zdejmowaniu blokad karmicznych i podobnych sprawach

Powracam do tego, ponieważ w komentarzach po raz kolejny pojawił się temat skuteczności uzdrawiania i „naprawiania karmy” przez różnych terapeutów oraz pytanie, „kto może mi pomóc”.

Jedni twierdzą, że można ingerować w karmę i naprawiać blokady, a co za tym idzie zmieniać charakter oraz los człowieka, a inni temu zaprzeczają i uważają to za mrzonki.

Różnice w poglądach biorą się z różnego zaawansowania w rozwoju tych, którzy uzdrawiają i tych, którzy są uzdrawiani.

Gdy o karmę i duchowe uzdrawianie spytać ortodoksa religijnego ten na pewno odpowie, że wszystko to grzech, mimo że Jezus twierdził coś zupełnie innego (…A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją – Mk 16:15-20). Racjonalista z kolei oburzy się, chociaż tak szanowane przez niego statystyki zgonów wskazują na coś zupełnie innego, że uzdrawianie jest niezgodnym z nauką przesądem, bo liczy się tylko medycyna alopatyczna i nic poza tym. Ci, którzy osiągnęli wyższe stopnie świadomości też nie do końca są oświeceni, więc mają różne wyobrażenia na ten temat. Na przykład można usłyszeć, że karma jest rodzajem kary, więc trzeba pokornie pokutować za swe czyny. Ktoś inny z kolei może być przekonany, że nie ma żadnych przeciwwskazań do tego, żeby uzdrawiać wszystkie choroby i zdejmować karmiczne blokady.

Ja powiem tak: „Po owocach ich poznacie”. To naprawdę genialne i proste zdanie Mistrza Jezusa jest najlepszym kryterium oceny skuteczności działań terapeutów.

Jeżeli terapeuta jest skuteczny w trwałym przywracaniu ludziom zdrowia i rozumu, a jego działania nie niosą ze sobą niepożądanych skutków ubocznych w postaci zaburzeń psychicznych, to znaczy, że faktycznie wie co robi. Jednak, żeby nabrać pewności co do skuteczności jego poczynań potrzeba nieraz lat wnikliwych obserwacji, a kto ma na to czas i ochotę, zwłaszcza gdy sam pilnie potrzebuje pomocy? Wśród uzdrowicieli jest wielu takich, którym się tylko wydaje, że wiedzą i że potrafią. Jeśli poprawa jest krótkotrwała i potem stan człowieka powraca do punktu wyjścia, to widocznie zadziałała tylko chwilowa sugestia, że „będzie dobrze”. A więc terapeuta miał wielkie mniemanie o sobie, ale niewiele umiał. Niestety, bywa też znacznie gorzej, o czym za chwilę.

Jeśli o mnie chodzi, to radziłabym pewną ostrożność w poddawaniu się takim praktykom. Wprawdzie to, co piszą o tych sprawach ortodoksi religijni najczęściej jest mocno przesadzone i podlane sosem zabobonnego lęku, ale pamiętajmy, że nie ma dymu bez ognia.

Nieodpowiedzialni, ale za to obdarzeni wielkim Ego ludzie robią różne, delikatnie mówiąc nierozsądne rzeczy. W swoim życiu widziałam różne, dziwne przypadki. Np. człowiek, który zaliczył zaledwie kurs początkowy bioterapii rzucił się nagle na jedną z moich koleżanek twierdząc, że jej czakra serca nie jest wystarczająco otwarta i nie czekając na przyzwolenie zaczął przy niej majstrować. Dziewczyna nawet nie miała czasu zastanowić się, czy chce tej „pomocy”, a tym bardziej zaprotestować. Zabawa skończyła się poważną arytmią serca i fatalnym samopoczuciem, a pacjentka była naprawdę w strachu, że zaraz umrze. Widziałam też przypadek, kiedy intensywne ćwiczenia zaawansowanej jogi doprowadziły do schizofrenii i przypadek, w którym uderzenie energii kundalini do głowy nieprzygotowanego adepta zakończyło się utratą przytomności, po której długo miał poważne problemy ze zdrowiem i psychiką. To nie są żarty, więc radzę unikać kontaktów z osobami, które nie mają odpowiednich dyplomów, uprawniających do praktykowania bioenergoterapii.

Rozwoju człowieka nie da się tak łatwo przyspieszyć. Najbezpieczniej dochodzić do tego powoli, upadając i ponosząc się, ponieważ w ten sposób nie zaburza się naturalnego procesu rozwoju. Medytacja (o ile wiem) jeszcze nikomu nie zaszkodziła, ale z jogą i innymi podobnymi praktykami różnie bywa.

