Karma (co oznacza słowo „karma” w astrologii?)

„Karma” to prawo przyczyny i skutku. Każda nasza myśl i każdy czyn niosą jakieś konsekwencje, zarówno w obecnym, jak i w przyszłym życiu. Jezus wyraził to słowami: „Co posiejesz, to żąć będziesz”.

Niektóre nasze czyny przynoszą natychmiastowe konsekwencje, na inne trzeba trochę poczekać, a jeszcze inne wydają się przemijać „bezkarnie”. Ale to tylko pozory, bo nic nie dzieje się bez powodu i żaden czyn nie jest wolny od jakichś skutków.

Możesz, drogi racjonalisto / katoliku nie wierzyć w karmę i reinkarnację, bo przyznaję – niezbitych dowodów naukowych brak, ale jak dla mnie jest to bardzo logiczna doktryna. Tak czy inaczej, radzę brać ją pod uwagę, tak na wszelki wypadek, choćby po to, żeby niepotrzebnie nie obciążyć swojego „konta karmicznego”.

Przy interpretacji horoskopu karma nie ma znaczenia. Zakładamy wprawdzie czysto teoretycznie, że wszystko co widać w horoskopie ma podłoże karmiczne, ale w praktyce nic z tego wynika.

Horoskop jest po prostu zapisem lekcji, które trzeba przerobić i nie ma znaczenia, dlaczego te lekcje są takie, a nie inne. Po prostu, są takie jakie są i trzeba się nimi zająć z należytą uwagą, nie wnikając w przyczyny. Znajomość przyczyn w żaden sposób nie wpływa na to, w jaki sposób manifestują się problemy ani na to, jak należy je rozwiązać.

Astrologia – czym jest, a czym nie jest?

„HOROSKOPY” DRUKOWANE W GAZETACH NIE MAJĄ NIC WSPÓLNEGO Z PRAWDZIWĄ ASTROLOGIĄ!!!

Gazetowa „astrologia” uwzględnia wyłącznie położenie Słońca w znaku zodiaku i na tej podstawie opowiada bajki o Twoim rzekomym charakterze oraz czekających Cię (również rzekomo) zdarzeniach.

Prawdziwy horoskop astrologiczny uwzględnia nie tylko Słońce, ale i Księżyc oraz wszystkie planety naszego Układu Słonecznego oraz wiele innych czynników, a jego interpretacja wymaga wielu lat nauki.

Astrologia nie jest nauką, lecz jednym z działów ezoteryki. W ezoteryce nie stosuje się myślenia naukowego, czyli przyczynowo-skutkowego, lecz synchroniczne (tzw. „równoległe”).

Wbrew powszechnemu przekonaniu astrologia nie twierdzi bynajmniej, że planety mają wpływ na życie (to, że są indywidualni astrolodzy wierzący w ten przesąd nie świadczy o astrologii jako takiej, lecz o ich ignorancji). Planety niczego nie powodują, ale umożliwiają postawienie diagnozy, czyli odczytanie panującej w danej chwili jakości czasu (analogicznie: termometr nie powoduje gorączki, lecz ją mierzy). Planety poruszają się po niebie według tych samych zasad, które rządzą naszym życiem, w myśl alchemicznej zasady „jak na górze, tak na dole”. Z tego, co widać na niebie („na górze”) odczytujemy, jakie tendencje wystąpią na ziemi („na dole”).

Fizyk, dr Will Keepin tak to wyraził:

Procesy, które przebiegają we wszechświecie toczą się również w nas samych. Nie jest tak, że planety mają moc sprawczą. My i one znajdujemy się na różnych poziomach, ale rządzą nami te same zależności.

Przykład: jeżeli udamy się na dworzec możemy zauważyć, że ruch pociągów jest ściśle skorelowany z ruchem wskazówek zegara. Naiwne naukowe podejście kazałoby nam zadać pytanie: które z tych zjawisk jest przyczyną, a które skutkiem? Czy pociągi wywołują ruch wskazówek, czy też wskazówki wywołują ruch pociągów? Skoro korelacja jest dobrze widoczna musi też istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Tymczasem go nie ma. Jest natomiast niewidoczna gołym okiem zasada organizacyjna, która odpowiada za występowanie tej korelacji.

