No więc jak to jest z tymi opętaniami? Stawiam kropkę nad i.

Nie mogę być taka niedobra, żeby zostawić was bez odpowiedzi na fundamentalne pytania postawione w tej notce: dlaczego służący bogu ludzie, tacy jak wierni, a nawet sami kapłani, doznają opętań, nierzadko prowadzących do samobójstw i dlaczego wypędzanie demonów w imię tegoż boga jest zupełnie nieskuteczne.

Niedawno świat dowiedział się o samobójstwie żony sławnego pastora, a przypadek Anneliese Michel jest szeroko znany i wciąż, mimo upływu prawie 36 lat od tamtych wydarzeń, dyskutowany. Ja pisałam o tym w tej notce, a na pewnym bardzo popularnym blogu ten temat został poruszony wczoraj, aczkolwiek w zupełnie innym kontekście niż tutaj.

Jako osoba wyzwolona zarówno z religii jak i z pseudo-racjonalizmu mogę sobie pozwolić na komfort oceniania tych wypadków zupełnie politycznie niepoprawnie, a więc niezgodnie zarówno z tym, czego naucza Kościół, jak i z tym, co sądzą o tym (i podają do wierzenia swoim parafianom) guru sekty racjonalistycznej.

Otóż moim zdaniem ten „bóg” jest tak tragicznie nieudolny z prostej przyczyny – ponieważ nie jest on bogiem. Jest to „bóg” całkowicie fałszywy, wykreowany przez religię i na potrzeby kapłanów. I to w jego imię, a nie w imię Boga prawdziwego popełniono te wszystkie zbrodnie i nadużycia, z których Kościół musi się dziś tak mocno tłumaczyć.

Zgodnie z sentencją znaną z nauczania Jezusa: „Po owocach ich poznacie”, Bóg, jako byt doskonały, wydaje wyłącznie dobre owoce: szczęścia, zdrowia i harmonii.

„Bóg” który wydaje owoce nieszczęścia: choroby, opętania, konfliktu i wojny nie jest, bo nie może być, Bogiem prawdziwym. Bóg, który nie chroni swoich wyznawców przed szatanem, demonami czy dowolnymi innymi harcami sił nieczystych nie jest Bogiem (przez duże „B”), lecz bogiem (bożkiem, przez małe „b”).

Wszystkie nieszczęścia tego świata biorą się z tego, że ludzie zostali odcięci przez kapłanów od prawdziwej boskości i zniewoleni przez fałszywe wyobrażenie tego bytu jako osoby, o zgrozo, płci męskiej („bóg osobowy”), podczas gdy w rzeczywistości jest to byt niewyobrażalny z ludzkiego punktu widzenia. Jest to Kreator Wszystkiego, Wszech-Umysł, Źródło Pierwotne…

Bóg jest wszystkim, przejawia się we wszystkim i wszystko jest Bogiem.

Gdyby wierni odkryli drogę do prawdziwego Boga, owczarnia pańska całkowicie by się wyludniła. Nikt nie dawałby na tacę ani nie korzystał z pośrednictwa kapłanów, ponieważ ludzie zwracaliby się z każdą potrzebą bezpośrednio do Boga i otrzymywaliby wszystko, lub prawie wszystko, o co poproszą. Ludzie staliby się wolni, szczęśliwi i zrealizowani.

Ale cóż wtedy stałoby się z kapłanami?

Poszliby na zieloną trawkę lub musieliby zacząć uczciwie pracować, co dla tej kasty nierobów jest zupełnie nie do pomyślenia!

Dlatego kapłani musieli dokonać cynicznej podmiany i w miejsce prawdziwego Boga podstawić fałszywego.

Żeby jednak rozczarowani tym oszustwem wierni nie pouciekali z organizacji religijnej kapłani korzystają ze straszaka, który trzyma ich owczarnię w ryzach.

Stali czytelnicy tego bloga znają pojęcie „egregora”.

Jak wiemy wszystko jest energią. Każda myśl i każda emocja jest energią. Nawet materia jest energią, tyle tylko, że bardzo skoncentrowaną i nisko wibrującą.