Doczekaliśmy takich czasów, że dziś każdy ma dostęp do wiedzy, która do niedawna była uważana za „tajemną”, a w rzeczywistości była zastrzeżona tylko dla odpowiedzialnych, szlachetnych i zaawansowanych w rozwoju adeptów, starannie wyselekcjonowanych przez swoich mistrzów. Skutkiem tego każdy kombinuje, jakby tu wspiąć się na wyżyny rzekomej duchowości, oczywiście na skróty i bez bólu. Taka wiedza w rękach osoby nieprzygotowanej zamienia ją w szalonego ucznia czarnoksiężnika. Niewielu jest świadomych duchowo, za to wielu, za podszeptem rozdętego Ego, pragnie mocy sidhi oraz wywierania nadprzyrodzonego wpływu na innych. To właśnie ci ludzie biorą się za magię, której nie potrafią odróżnić od pospolitego czarostwa. Uzdrawiają bez przyzwolenia, rzucają klątwy i zaklęcia, manipulują innymi w sobie tylko znanym celu, a potem się dziwią, że sami stają się ofiarami zjawisk, które ich przerastają. Ci wszyscy skruszeni i nawróceni byli okultyści, wypisujący przerażające rzeczy na forach kościelnych są najlepszym dowodem na to, że piszę prawdę. Oni nie kłamią. Oni naprawdę wpadli w potworne tarapaty. Nie ma co nad nimi płakać, bo dostali dokładnie to, na co zasłużyli i muszą teraz odpokutować do czasu, aż dorosną i zrozumieją o co tu chodzi. Prawa duchowe są doskonałe i działają niezawodnie.

Zdejmowanie z innych blokad karmicznych może się wydawać świetną sprawą, ale pod warunkiem, że terapeuta spytał najpierw Przewodników Duchowych (swoich i pacjenta) o pozwolenie. I oczywiście, jeśli ma kontakt z rzeczywistymi Przewodnikami Duchowymi, a nie z demonicznymi istotami, które się za nich podają. W przeciwnym wypadku takie uzdrawianie może się źle skończyć.

Człowiek musi dokładnie opanować wszystkie lekcje na duchowej ścieżce. Jeden „zalicza” je szybciej, a inny wolniej, ale nie da się iść na skróty, bo to się potem zemści. Chodzi o to, że człowiek musi zrozumieć pewne podstawowe prawdy. Nie można dostać się na studia zaraz po skończeniu podstawówki. Podobnie kamień nie można osiągnąć oświecenia.

Pamiętajmy też, że przechodzenie na kolejny, wyższy stopień rozwoju zawsze wiąże się z poważnym kryzysem psychicznym. Żeby móc się rozwijać musimy najpierw zanegować i rozmontować wszystkie swoje wcześniejsze sztywne przekonania, które chroniły nas przed lękami i niepewnością. Takie burzenie murów sprawia, że nagle czujemy się zawieszeni w próżni, niczego niepewni, zagubieni i przerażeni. Zanim zbudujemy swój system wartości na nowo czeka nas okres niepewności, zawieruchy i nierzadko silnych lęków.

To wszystko wydaje się przerażające, ale nie ma obawy – na tej ścieżce nie istnieją błędy, upadki ani klęski. Nikt nie zginie ani nie poniesie ostatecznej klęski, nawet jeśli upadnie, zbłądzi lub nawet umrze. Prędzej czy później każdy dojdzie do celu, bo takie są reguły tej gry. Jak pisałam wcześniej: życie jest grą komputerową. Przegrałeś, popłakałeś się, poczułeś się pokonany, ale jak ochłoniesz powrócisz do niej po raz kolejny, żeby grać i będziesz to robić tak długo, a w końcu przejdziesz na wyższy poziom, a potem na kolejny i następny, aż do osiągnięcia mistrzostwa.

Czy warto liczyć na pomoc innych? Na początku pewnie tak, ale w miarę jak stajesz się mistrzem zaczynasz radzić sobie coraz lepiej sam, bez niczyjej pomocy.

A jeśli nerwowość, a zwłaszcza dolegliwości fizyczne bardzo ci przeszkadzają, tak bardzo, że aż nie możesz grać, wtedy pomyśl o duchowym uzdrawianiu.