Z taką samą sytuacją mamy do czynienia w przypadku astrologii. Astrologia opisuje te niewidoczne powiązania organizacyjne jakie występują między eleganckim ruchem planet naszego Układu Słonecznego a naszą własną drogą przez życie. To subtelny rodzaj uporządkowania Wszechświata. Subtelność nie odbiera mu realności ani prawdziwości. Porządek ten występuje w wymiarze fizycznym i nie można go ani zmierzyć ani wykryć w laboratorium.

Z obserwacji planet na niebie można przewidzieć pewne tendencje zachodzące na ziemi i w życiu poszczególnych ludzi, a nie konkretne wydarzenia. Horoskop jest więc jedynie prognozą (analogicznie jak prognoza pogody czy przewidywanie kursów akcji na giełdzie), a nie wróżbą ani szczegółową przepowiednią. Prognoza ta określa, czy w danym okresie należy spodziewać się ekspansji, stagnacji, czy może raczej życiowych burz lub wręcz tajfunów. Pozwala również określić, jakiej dziedziny życia będą dotyczyły owe tendencje.

Astrologia może dać ludziom poczucie sensowności tego, co ich czeka oraz poprawić ich zdolność wybierania właściwego czasu do robienia różnych rzeczy, by płynąć z prądem a nie pod prąd wydarzeń. (…) Nie wierzę, że to planety nami rządzą. Dlaczego? To nie Saturn na nas wpływa, ale i my i Saturn jesteśmy skutkiem wynikającym z tej samej przyczyny. Istnieje pewien nadrzędny plan, który jest realizowany w każdej skali. Plan ten rozwija się na wielu poziomach. Jednym z nich są ruchy Saturna i Ziemi, innym zachowania wyłaniających się z niebytu ludzi – Robert Hand (astrolog, badacz i tłumacz starożytnych pism)

Tak więc z ruchów planet nie da się wywróżyć żadnych zdarzeń, szczęścia, zdrowia, śmierci ani wypadków. Można natomiast wyznaczyć okresy sprzyjające i niesprzyjające pewnym naszym zamierzeniom oraz momenty, które mogą (lecz nie muszą) okazać się krytyczne lub przełomowe w życiu.

Najważniejszą umiejętnością, jaką daje nam astrologia jest możliwość odczytania „lekcji karmicznych”, które musimy przerobić w czasie życia na Ziemi.

Hinduski mistyk Paramahansa Yogananda w „Autobiography of a Yogi” wyjaśnia, jak należy rozumieć horoskop:

Dziecko rodzi się w tym dniu i o tej godzinie, kiedy płynące ze sklepienia niebieskiego promienie są w matematycznej harmonii z jego indywidualną karmą. Jego horoskop jest obrazem jego niezmiennej przeszłości, ukazującym obecne wyzwania i prawdopodobne przyszłe efekty.

Z kolei psycholog Wojciech Eichelberger ujął to w taki sposób:

Profesjonalny horoskop to taki, który precyzyjnie i jasno opisuje zasady naszej indywidualnej gry z losem, daje pojęcie o atutach, jakimi dysponujemy, a także wskazuje na to, czego powinniśmy się nauczyć. Co w sobie rozwinąć a czego unikać aby stawać się mistrzami swojego rozdania

Słusznie porównuje on życie do gry w karty; nasza wygrana lub przegrana nie zależy od kart, lecz od naszych umiejętności grania nimi.

Życie jest szkołą charakteru, a naszym obowiązkiem jest robić postępy w doskonaleniu się. Jeśli się od tego uchylamy, otrzymujemy nauczki od losu, niekiedy bardzo bolesne. Zadaniem tych przykrych zdarzeń jest nakierowanie nas na właściwe tory, a nie karanie za rzekome “grzechy”.