Egregor to byt energetyczny, który tworzy każda ludzka zbiorowość. Im więcej ludzi jest zaangażowanych w jakiś rodzaj aktywności, im bardziej emocjonalnie się w nią angażują i im dłużej się tej aktywności poświęcają, tym potężniejszy jest egregor, który tworzą. Rzecz jasna religia również tworzy egregora. Im jest starsza i liczniejsza tym potężniejszy jest jej egregor.

Zadaniem religijnego egregora jest pilnowanie wiernych, tak samo jak robi to pies pasterski ze stadem owiec. Pamiętacie z lekcji religii te sielskie obrazki z Jezusem wśród śnieżnobiałych owieczek? Tak właśnie kapłani traktują wiernych. Są oni ich własną owczarnią pańską!

Tak, jak każda zbiegła ze stada owieczka musi być przez psa odnaleziona i przyprowadzona z powrotem do stada, tak każdy wierny, który zapragnie wyzwolenia z religijnych kajdan musi wrócić (skruszony i przerażony) na łono swojego Kościoła. Zadaniem egregora jest zastraszanie i nękanie każdego, kto ośmieli się szukać wolności i niezależności poza swoją grupą religijną.

Anneliese Michel, uczciwa i wrażliwa dziewczyna, została cynicznie oszukana i paskudnie wykorzystana. Z poświęceniem wykonała ogromną, bolesną pracę, ale nie dla Boga (jak wierzyła), lecz dla Kościoła. Po jej śmierci kościoły na całym świecie wypełniły się wiernymi. I wypełniają się do dziś, bo pamięć o tej tragicznej historii wciąż jest odświeżana – jak choćby na wspomnianym poczytnym blogu, straszącym ludzi szatanem i opętaniem, jeśli się nie zwrócą w stronę boga (szkoda tylko, że tego przez małe „b”).

Nie twierdzę, że wszyscy ludzie skupieni w Kościele są ludźmi głupimi i pozbawionymi wyższej świadomości. Jest wśród nich wielu uczciwych i bliskich doskonałości ludzi, którzy doskonale rozumieją przypowieść Jezusa o owocach, dzięki czemu nie podlegają opętaniom, a ich modlitwy są wysłuchiwane.

Niestety, większość daje się oszukiwać i wykorzystywać – jak owce, które się strzyże, doi, a w końcu zarzyna dla mięsa i skór (patrz: Wschodnia bajka).

Przeczytaj też: Egzorcyzmy

Jeszcze o przyczynach raka

Przy okazji poszukiwania terapii na raka musieliśmy się również zastanowić nad jego przyczynami. Nie można leczyć choroby, jeśli się nie wie, co ją spowodowało. Hipotez było wiele i terapii również niemało. Ale jest jeszcze jeden trop, który uważam za ważny, a został on zupełnie pominięty.

Nie od dziś wiemy, że media mają zły wpływ na swoich widzów i słuchaczy. „Dobra wiadomość to żadna wiadomość”.

Media z lubością informują o strzelaninach, katastrofach, wojnach, zamachach, kryzysie ekonomicznym, wzroście zachorowalności na choroby „nieuleczalne” i wszelkich innych plagach egipskich. Słuchając radia mam wrażenie, że komuś bardzo zależy na tym, żeby ludzie uwierzyli w kryzys i żeby wpadli z tego powodu w depresję lub wręcz manię samobójczą. Każdy serwis informacyjny zaczyna się od powtarzania matry: „kryzys obejmuje cały świat”, „jest to największy kryzys gospodarczy jakiego doświadczyliśmy kiedykolwiek”. I tak w kółko. Dlatego ostatnio w ogóle nie włączam radia (chyba że jest to LastFM).