Ale tu uwaga: duchowe uzdrawianie nie pomoże na żadną chorobę, jeśli nie zmieni się najpierw twoja mentalność. Zmiany duchowe są najważniejsze. Bez tego nie ma postępu. Uzdrowiciele tak często zawodzą, a metoda Bruno Gröninga okazuje się nieskuteczna w wielu przypadkach właśnie dlatego, że chorzy nie rozumieją tej podstawowej zasady i oczekują cudu w postaci natychmiastowego uzdrowienia. Nie można z nikogo zdjąć karmicznej blokady, dopóki ten ktoś nie zmieni swojej mentalności. Jeśli poddajesz się uzdrawianiu i nie widzisz żadnego postępu, poproś jasno i wyraźnie o pomoc w zdjęciu blokad umysłowych i zmianę świadomości i zaczekaj cierpliwie. Może potrzebujesz trochę więcej czasu. Nie obawiaj się, otrzymasz pomoc, ale bądź cierpliwy i nie zniechęcaj się. I nie obawiaj się – na pewno nie umrzesz, nawet jeśli chwilowo poczujesz się gorzej.

Panaceum przeciwko klątwie

Było o klątwie, a teraz będzie o panaceum przeciwko klątwie.

Jestem z natury racjonalistką, wychowaną w rodzinie od pokoleń ateistycznej, nigdy nie chodziłam na religię ani do kościoła, nie ciągnęło mnie również do latania na miotle. Kiedy uznałam, że astrologia „działa” było to odkrycie zupełnie rozumowe i nawet do głowy mi nie przyszło, że to jakiś okultyzm czy nie daj Boże magia. Uczyłam się tego zawodu w normalnej szkole, siedząc w normalnej ławce, normalny nauczyciel stał przy tablicy i rysował na niej kredą to, co nam wykładał. Przed lekcjami nie było żadnych medytacji, jogi, wizualizacji ani innych odlotów. Interpretując horoskopy nie odczynialiśmy żadnych rytuałów ani obrzędów. Nikt nam nie mówił, że mamy wróżyć, przepowiadać przyszłość czy wygłaszać jakieś ostateczne „werdykty”. Powiedziano nam, że astrologia to bardzo użyteczne narzędzie, ale żadnych cudów spodziewać się po niej nie należy, bo klient sam musi dojść do swojego własnego rozumu, my możemy tylko wskazać mu kierunek poszukiwań. Była to astrologia humanistyczna, skierowana na życzliwe wpieranie ludzi w rozwoju, a nie na zabijanie ich ferowaniem mrocznych i rzekomo nieuniknionych wyroków zapisanych w gwiazdach.

Nasz rektor rozdając z pogodnym uśmiechem dyplomy pożegnał nas słowami, że jeśli chcemy być prorokami, to musimy skończyć zupełnie inny kurs.

Wszystko było tam normalne aż do bólu. I to mi jako racjonalistce w pełni odpowiadało.

Spokojnie robiłam swoje, a życie wydawało mi się proste aż do dnia, kiedy podłączyłam się do Internetu i mogłam swobodnie i bez ograniczeń surfować po sieci. Był to piękny dzień, ale jak wiadomo rzeczywistość, tak samo jak Księżyc, ma swoją ciemną stronę. No i podkusiło mnie poznać kolegów po fachu.

Co było dalej wiadomo.

Muszę podkreślić jeszcze raz i z całą mocą, że absolutnie nigdy nie bawiłam się w magię, ani nie urzekały mnie żadne sztuczki z psychomanipulacją. Wiedziałam coś tam o metodach zabezpieczania się przed wrednymi magami, ktoś wspominał mi o metodzie lustra, ale ponieważ koledzy opowiadali mi o częstych przypadkach odbijania się klątw, powracających do nadawcy, miałam nadzieję, że to wystarczy. Wierzyłam, że jestem na tym świecie bezpieczna i że nic mi nie grozi. Nie czułam więc potrzeby opancerzania się przed czymkolwiek.

Ale z drugiej strony wiedziałam również, że sporo ryzykuję, ponieważ wdawałam się w potyczki z ludźmi naprawdę złymi i miałam świadomość, że te osoby nie zawahają się sięgnąć po najgorsze metody. Uważałam jednak (i uważam do dziś), że zło należy pokazywać, demaskować i piętnować. No i się dorobiłam.

Do dziś nie mam pojęcia, kto brał udział w tym spisku, czy było to spontaniczne działanie jednej osoby, czy było ich więcej i ile osób na tym w ostatecznym rachunku ucierpiało. Nie wiem, bo nie interesują mnie plotki, dworskie intrygi ani życie salonowe. Nie bywam na żadnych imprezach i nie utrzymuję stosunków z żadnymi osobami „ze świecznika”. Robię swoje i nic więcej mnie nie interesuje.