Jaka jest różnica między wróżbą a prognozą astrologiczną?

Wróżenie, jasnowidzenie i inne zjawiska uznawane za “nadprzyrodzone” są możliwe i nie kłócą się z nowoczesną, otwartą na każdy rodzaj wiedzy nauką, która już od dawna kultywowana jest na wschodnich (rosyjskich i hinduskich) oraz niektórych zachodnich uczelniach.

Niestety, w Polsce jesteśmy straszliwie zacofani intelektualnie i pogrążeni w przesądach naukowych XIX wieku, które wciąż obowiązują w naszych uczelniach. Jednak nic nie trwa wiecznie i nawet nasi uczeni zaczynają myśleć w bardziej otwarty i nieortodoksyjny sposób. Obecnie trwa pokoleniowa wymiana kadr na katedrach i zmiany na lepsze już zaczynają być widoczne.

Nauka już wie, że czas nie płynie tak, jak sądzono dotąd i że nawet twarda materia jest zbudowana z energii i składa się przede wszystkim z pustych przestrzeni. Atom to w zasadzie zupełna pustka, podobnie jak nasz układ planetarny. Fizyka kwantowa przychyla się ku twierdzeniom filozofów wschodu, twierdzącym od wieków, że wszystko jest złudzeniem i że nasza rzeczywistość jest wykreowana przez nasze własne umysły.

Tak więc stajemy się obecnie świadkami kolejnej, wielkiej rewolucji w nauce i zaczynamy uczyć się nowego rozumienia świata oraz naszej rzeczywistości. Uczeni odkryli, że cuda nie są żadnymi cudami, lecz rezultatem naszej własnej siły ducha, zwanej wiarą. Ta wiara pozwala zmieniać stan świata, w którym żyjemy. Tego można się nauczyć, trzeba tylko pozbyć się sceptycyzmu, który skutecznie blokuje naszą boską moc czynienia rzeczy dotąd uznawanych za niemożliwe.

Są różne rodzaje przepowiedni, prognoz i wróżb.

Na przykład meteorologia podaje prognozę, a nie wróżbę. Skoro widzisz tę różnicę, to znaczy, że potrafisz odróżnić jedno od drugiego.

Większość ludzi kojarzy astrologię z wróżeniem z gwiazd i oczekuje prostej przepowiedni: “Spotkasz bruneta pod jaworem w sobotni wieczór”. Tak właśnie w mniemaniu głupich pensjonarek i równie głupich sceptyków wygląda typowa wróżba. Taką jej wizję kreują też głupawe filmy.

Ludzie mądrzy i wykształceni wiedzą, że światem rządzą logiczne prawa, które zwykle dają się opisać, a więc – analizując je – można pewne rzeczy przewidzieć. Każde zjawisko rodzi się, dojrzewa, starzeje i umiera. Wiedząc o tym można przewidzieć, jak rozegra się scenariusz “życia” tego zjawiska. Okoliczności “narodzin” mogą wiele powiedzieć o dalszych losach każdej rzeczy.

Meteorolog widząc narodziny frontu atmosferycznego stara się przewidzieć, czy zaniknie on, czy przetrwa, a jeśli przetrwa, jak będzie się rozwijał i którędy przejdzie.

Nauka stara się opisać wszystko wzorami matematycznymi, często jednak stają się one tak skomplikowane, że nie nadają się do praktycznego zastosowania. Matematyka umożliwia tworzenie symulacji komputerowych, ułatwiających pracę meteorologów i innych specjalistów od prognozowania.

Wróż i astrolog stosują inne metody. Wróżba (z kart czy innych gadżetów) bazuje bardziej na intuicji, a astrologia na logicznej, choć nienaukowej, analizie kosmogramu.

Dobry wróż nie zawraca sobie głowy owym brunetem pod jaworem, ponieważ wie, że sam fakt spotkania go, ani nawet zakochania się w nim ze wzajemnością, nie oznacza automatycznie gwarancji szczęścia.