Telewizja z kolei uwielbia straszyć chorobami. Oczywiście, w trosce o nasze zdrowie. Chodzi tylko o to, żebyśmy się zbadali. Zalecają nam macanie piersi, jako domowy sposób wykrywania zmian. Tomografy, mammografy i inne cuda techniki czekają na nas, dlaczego więc nie przychodzimy i się nie badamy? Panowie, prostata! Macie w sobie taką straszną bombę z opóźnionym zapłonem, jakie to niebezpieczne, trzeba stale sprawdzać, czy nie zaczęła tykać! A choroby serca? Nie znasz dnia ani godziny, gdy dopadnie cię zawał…

Siła wyższa człowieku. Nie masz na nic wpływu. Jaki ten świat jest straszny i niesprawiedliwy, nie dość, że cegła z dachu może ci spaść na głowę lub samochód wjechać ci w zadek, to jeszcze w twoim własnym ciele kryje się mnóstwo zagrożeń, które tylko czekają na to, żeby cię zabić.

Bla bla bla…

A nasza biedna planeta? Jacy my jesteśmy straszni! Trujemy ją, podgrzewamy jej klimat, zatruwamy wody, powietrze i glebę, przez nas giną zwierzątka w lesie i topią się misie polarne! Cóż za grzech śmiertelny! Powinniśmy się sami czym prędzej wyeliminować, żeby dać szansę naturze, tak przez nas udręczonej! Jeśli tego nie zrobimy dobrowolnie, wyręczą nas w tym zatroskani Iluminaci, którzy już zamówili trumny dla każdego.

Był jeden facet, który za dużo czytał o zbrodniach człowieka wobec natury. Nie tylko czytał, ale brał to sobie do serca. Tak się tym przejął, że aż… umarł.

Nie wiedzielibyśmy nic o jego doświadczeniach gdyby pozostał martwy, ale na szczęście wrócił z tamtego świata i osobiście powiedział o tym, co tam odkrył. Lekturę tego tekstu polecam każdemu, kto uważa człowieka za rakową narośl na cierpiącym ciele naszej biednej planety.

W 1982 doświadczyłem śmierci spowodowanej nieuleczalnym nowotworem, którego nie można było zoperować, a z kolei jakakolwiek chemioterapia zrobiłaby jedynie ze mnie warzywo. Lekarze dawali mi sześć do ośmiu miesięcy życia. W latach 70-tych interesowałem się informacją, czytając o kryzysie nuklearnym, ekologicznym i innych, stopniowo traciłem nadzieję i ogarniało mnie zniechęcenie. Ponieważ nie miałem podstaw duchowych, zacząłem wierzyć, że natura pomyliła się i że prawdopodobnie byliśmy rakiem na naszej planecie. Nie widziałem rozwiązania żadnego z problemów, które sami stworzyliśmy sobie i naszej planecie. Uważałem wszystkich ludzi za raka i dostałem raka. Właśnie to mnie zabiło. Uważaj, jaki masz pogląd na życie. Może się on odbić na tobie, zwłaszcza jeśli jest negatywny. Mój był bardzo negatywny. To właśnie doprowadziło do mojej śmierci. Wypróbowałem różne rodzaje alternatywnych metod leczenia, ale nic nie poskutkowało.

A jak mogło poskutkować, skoro w życiu realizuje się tylko to, w co wierzymy? Jeśli pacjent ma niewłaściwe podejście do własnego życia, to żadna terapia mu nie pomoże. Ale sposób myślenia można zmienić nawet będąc już na tamtym świecie i… wrócić dzięki temu do świata żywych. Mellen-Thomas wrócił specjalnie po to, żeby opowiedzieć o swoich doświadczeniach i uświadomić podobnie myślącym ludziom, że robią wielki błąd. Całość możecie przeczytać na Astraldynamics, gorąco zachęcam do lektury!

Kiedy już święty męczennik za ateistyczną wiarę znajdzie się na tamtym świecie…

czekać go może kolejny szok. Zamiast trafić tak po prostu do ziemi, czyli do niebytu może znaleźć się zupełnie gdzie indziej. Oto film, który widziałam na RealityTV i który polecam gorąco każdemu, kto boi się wyprawy do innego wymiaru.