A teraz opowiem dokładnie, jak się uratowałam.

Tu od razu donoszę, że nigdy nie cierpiałam na:

• żadne zaburzenia ani choroby psychiczne,
• nie mam i nie miałam padaczki,
• nie słyszę „głosów”,
• nie miewam halucynacji ani wizji mistycznych,
• nigdy nie wywoływałam duchów,
• nie mam i nigdy nie miałam żadnych kontaktów z demonami,
• nie praktykowałam czarnej, białej ani żadnej innej magii,
• nigdy nie uprowadziło mnie na pokład UFO (a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo),
• nie mam i nigdy nie miałam jakichkolwiek zaburzeń neurologicznych,
• nigdy nie zdarzyło mi się, żebym po przebudzeniu ze snu nie wiedziała gdzie jestem i co robię,
• nigdy nie doznałam paraliżu sennego
• i nie lunatykuję.

Po prostu jestem beznadziejnie nudno normalna i zdrowa aż do bólu. Nie doznałam też żadnego poważnego urazu głowy (zwykłe guzy chyba się nie liczą). Natomiast od dzieciństwa cierpiałam na chroniczną, nawracającą depresję, więc doskonale potrafię odróżnić atak depresji od tego, co mi się przytrafiło.

Aha, i jeszcze jedno – kiedyś „przez przypadek” (którego jak wiadomo nie ma) na pewnym 10-dniowym wyjeździe psychoterapeutycznym (gestalt) mieszkałam w jednym pokoju z psychiatrą. Gdybym miała świra, to na pewno bym się wtedy o tym dowiedziała, jako że emocje były tam obrabiane ostro, a pani doktor była szczera aż do bólu.

Jak to możliwe, że nagle coś tak dziwnego stało się z moją do bólu normalną głową? Nie da się wyjaśnić tego żadnymi traumatycznymi przeżyciami, np. spowodowanymi śmiercią kogoś bliskiego, bankructwem, chorobą w rodzinie ani niczym innym, ponieważ po prostu ich nie było. Nie zdarzyło się zupełnie nic, co mogłoby mnie wytrącić z równowagi i spowodować stan neurotyczny.

Kiedy jazgot w mojej głowie osiągnął poziom, którego nie dało się wytrzymać zrozumiałam, że dzieje się coś bardzo, ale to bardzo złego i że żaden lekarz mi na to nie pomoże. Byłam absolutnie pewna, że psychiatra uzna to za atak schizofrenii lub jakiejś innej ostrej psychozy i że zamknie mnie w domu bez klamek, gdzie nikt nie będzie mi w stanie pomóc ani nikt mnie stamtąd nie wyciągnie (może oglądałam za dużo horrorów z wrednymi psychiatrami w roli głównej i nie zamierzam ukrywać, że „Lot nad kukułczym gniazdem” jest dla mnie filmem kultowym. Elektrowstrząsy? Lobotomia? Brrr, nie, dziękuję!). Znałam też metody zamykania w szpitalach psychiatrycznych dysydentów w Rosji, więc sama myśl o doktorach z kaftanami sprawiała, że oblewałam się lodowatym potem.

Nie miałam najmniejszego zamiaru brać jakichkolwiek psychotropów (czyli mózgojebów), które po jakimś czasie rozwaliłyby mi psychikę i wątrobę, a których działanie polegałoby wyłącznie na chemicznym i krótkotrwałym oszukiwaniu mózgu. Postanowiłam, że nikt nie zrobi ze mnie ćpuna (nawet legalnego) ani wariata.

Wiedziałam też, że żadna siła nie zaciągnie mnie do kościoła. Na samą myśl o kościelnych egzorcyzmach i o egzorcystach czułam śmiertelne przerażenie. Ci księża byli tak demoniczno-diaboliczni, że wprost wpadałam w panikę na ich widok. O nie! Wszystko tylko nie to, co „normalni” ludzie robią w takim przypadku!

W tej sytuacji musiałam wziąć swoje sprawy we własne ręce.

I tu przekonałam się, jak dobroczynną planetą jest mój patron Pluton!

Jest to moc, która za żadne skarby się nie podda i niczego się nie ulęknie.

W tamtym czasie miałam wrażenie, że moja głowa nie należy już do mnie. Ktoś wlazł do niej i przejął nad nią władanie. Jakieś demony z piekła rodem robiły mi we łbie rozpierdziuchę, a ja nie mogłam pozbierać myśli ani przed nimi uciec. Katastrofa!