Dobre lub złe jest dopiero to, jak dana osoba podejdzie do tego spotkania i jakie będą jego dalsze konsekwencje.

Jeśli jest to głupia i naiwna panna, która natychmiast się zakocha tylko dlatego, że brunet ma ładne oczy, będzie żyła w euforii złudnego szczęścia, nawet jeśli brunet ją bije lub zdradza. Zawsze znajdzie jakieś usprawiedliwienie dla jego zachowania, “Bo miłość Ci wszystko wybaczy / Smutek zamieni Ci w śmiech. / Miłość tak pięknie tłumaczy: Zdradę i kłamstwo i grzech”. Oto typowy przykład romantycznej głupoty, którą karmi nas ten świat.

Co będzie dalej? To panny nie interesuje, bo najważniejsze jest to, żeby przeżyć wielką, płomienną miłość i zdobyć męża. Kobieta musi mieć męża, bo inaczej nikt jej nie będzie szanował. A więc “niechby pił, niechby bił, byle był”. Powodzenia.

My wiemy i bez wróżenia, jak się ta historia zakończy: piękny ślub, panna cała w bieli, ach, jak ślicznie wygląda, matka i wszystkie ciotki płaczą ze szczęścia, przyjaciółki zazdroszczą i marzą, żeby jak najszybciej stanąć na ślubnym kobiercu. Potem przychodzą na świat dzieci, ale ona wygląda coraz gorzej, jest blada, wręcz szara, postarzała się zbyt wcześnie, dzieci zatrwożone, kryją się po kątach. Ludzie domyślają się, że dzieje się coś niedobrego, bo on przesiaduje całymi dniami pod budką z piwem, do domu wraca zataczając się, a w nocy czasem słychać krzyki i odgłosy bicia. A tak się kochali i tacy byli szczęśliwi…

Może i mądry wróż coś wspomniał o takim scenariuszu, ale kto by tam słuchał ponurego krakania, przecież najważniejsze, to wyjść za mąż, to jest główny cel każdej szanującej się kobiety. Tak było od wieków i tak będzie zawsze. Lepsze to, niż być wyśmiewaną starą panną, której nikt nie zechciał.

Jest mnóstwo wróżek, a nawet astrologów, którzy tak działają i pracują wyłącznie z taką klientelą. Pieniądz nie śmierdzi, a poza tym “przecież takie jest życie, cóż więc można na to poradzić”? Takie wróżki po prostu przepowiadają przyszłość, tak, jak ją widzą. Nawet nie próbują niczego tłumaczyć. Może same nie widzą żadnej innej opcji, bo wierzą, że takie jest życie i “tak musiało być”?

Jest też grupa wróżów świadomych, którzy pomagają ludziom bardziej rozumnym.

Mądry wróż zadaje wyroczni trzy podstawowe pytania: “co doprowadziło do obecnej sytuacji”, “jaka jest obecna sytuacja” i “jakie są perspektywy na przyszłość”.

Sztuka polega na tym, żeby klientowi uświadomić, w jaki sposób sam przyczynił się do zaistnienia obecnego stanu, jakie błędy popełnił, a co zrobił dobrze. Dzięki temu klient zaczyna widzieć swoją własną siłę sprawczą i uświadamia sobie, że to on sam jest autorem rzeczywistości, w której się znalazł. Analiza istniejącego już stanu oraz towarzyszących mu emocji pomaga rozpoznać rzeczywiste położenie. Może nie wszystko jest stracone? Może nie dostrzegam czegoś, co jest ważne lub szans, które się rysują? Może niepotrzebnie się denerwuję lub niesłusznie kogoś podejrzewam?

Gdy to już wiemy, możemy spojrzeć w przyszłość.

Ta przyszłość nie jest jeszcze ukształtowana, chociaż jest już bardziej lub mniej wyraźnie naszkicowana. Ten szkic to nasze własne dzieło. Nasze i ludzi, z którymi pozostajemy w bliskich relacjach. Wszyscy tworzymy swój wspólny los i każdy z nas wpływa swoimi decyzjami na wydarzenia.