PS. Zamieściłam ten film tutaj nie po to, żeby czytelnicy tego bloga mogli zapoznać się z naukowym (racjonalistycznym) wyjaśnieniem zjawiska doznań z pogranicza śmierci, lecz po to, żeby zapoznali się z relacjami osób, które doświadczyły tych przeżyć osobiście. Dla mnie wyjaśnienia naukowców i księży nie mają żadnego znaczenia i oglądając takie filmy całkowicie je ignoruję. Mam swój własny rozum i nie potrzebuję pomocy “mądrali” w interpretowaniu rzeczywistości.

Tu jest playlista, dla tych, którzy mają problemy z odtworzeniem tych filmów.

Życie po śmierci

Naprawdę, nie mam siły do tych tępych sceptyków. Im się wydaje, że ich argumenty są racjonalne, w przeciwieństwie do nawiedzonego gadania takich jak ja. Szczególnie kocham panią Susan Blackmore, która jest chora na dziecinne zaprzeczanie, a wszystkie bez wyjątku dowody naukowe przez nią przedstawiane brzmią tak: „jestem przekonana”, „nie wydaje mi się”, „nie wierzę”, „musi być jakieś inne wyjaśnienie”, „musielibyśmy ustalić jakieś metody badawcze” itp. Powalająca argumentacja, naprawdę…

W sobotę na Reality TV obejrzałam program o doznaniach z pogranicza śmierci. Szlaki dla badań naukowych tego tematu przetarł Raimund Moody, ale oczywiście tak naprawdę odkrył on przysłowiową Amerykę, bo temat jest równie stary jak ludzkość. Podobne rzeczy pisał już Platon, a przed nim istniały jeszcze starsze pisma wyjaśniające zagadnienie śmierci i duszy.

No ale dzisiejsza nauka niczego nie może uznać za prawdę, jeśli nie odkryje tego sama. Z tego powodu paru energicznych i dociekliwych lekarzy zakasało rękawy, opracowało program badań spełniających kryteria naukowości i zabrało się do roboty. Idzie im nieco opornie, ale już osiągnęli kilka spektakularnych rezultatów.

Oczywiście niczego nie wyjaśnili naukowo, bo prędzej piekło zamarznie, niż nauka uzna istnienie duszy. Jednak bez względu na to, czy to, co z człowiekiem dzieje się w stanie śmierci klinicznej da się wyjaśnić naukowo, czy też nie, przypadki, z którymi się zetknęli wystarczą, żeby obalić wiarę lekarzy w teorię, że źródłem świadomości jest mózg.

Wygląda na to, że w tym przypadku, dokładnie tak samo, jak w przypadku astrologii, nauka stosuje niewłaściwe myślenie. Wygląda na to, że mózg ma ze świadomością niewiele wspólnego. Raczej jest on „dekoderem”, a nawet wręcz tłumikiem, filtrującym bodźce ze środowiska. Działa on na podobnej zasadzie, jak okulary przeciwsłoneczne, ograniczające dostęp zbyt intensywnego światła słonecznego do oczu. Gdyby do naszej świadomości dochodziły wszystkie bodźce z otoczenia, prawdopodobnie dostalibyśmy bzika od nadmiaru informacji.

Ale wracając do naszych lekarzy… Żeby zbadać, co dzieje się w czasie umierania trzeba było najpierw ustalić, w którym momencie można człowieka uznać za martwego. Zgodzono się, że te kryteria orzekania śmierci, które oficjalnie obowiązują lekarzy są właściwe. A więc żeby stwierdzić zgon musi wystąpić brak tętna, zatrzymanie oddechu i rozszerzenie źrenic. Ponadto wiadomo, że w przypadku zatrzymania akcji serca, po 8 sekundach zanika również elektryczna aktywność mózgu. Pacjent jest nieprzytomny, nie zdradza żadnych parametrów życiowych i nie reaguje na światło ani bodźce bólowe. Dla lekarzy jest martwy, ale jest jeszcze możliwość przywrócenia go do życia dzięki reanimacji.

W filmie pokazano kilku pacjentów, którzy zagrali na nosie naukowcom i ich teoriom.