Jak wspomniałam w poprzedniej notce zaczęłam błagać Boga i Anioła Stróża o pomoc i ratunek i w tym momencie zobaczyłam przed oczami okładkę Nieznanego Świata, a w nim artykuł o duchowym uzdrawianiu. To już było coś, czego mogłam się uchwycić. Problem jednak w tym, że nie byłam w stanie skupić się na tyle, żeby systematycznie przeszukać moje nieznanoświatowe archiwum. To zdecydowanie przerastało moje siły.

Resztką sił powlekłam się do mieszkającej niedaleko koleżanki, a ona widząc mnie w takim stanie troszkę się zaniepokoiła. Opowiedziałam jej, że mam depresję (a co miałam jej powiedzieć – że diabeł siedzi w mojej głowie i drze mordę jak opętany?) i że potrzebuję pomocy. Wspomniałam o artykule w Nieznanym Świecie, a ona „przez przypadek” (którego jak wiadomo nie ma) wyjęła z szuflady ulotkę grupy, której szukałam. Zadzwoniłam tam i umówiłam się na najbliższe spotkanie.

Nie wiem jak dożyłam do tego dnia, bo niewiele z tego pamiętam. Odliczałam kolejne dni i powtarzałam sobie, że to na pewno mi pomoże. Wreszcie przyszła sobota, na którą tak czekałam, więc wsiadłam w autobus i ruszyłam na spotkanie z przygodą. Na miejscu pobłądziłam. Ktoś ponumerował pokoje w taki sposób, że nie mogłam znaleźć w tym żadnego sensu i latałam jak szalona po długich korytarzach. Byłam prawie gotowa się poddać, gdy zobaczyłam idącego w moim kierunku starszego, sympatycznego pana z laską. Sam mnie spytał, czego szukam i czy może mi pomóc. Ufff, ulżyło mi nieco, więc nieco speszona wyjaśniłam, że szukam takiej grupy, która zajmuje się uzdrawianiem… a on na to, że właśnie tam idzie. Wziął mnie pod rękę i ruszyliśmy razem. Wprowadził mnie do sali, w której siwa pani układała na stole książki, a po kątach siedzieli ludzie w każdym wieku. Oddał mnie pod opiekę siwej kobiety, a ona powiedziała, że zaraz przyjdzie pani Maria, która mi opowie wszystko, co powinnam wiedzieć i „wprowadzi mnie w nauki”. Diabeł w mojej głowie musiał się nielicho wystraszyć wibracji, które panowały w tym pomieszczeniu, bo nagle ucichł, a ja odetchnęłam z ulgą, że mogę choć przez chwilę pomyśleć logicznie i trzeźwo.

Wkrótce zjawiła się pani Maria, zaczekałyśmy jeszcze chwilę na przybycie nowych osób, po czym z krzesełkami wyszłyśmy na korytarz. Tak wyglądało szkolenie. Grupy nie było stać na wynajęcie osobnej sali i trzeba było robić to w korytarzu.

Pani Maria streściła nam życiorys Bruno Gröninga, wspomniała o licznych uzdrowieniach, których dokonywał, o kłodach, jakie rzucały mu pod nogi oficjalne władze odpowiedzialne za zdrowie narodu i o tym, że gdy w końcu zabroniono mu uzdrawiać pod karą więzienia wiadomo było, że jest to wyrok śmierci. Uzdrowiciel o tak potężnej energii musi się jej pozbywać, przekazując ją chorym, w przeciwnym wypadku dokona ona zniszczeń w jego organizmie. Przed śmiercią Bruno postanowił nauczyć ludzi, jak mogą się uzdrawiać sami, bez pomocy bioenergoterapeuty. Tę metodę stosują do dziś ludzie na całym świecie, bo jest ona bezpieczna, skuteczna, a co najważniejsze – zupełnie darmowa. Polega ona na pobieraniu uzdrawiającego „prądu bożego”. Nazwano to prądem, ponieważ energia ta powoduje mrowienie w rękach, przypominające nieco drażnienie prądem elektrycznym.

Należy usiąść na krześle, kręgosłup ma być wyprostowany, na udach układamy dłonie odwrócone wewnętrzną stroną do góry i wyciszamy się, zamykając oczy. Nie wolno krzyżować nóg ani rąk! Można (a nawet należy) słuchać ulubionej, relaksującej muzyki, modlić się lub marzyć o pięknych rzeczach. Nie powinno się myśleć o chorobach, kłopotach ani żadnych rzeczach, których chcemy się pozbyć ze swojego życia (każda myśl jest modlitwą). Dobrze jest mieć świadomość tego, że ten uzdrawiający prąd pochodzi od Boga i że Bóg nie jest osobą, lecz przenikającym wszystko Absolutem.