Osoba wróżąca potrafi dostrzec rozwidlenie dróg, na którym właśnie stoimy i pokazać nam, co będzie, gdy wybierzemy którąś z nich. Może nas ostrzec przed cudzymi złymi zamiarami lub wskazać prawdziwych przyjaciół. Gdy to wiemy, możemy mądrzej pokierować swoimi czynami.

Nie jest to więc proroctwo, mówiące jednoznacznie, co nas na pewno spotka, lecz informacja o tym, kim naprawdę jest brunet pod jaworem, co może się stać, jeśli rzucimy się bez namysłu w jego ramiona i co będzie, jeśli go zignorujemy.

Jeśli dowiemy się, że przyczyną naszych cierpień jest jakiś zły wzorzec myślowy, to da nam to szansę zmienić go na pozytywny lub być może skłoni nas to do podjęcia psychoterapii.

Prognoza astrologiczna jest czymś jeszcze innym.

Nie będę tu analizować trafności wróżb astrologów klasycznych, bo to nie moja działka, lecz opiszę czym jest prognoza, którą pozwala stworzyć astrologia humanistyczna.

Astropsycholog powie wam, że nie jesteście zdeterminowani przez żadne siły kosmiczne ani losowe i że nie wisi nad wami żadne fatum, lecz że celem życia jest nauka i dążenie do doskonałości. Horoskop nie jest spisem nieuchronnych wydarzeń, lecz mapą karmy i umysłu oraz planem tejże nauki. W horoskopie nie jest zapisane, co musi się stać, lecz czego masz się nauczyć. Można też odczytać z niego, kiedy dane wyzwanie stanie na twojej drodze. I tu astropsychologia ma znaczną przewagę nad psychologią, która nie jest wstanie przewidzieć czasu, w którym klient będzie się zmagał z problemami, nawet jeśli potrafi zdiagnozować, jakie to będą problemy.

Każdego człowieka czekają w życiu kryzysy. Niektóre przechodzą wszyscy ludzie w podobnym wieku. Jest to np. młodzieńczy bunt czy kryzys wieku średniego. Te cykle wyznaczają tranzyty Urana. Siedem lat tłustych i siedem lat chudych to z kolei cykle Saturna. Takich cykli jest więcej, ale nie to jest tematem tego hasła.

Prognoza astrologiczna nie “wywróży” ci konkretnego zdarzenia, jak spotkanie z owym brunetem czy nagła śmierć, lecz powie ci, kiedy na twojej drodze stanie wyzwanie życiowe, jaki ono będzie miało charakter, jak powinieneś podejść do jego rozwiązania i czego ma cię ono nauczyć. A więc nie oczekuj, że astrolog przepowie ci spadające niespodziewanie z nieba dobre wydarzenie lub niespodziewaną klęskę, lecz że poda ci termin, w którym w danej dziedzinie sprzyjają ci gwiazdy lub kiedy możesz spodziewać się utrudnień.

Ten sprzyjający czas nie da ci jednak nic, jeśli się nie ruszysz z kanapy i nie zaczniesz aktywnie pomagać losowi.

Kryzys zniszczy cię tylko wtedy, jeśli będziesz na siłę działał wbrew siłom kosmicznym lub jeśli nie zmobilizujesz się do działania wtedy, gdy jest to konieczne. Jeśli na przykład astrolog powie ci, że w danym terminie czekają cię ciężkie czasy w pracy, nie znaczy to, że powinieneś usiąść i płakać, bo na pewno cię z niej wyleją, lecz że stoi przed tobą decydujący i trudny egzamin w tej dziedzinie życia, więc powinieneś wziąć się do roboty ze zdwojoną pilnością, aby szef docenił twoją wartość. Astrolog nie jest w stanie przewidzieć ostatecznego wyniku tej próby, bo wszystko zależy prawie wyłącznie od twoich własnych starań. Jeśli się wykażesz, możesz otrzymać znaczący awans, a jeśli zawiedziesz, otrzymasz wymówienie lub przesuną cię na niższe stanowisko.