Na przykład pewien mężczyzna doznał ataku serca na łące. Karetka zawiozła go do szpitala w stanie śmierci klinicznej. W szpitalu zastosowano reanimację i przywrócono pacjentowi życie, jednak nie odzyskał on przytomności i zapadł w śpiączkę, która trwała przez cały tydzień po wypadku. Gdy krzątał się koło niego pielęgniarz, pacjent nagle otworzył oczy i przytomnie powiedział: „Znam cię, byłeś przy mnie w czasie akcji reanimacyjnej, wyjąłeś moją sztuczną szczękę i schowałeś ją do szuflady”. Pielęgniarz wyznał, że go dosłownie zamurowało. Rzeczywiście uczestniczył w akcji reanimacyjnej i rzeczywiście schował tę szczękę w sposób opisany przez pacjenta, ale przecież przez cały ten czas był on „martwy”, a przynajmniej głęboko nieprzytomny, a potem pogrążony w śpiączce. W jaki sposób mógłby więc widzieć cokolwiek? Jednak pacjent stanowczo upierał się przy tym, że „wyszedł z ciała” i stał z boku, patrząc na działania lekarzy. Był w stanie opisać kto przeprowadzał reanimację, gdzie stał, co mówił i co konkretnie robił.

Inna kobieta, niewidoma od urodzenia, mówiła o tym, że nigdy nie widziała światła ani kolorów, nie widziała dosłownie niczego. W jej snach nie było obrazów, a tylko dźwięki, słowa, zapachy i smaki. Kiedy pytano ją, czy widzi ciemność odpowiedziała że nie, że nie widzi zupełnie nic. W dość młodym wieku uległa wypadkowi i w ciężkim stanie zabrano ją do szpitala. W czasie akcji reanimacyjnej doświadczyła stanu śmierci klinicznej. Po odzyskaniu przytomności kobieta opowiedziała, że poczuła nagle, że jakaś siła wyszarpnęła ją z ciała. Co było najbardziej zdumiewające okazało się, że stoi w sali reanimacyjnej i widzi wszystko, co dzieje się wokół. Rozpoznała grawerowaną obrączkę na swoim palcu i kilka innych osobistych drobiazgów i domyśliła się, że ciało leżące na stole należy do niej. Patrzyła na lekarzy i pielęgniarki, którzy krzątali się wokół niej, a potem wydostała się na zewnątrz pomieszczenia. Widziała światło słońca, lecące ptaki i bawiące się dzieci. Dowiedziała się wreszcie, co to znaczy widzieć.

Inna kobieta, kompozytorka, żona i matka, usłyszała od lekarzy straszną diagnozę: olbrzymi, nieoperacyjny tętniak u podstawy mózgu, w miejscu do którego bardzo trudno się dostać bez uszkodzenia całego mózgu. Nikt nie chciał jej operować z powodu znikomej szansy powodzenia zabiegu. Było praktycznie pewne, że w czasie zabiegu tętniak pęknie, co z całą pewnością skończy się śmiercią. Zdesperowana pacjentka, matka małych dzieci, postanowiła się nie poddawać i znaleźć specjalistę, który podejmie ryzyko. I w końcu jej się udało. Znalazła neurochirurga, który podjął się tego trudnego zadania. Wymagało ono precyzyjnego planowania i poważnych przygotowań.

Lekarze postanowili oziębić jej ciało do 10 stopni, żeby zupełnie zatrzymać metabolizm mózgu. Potem trzeba było spuścić całą krew przez tętnicę udową, a następnie nawiercić otwór w czaszce i precyzyjnymi narzędziami zablokować tętniaka. Praktycznie znaczyło to, że pacjentka została wprowadzona w stan śmierci klinicznej.