Pani Maria wspomniała jeszcze o tym, że obecnie naszym światem władają siły ciemności, ale to my sami mamy władzę decydowania o tym, czy będziemy służyć im, czy wybierzemy wędrówkę z Bogiem po stronie światła i miłości. Powiedziała, że jesteśmy jak odbiorniki radiowe, które same dostrajają się do odbioru audycji. Jedni słuchają wieści prosto z piekła, a inni przeciwnie, odbierają boską harmonię. Tak przejawia się wolna wola każdego człowieka.

Aby metoda była skuteczniejsza możemy w wyobraźni wyrzucać nasze choroby i wszelkie problemy do wielkiego, czarnego worka na śmieci, a potem go zawiązać na mocny supeł i wysłać do jakiejś czarnej dziury, która go pochłonie i zneutralizuje.

Metodę tę powinno się praktykować rano i wieczorem, ale jeśli ktoś jest osłabiony lub ma wielkie kłopoty, może to robić praktycznie w każdych okolicznościach: w czasie rozmowy, przy oglądaniu telewizji, w kinie itp., a na zakończenie miłym gestem jest podzielenie się nadmiarem energii z całym światem. Należy ją przekazać swoim bliskim, całej planecie, zwierzętom i ludzkości.

Zapoznałam się z metodą, potem było wspólne pobieranie „prądu” i z tym wróciłam do domu. Początkowo trudno mi było zmusić się do dyscypliny i systematyczności, ale postanowiłam być konsekwentna. Siadałam do praktyki dwa razy dziennie, poza tym ciągnęłam energię również w innych okolicznościach. I już po niedługim czasie odczułam ulgę. Raz było lepiej, a raz nawet gorzej, ale czułam, że coś się dzieje, a to zachęcało mnie do wytrwałości. Kiedy czułam się gorzej przypominałam sobie o tzw. „bólach regulacyjnych”. Powiedziano nam, że gdy uzdrawiająca energia natrafia w organizmie na miejsce chorobowo zmienione czuje tam opór i musi się przez niego przebić. Wtedy pojawiają się bóle, mdłości i biegunka, ale należy je traktować jako dobry znak. Oznaczają one rychłe uzdrowienie. Pocieszona tym sposobem praktykowałam dalej i w końcu odniosłam pełny sukces.

W mojej głowie zapanowała cisza i boski spokój, a moje życie uległo przemianie. Znikła również, będąca zmorą mojego życia, wspomniana wyżej depresja i od 8 lat nie ujawniła się ani razu!

(Opublikowane na starym blogu 2006-06-21 23:21:00)

Inne moje teksty o Bruno Gröningu:

BHP czarnego maga – ku przestrodze!

Bruno Gröning

Bruno Gröning jeszcze raz

Bruno Gröning – życie i działalność

BHP czarnego maga – ku przestrodze!

Dożyliśmy czasów, kiedy podręcznik magii można kupić w każdej księgarni i na każdym straganie z książkami. Egzaltowane panienki bawią się w wywoływanie duchów, picie krwi i rzucanie uroków. W umysłach ludzi zapanował totalny zamęt. Nikt już nie odróżnia ezoteryki od okultyzmu, astrologii od magii, ścieżki rozwoju duchowego od destrukcyjnej sekty. Ludziom po prostu odbija. Im ktoś słabszy duchowo i na umyśle, tym chętniej bawi się zakazanymi zabawkami i ulega złudzeniu, że kroczy ścieżką rozwoju duchowego. Prawda jednak jest taka, że w rzeczywistości kroczy ścieżką rozwoju Ego – i to nie w znaczeniu jakości, a wyłącznie wielkości. Niektórym rozdyma się ono po prostu ponad wszelkie granice. Ludzie ci sądzą, że angażują się w rozwój duchowy, podczas gdy w rzeczywistości igrają z mocami, nad którymi nie są w stanie zapanować. I w końcu sami padają ich ofiarą. Ludzie ci próbują szukać ratunku w Kościele, ale jest to uleganie czarowi złudnego śpiewu syreny. Instytucja ta oferuje im dokładnie to samo, od czego próbowali uciec.

Moją zasadą było zawsze trzymanie się od magii z daleka. Nie zdołano mnie przekonać, że istnieje dobra, bo biała magia. Dla mnie magia to magia, koniec, kropka. Nie ma dobrej i złej, ponieważ człowiek jest zbyt głupi, żeby był w stanie odróżnić jedną od drugiej.