Astrologia pomaga zrozumieć życiowe lekcje i wcześniej przygotować się do ich wypełnienia. Jeśli wiemy, kiedy trzeba być pilnym, zaciskać pasa i jak długo oraz rozumiemy dlaczego, wszystko wydaje się łatwiejsze do przeżycia. Nie przesypiamy też swoich życiowych szans, ponieważ korzystne tranzyty niosą też bardzo miłe stany ducha, które niestety mocno nas rozleniwiają.

[Ten tekst pochodzi z FAQ z mojej strony www]

Czym różnią się wielbiciele psów od wielbicieli kotów?

Taka myśl przyszła mi do głowy, kiedy zajrzałam dziś na pewne forum dyskusyjne o astrologii.

Co ma pies i kot do astrologii?

Niby nic, ale astrolodzy różnią się między sobą nie tylko przynależnością do takiej czy innej szkoły, ale również uwielbieniem dla takich czy innych czworonogów.

Teraz pewnie psiarze obrażą się na mnie śmiertelnie, ale w moim odczuciu – szczególnie dotyczy to właścicieli wielkich i groźnych brytanów – lubią oni (a może raczej muszą) być przywódcami i dominantami. Pies jest stworzeniem stadnym, a w psiej grupie panuje ściśle określona hierarchia. Jeśli właściciel nie ma mocnej pozycji, pies będzie próbował przejąć przywództwo i podporządkować sobie swojego pana. Posiadacz dużego i temperamentnego psa musi więc mieć wrodzone cechy lidera, a jeśli ich nie ma i nie zadbał o to, żeby nauczyć się na kursie właściwego kierowania psem naraża się na poważne niebezpieczeństwo. Te wszystkie głośne i opisywane przez prasę przypadki zagryzienia właściciela przez psa są wynikiem niewiedzy i nieświadomości, jak groźnego potwora trzyma się w domu i naiwnie traktuje jak puchatego, rozkosznego misiaczka.

Mniejszy pies jest sługą, a nawet niewolnikiem człowieka. Kocha go i czule na niego patrzy nawet wtedy, kiedy człowiek na to nie zasługuje, kiedy go głodzi, kopie i krzywdzi.

Kot przeciwnie – to harde i niezależne zwierzę. Człowiek jest jego kumplem, więc traktuje go jako kogoś równorzędnego. To kot ma swoje żądania i oczekiwania, a nie jego opiekun. Kot oczekuje karmienia i zaspokajania swoich potrzeb, ale wcale nie poczuwa się do wdzięczności za troskę. Jak ma ochotę i łaskawy humor, to przyjdzie pomruczeć i przytulić się, a jak nie ma na to ochoty, to lepiej go nie zaczepiać, bo ofuka, a nawet podrapie. Kot i jego pan to dwa osobne światy, które czasem nawiązują przyjazne stosunki, a czasem istnieją nie kontaktując się ze sobą.

Moja kocica nie jest wyjątkiem, raczej reprezentuje skrajny przypadek egoizmu, ale i tak wszyscy domownicy mają na jej punkcie bzika i robią wszystko, czego ona zapragnie, chociaż wiedzą, że nie okaże najmniejszej wdzięczności. Widocznie jej sławna uroda i urok osobisty urzekają wszystkich.

No a co z tą astrologią?

Już wyjaśniam.

Jak wspomniałam zaglądam czasem na pewne forum. Jest tam jeden taki „dog” (ma to słowo w nicku i fotkę psa jako awatara). Kiedy się tam zjawiłam po raz pierwszy oszczekał mnie groźnie, a potem przepędził ze swojego podwórka. Jako typowa kocica zwiałam na najwyższe drzewo i z samego jego szczytu spojrzałam na niego z pogardą. Głupi hałaśliwy kundel, myśli, że jak narobi wrzasku, to będzie miał rację. I tak nic mi nie zrobi, bo jeśli tylko spróbuje mnie zeżreć wydrapię mu oczy moimi pazurkami.