Gdy operacja trwała pacjentka nagle usłyszała bardzo nieprzyjemny dźwięk, który skojarzył jej się z gabinetem dentystycznym, a konkretne z borowaniem zęba. Po chwili poczuła, że znajduje się w sali operacyjnej i… siedzi na ramieniu lekarza, patrząc na jego poczynania. Urządzeniem wydającym ten okropny dźwięk było wiertło przebijające jej czaszkę. Obok stało pudło z narzędziami, wyglądającymi tak samo jak te, które jej ojciec trzymał w swoim garażu: była tam wiertarka i wiertła różnej wielkości. W pewnym momencie kobieta zobaczyła cudowne światło, które zachęcało ją do wejścia. Pulsowało miłością i poczuciem bezpieczeństwa. Poszła za nim i zobaczyła jakieś postacie, a potem usłyszała głos babci. Po chwili zobaczyła, że stoją obok niej jej krewni: babcia i młodo zmarły wujek. Stali tam, uśmiechali się i zapraszali ją do siebie. Było jej wśród nich dobrze jak w niebie i poczuła ochotę, żeby zostać w tym cudownym miejscu na zawsze. Ale oni powiedzieli: „musisz wracać, twoje dzieci czekają na ciebie”. Wcale nie miała na to ochoty, ale oni nalegali. Wujek wziął ją pod rękę i odprowadził ku wyjściu. Spojrzeli na dół, gdzie leżało jej ciało, a lekarze w dalszym ciągu coś przy nim robili. Poczuła, że to ciało jest obce i nie chciała do niego wracać. Jednak wujek wciąż ją namawiał. Spytała: „jak mam tam wejść?”, a on odparł: „po prostu skocz, tak jak do basenu”. Wciąż się wahała, a wtedy wujek popchnął ją w dół. Poczuła się jak w czasie skoku z trampoliny, a potem poczuła, że jest cała zesztywniała. Lekarze pochylali się nad nią i pytali, jak się czuje. Operacja się udała, tętniak został zamknięty, a ona mogła wrócić do normalnego życia.

To cudowne światło występuje we wszystkich relacjach z pogranicza śmierci. Pojawia się też tunel, a na jego drugim końcu czekają wcześniej zmarli krewni, witający umierającego. Jedna z kobiet była zachwycona tym nowym stanem, ale po chwili uświadomiła sobie, że nie może zostawić dzieci, bo jej mąż jest na morzu, a na krewnych nie można liczyć. Oświadczyła więc stanowczo, że musi wracać. Wywołało to w zaświatach wielką konsternację. Jednak ona się uparła. Wtedy – jak to opisała – rozpętała się burzliwa dyskusja, po czym uznano, że może odejść i skierowano ją z powrotem na ziemię.

Medycyna twierdzi, że to wszystko jest niemożliwe, ponieważ mózg pozbawiony dopływu tlenu bezpowrotnie obumiera już po 4 minutach. A jednak opisano dobrze udokumentowane przypadki, że ludzie przebywali w stanie śmierci klinicznej dużo dłużej, niektórzy nawet kilka godzin, po czym wracali do życia i cieszyli się pełną sprawnością, zarówno fizyczną, jak i umysłową.

Sceptycy zawsze negują wszystko, co przeczy ich wierzeniom, jednak nie potrafią niczego racjonalnie, a zwłaszcza przekonująco uzasadnić. Po prostu nigdy nie przedstawiają żadnych konkretnych dowodów. Zawsze są to tylko słowa bez treści, jak te, które płynnym strumieniem leją się z ust wspomnianej na początku Susan Blackmore. Dokładnie to samo robią jej koledzy.

Jest wielu lekarzy, którzy znają ten problem i uważają, że nie da się utrzymać wiary w to, że świadomość jest związana z mózgiem. Wszystko wskazuje na to, że jest od niego zupełnie niezależna i że może istnieć bez niego.

Polecam też niezwykłą relację Mellen-Thomas’a Benedicta. Oto dla zachęty wstęp do jego opowieści:
„Mellen-Thomas Benedict jest artystą-witrażystą, który przeżył doświadczenie bliskiej śmierci. W gruncie rzeczy zmarł na półtorej godziny i w tym czasie wyszedł z ciała i wstąpił w Światło. Ponieważ ciekawił go wszechświat, został zabrany daleko w niezmierzone głębie egzystencji, a nawet poza nie, do energetycznej Pustki Nicości przed Wielkim Wybuchem. Znawcy takich przeżyć uznają tę relację za jedną z najbardziej znaczących”.

(Opublikowane na starym blogu 2006-06-12 01:05:05)