Kościół jest potężną organizacją magiczną i właśnie dlatego tak zawzięcie zwalcza magów. On się ich po prostu boi, bo wie, że kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie, lepiej więc mieć konkurencję pod kontrolą i po swojej stronie. I to wszystko. Jeśli sądzisz, że poprzez nawracanie błądzących Kościół ratuje ich ze szponów magii, to jesteś naiwny jak dziecko we mgle i wiele musisz się jeszcze uczyć o świecie, w którym żyjesz.

Ponieważ pochodzę z rodziny racjonalistycznej, całkowicie zignorowałam fakt istnienia magii i magów, co się na mnie zemściło. Omijając temat szerokim łukiem omijałam również książki na jej temat, a Crowleya unikałam szczególnie starannie. Kiedy więc starłam się wyjątkowo ostro z grupą czarnych magów uprawiających astrologię klasyczną i powiedziałam im prosto w nos, co o nich myślę ściągnęłam na siebie klątwę śmierci. Tego dnia, kiedy wywołałam ich gniew wiedziałam, że na wymianie zdań się nie skończy. Praktycznie od razu odczułam, że ktoś coś przy mnie manipuluje. Byłam tak wzburzona, że nie mogłam usiedzieć w domu i musiałam wyjść na miasto. Snułam się wtedy bez celu przez kilka godzin po dzielnicy, w której mieszkałam, a z nieba walił ogromny śnieg. Wszystkie chodniki koło mnie stały się niezdatne do chodzenia, ale mnie to tylko cieszyło, ponieważ przedzierając się przez zwały kopnego śniegu wywalałam z siebie nadmiar złej energii. Prawdziwe problemy zaczęły się nieco później. Najpierw pojawił się irracjonalny lęk i zaczął narastać z każdą chwilą, a potem stopniowo jakaś tajemnicza siła zaczęła przejmować władzę nad moim umysłem. W mojej głowie narastał hałas, aż przybrał takie nasilenie, że nie dało się tego wytrzymać. Nie byłam w stanie zapanować nad własnymi myślami, a co gorsze jakiś głos coraz natarczywiej domagał się, żebym skończyła ze sobą. Perswadował mi, że moje życie nie ma sensu, że nic nie udało mi się osiągnąć, że nie mam żadnych perspektyw na przyszłość i że jedynym wyjściem jest skrócić te męki wybierając śmierć.

Sądziłam wtedy, że podczepił się pode mnie jakiś duch, demon lub astral, ale ponieważ nie brałam udziału w żadnych seansach spirytystycznych ani nie chadzałam na cmentarze, było to mało prawdopodobne. Naprawdę, nie mogłam zrozumieć, co to było. I do wczoraj nie wiedziałam. A dowiedziałam się prawdy czytając wyznanie osoby, która doświadczyła tego samego, tyle tylko, że znając książki Crowleya i jego przepis na czarnomagiczny „implant” śmierci doskonale wiedziała co ją trapi i jak sobie poradzić.

Ja tego nie wiedziałam, więc nie miałam pojęcia, jak się tego pozbyć. Wezwałam więc Boga i mojego Opiekuna na pomoc i tę pomoc uzyskałam. Jak?

Po raz pierwszy w życiu zwróciłam się bezpośrednio do mojego Anioła Stróża z prośbą o ratunek. I wtedy nagle zobaczyłam oczami wyobraźni okładkę archiwalnego numeru “Nieznanego Świata”, w którym był artykuł o Bruno Gröningu i o tym, że grupa praktykująca uzdrawianie jego metodą działa również w Warszawie. Pamiętam, że kiedy miałam ten numer NŚ w rękach przeleciałam ten tekst dość pobieżnie, bo nie za bardzo wierzyłam wtedy w takie “cuda”, ale teraz zrozumiałam, że to był błąd i że muszę do tego powrócić. Problem w tym, że w mojej głowie panował taki chaos, że nie byłam nawet w stanie skupić się na tyle, żeby przejrzeć stos pism, zbieranych przeze mnie przez całe lata.

Wtedy zadzwoniła do mnie mieszkająca niedaleko koleżanka i zaprosiła mnie do siebie na herbatę. Poszłam z nadzieją, że rozmowa z nią odciągnie moje myśli od tego, co kłębi się w mojej głowie. Chyba musiałam wyglądać jakoś dziwnie, bo koleżanka spytała, co się ze mną dzieje, a ja opowiedziałam jej o wszystkim, w tym również o swojej wizji i o tym, że nie mogę się pozbierać, żeby cokolwiek zrobić i znaleźć tę grupę pomocy. Wtedy ona wstała bez słowa i wyszła do drugiego pokoju. Po chwili wróciła i położyła przede mną ulotkę. Spojrzałam i wprost oniemiałam: to była ulotka zapraszająca na spotkanie grupy Przyjaciół Bruno Gröninga!!! Były tam numery telefonów do osób prowadzących spotkania oraz różne inne informacje. Naprawdę, nie wierzyłam własnym oczom!