Na razie ja siedzę na dachu, a on rozwala się na podwórku. Nie widzi, że jego teren jest ogrodzony i nie wolno mu z niego wyjść. Ja mogę łazić gdzie chcę, bo płoty nie stanowią dla mnie przeszkody.

Różnica jest taka, że on wierzy w gwiezdny determinizm i w przemożny wpływ gwiazd na ludzki los, przez co jest niewolnikiem (jak ten pies na podwórzu), a ja wierzę w człowieka, w jego mądrość, zaradność i chroniącą go moc ducha.

Taka jest właśnie różnica między panem psem łańcuchowym, a małym kotkiem, który uciekł przed nim na drzewo.

(Opublikowane na starym blogu 2006-05-24 14:07:38)

Cech astrologiczny

Na Transblogu Ewy wiadomość, która mnie zaniepokoiła:

Ela IV z kolei podpowiada: ‘Twój sen o castingu mógł być związany z notatką, którą umieścił Leon Zawadzki w swoim serwisie: planuje się powstanie cechu astrologów z siedzibą w Krakowie, no i planowane są egzaminy do cechu’.

Poczułam lekkie mrowienie w palcach, które zawsze pojawia się w chwili zastrzyku adrenaliny. Czym prędzej zaglądam do źródła – notka jest, a jakże, na szczęście (?) nie ma wzmianki o egzaminach. Ulga? Niekoniecznie. Prędzej czy później coś takiego musi powstać. I nawet była już jedna próba powołania takiego ciała. Jakieś trzy czy cztery lata temu pani Donka Madej mówiła o wymogach Unii Europejskiej, która w końcu zmusi nas do uporządkowania tej całej rozpasanej samowoli, panującej obecnie na naszym rynku usług ezoterycznych. Wspomniała też o tym, że jacyś panowie podjęli starania, by utworzyć cech i oczywiście sami siebie powołali do zarządu, stworzyli statut i określili wymagania, które trzeba spełnić, by zdać przed nimi egzamin.

Moje śledztwo ujawniło już wkrótce, kim byli ci dwaj żądni władzy kolesie. Okazali się nimi moi koledzy ze szkolnej ławki – obaj pobierali nauki nie tylko na tym samym roku co ja, ale nawet w tej samej grupie. Jeden z nich, facet wielki (niestety, tylko gabarytowo), o gwiazdorskim zacięciu, był starym kumplem naszego głównego wykładowcy, dzięki czemu był zwolniony ze wszystkich egzaminów, a nawet wykładów. W szkole zjawiał się tylko po to, by obwieścić swoją obecność tubalnym głosem, odebrać należne mu hołdy od wiernych wielbicielek, wypić kawę z wykładowcami i posiedzieć w „pokoju nauczycielskim” ramię w ramię z kadrą naukową. W zamian za to otrzymywał od większości z nich (ale nie od wszystkich, na szczęście były chlubne wyjątki) wpisy w indeksie i zaliczenie semestru. Wszelkie wyjazdy, które my, naiwne szaraczki, spędzaliśmy w sali wykładowej, pan gwiazdor spędzał przy wódeczce i papieroskach, wożąc ekipę swoich wiernych wielbicielek po okolicznych knajpach i pubach. Gdy my męczyliśmy się na egzaminach, nasz zasłużony pan Z. otrzymywał gotowca podłożonego bez zbędnego udawania dyskrecji. Gdy jedna koleżanka, słynąca z niewyparzonej gęby spytała go o egzaminy pan Z. roześmiał się jej prosto nos, oświadczając głośno i bez skrępowania, że on jak żyje żadnego egzaminu nie musiał zdawać, a mimo to ściany jego gabinetu obwieszony jest dyplomami wszelkiego możliwego rodzaju od samego sufitu aż po samą podłogę.