To naprawdę musiał być znak z nieba, więc podążyłam tym tropem, zadzwoniłam gdzie trzeba i już niedługo stawiłam się w miejscu spotkań.

Pokazano mi jak pobierać ten “uzdrawiający prąd” i rozpoczęłam praktykę. Na początku bardzo przeszkadzał mi mój racjonalizm i niewiara, ale postanowiłam “na rozum”, że nie zrezygnuję i wytrzymam. Nie miałam po prostu wyjścia. Wiedziałam, że lekarze mi nie pomogą. Jedyne, co mogli dla mnie zrobić, to podać mi jakieś leki psychotropowe, które nie tylko nie usuną przyczyny, ale jeszcze uszkodzą mi mózg, a na to nie miałam ochoty. Byłam pewna, że po odstawieniu leków problem powróci, tak więc groziło mi, że będę na lekach do końca życia i nigdy się od nich nie uwolnię. Widziałam kilku pacjentów “przymulonych” takim leczeniem i nie miałam najmniejszego zamiaru zasilać ich szeregów.

Mimo oporów (wewnętrzny sceptyk-racjonalista potwornie się ze mnie naśmiewał i drwił) metoda duchowego uzdrawiania okazała się w końcu skuteczna i w szybkim czasie udało mi się ten implant zneutralizować. Powiem więcej – w moim życiu nastąpiła cała seria cudownych wydarzeń. Jako „skutek uboczny” praktykowania tej ścieżki duchowej uzyskałam poprawę zdrowia, sytuacji życiowej, relacji z bliźnimi oraz napisałam wiele tekstów, które znalazły się na mojej stronie.

Jakiś czas później napisał do mnie wirtualny (znany z listy dyskusyjnej) kolega, którego bardzo lubię i poprosił mnie o spotkanie. Pogadaliśmy o tym i o owym i w pewnym momencie opowiedział mi wstrząsającą historię o tajemniczym samobójstwie pewnego astrologa klasycznego.

Nie mam pewności co do przyczyn tego samobójstwa, ale po zapoznaniu się z okolicznościami nabrałam podejrzeń, że czai się za tym coś paskudnego. Ale te wszystkie fakty skojarzyłam dopiero dziś (nie wiem czy to przypadek czy nie, ale dotarło to do mnie w kinie, gdzie oglądałam Kod Leonarda da Vinci).

Ja nie tylko nie gniewam się na autora tego implantu, ale wręcz jestem za niego dozgonnie wdzięczna. Gdyby nie on, pewnie długo jeszcze żyłabym w stanie uśpionej duchowości i nawet nie przeszłoby mi przez myśl zawracać Bogu głowę moimi nędznymi problemami. W tamtych czasach wierzyłam wprawdzie w Boga, ale trwałam w przekonaniu, że nawet w najmniejszym stopniu nie interesuje Go to, co my tu na Ziemi wyprawiamy. Sądziłam, że Bóg ma ważniejsze sprawy na swej boskiej głowie niż wysłuchiwanie lamentów i spełnianie nierozsądnych próśb. Teraz wiem, że jest inaczej. A odkryłam to właśnie dzięki temu, że rzucono na mnie czarnomagiczną klątwę śmierci.

Kochani, jeśli mnie nie lubicie (a wielu jest takich), to się nie krępujcie – rzucajcie klątwy gęsto. Pamiętajcie tylko o zasadach BHP. Ich punkt pierwszy i najważniejszy brzmi: „Każdy czarny mag prędzej czy później zginie z własnej ręki”. Znaczy to, że jest jedna niezłomna zasada: jeśli obiekt jest czysty, to klątwa odbije się od niego jak od lustra i wróci do nadawcy. Jeśli życzysz mi śmierci, to ryzykujesz, że ściągniesz ją na siebie.

A więc powodzenia!

Tutaj jest ciąg dalszy tej historii.

(Opublikowane na starym blogu 2006-06-18 23:34:55)

Inne moje teksty o Bruno Gröningu:

Bruno Gröning

Bruno Gröning jeszcze raz

Bruno Gröning – życie i działalność