Wszystko szło gładko, aż do ostatniego dnia obozu w Wiśle. Pierwsza wpadka miała miejsce na zajęciach z psychologii. Gdy mój ulubiony wykładowca wpisywał nam do indeksu zaliczenia na widok pana Z. zsunął z nosa okulary i rzekł: „Przepraszam, a pan kim właściwie jest?” Pana Z. totalnie zamurowało… przedstawił się tubalnym głosem, najwyraźniej przekonany, że jego nazwisko musi zrobić wrażenie na wykładowcy i że w sposób oczywisty z tego powodu należy mu się zaliczenie. Niestety, tym razem sztuczka się nie udała. Psycholog zareagował zupełnie spokojnie, okazując że nie robi to na nim najmniejszego nawet wrażenia i rzekł: „przykro mi bardzo, ale pańska twarz nie jest mi znana. Nigdy nie widziałem pana na moich zajęciach, a więc nie mogę dać panu zaliczenia”. Z. zamarł, zamarła również cała sala, ale cóż mógł zrobić? Odwrócił się na pięcie i wyszedł z dumnie podniesionym czołem. Tego samego dnia wieczorem, gdy rozdawano indeksy z wpisanymi do nich stopniami z egzaminu z astrologii jedna z koleżanek wpadła do naszego pokoju błagając, żebyśmy schowały u siebie indeks Z. i żebyśmy pod żadnym pozorem nie mówiły mu o wpisanych do niego ocenach. Powiedziała: „Z. nie może się o tym dowiedzieć. Dziewczyny, błagam, on nas odwozi do domu swoim samochodem, gdyby zobaczył tę ocenę wszyscy skończymy na przydrożnym drzewie”. W indeksie stała jak wół dwója, wpisana przez jednego z rosyjskich wykładowców. Pechowo – facet był młody, a co gorsze – spod znaku (upierdliwej) Panny…

Jak się zapewne domyślacie, mimo wszelkich przeszkód pan Z. otrzymał wszystkie zaliczenia, a być może nawet wyróżnienia. Indeks został przemielony na makulaturę, za to kolejny wielki i złocony dyplom zawisł na ścianie jego gabinetu.

Drugi z panów nie był tak wyrazistą postacią. Z powodu bardzo mizernej postury stał się satelitą i cieniem pana Z., czerpiąc z jego potęgi złudne poczucie własnej wielkości.

O ile wiem z powołania tego ciała nic nie wyszło. I dobrze, bo ja z całą pewnością nigdy w życiu nie zdawałabym egzaminów przed tak „zacnym” gronem. Z przyczyn mi nieznanych sprawa zmarła śmiercią naturalną, podobnie zresztą jak pan Z., który przed bodaj dwoma laty powrócił z wakacji nad morzem Śródziemnym… w czarnym worku.

Obecna próba powołania cechu również nie wzbudza mojego entuzjazmu. Mam powody, by sądzić, że w razie konieczności poddania się egzaminom jak w banku mam zagwarantowaną murowaną pałę i wilczy bilet.

Problem polega na tym, że w Polsce funkcjonują dwie szkoły astrologii: klasyczna i humanistyczna. Nie będę tu pisać, czym różnią się one od siebie, bo o tym pisałam wielokrotnie na mojej stronie, w blogu i innych miejscach. Mój problem polega na tym, że nie słuchałam mądrości mamusi, która uparcie wpajała mi zasadę, że „pokorne cielę dwie matki ssie”. Zlekceważyłam dobre rady i bezczelnie rzuciłam wyzwanie „klasykom”, jawnie negując ich założenia i metodę. A teraz proszę bardzo – to właśnie oni będą rozdawać karty i wydawać zezwolenia na działalność.

Oświadczam, że żadna siła nie zmusi mnie do uznania tej władzy. Już widzę siebie w roli Marcina Lutra (nota bene my oba to Skorpionowe plemię). Ogłaszam schizmę i jestem gotowa przybić 95 tez na drzwiach cechu. W razie konieczności zejdę do podziemia…

(Opublikowane na starym blogu 2005-11-01 00:01:02)

Astrolog czyli jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie

Nasze relacje za światem to manifestacja działania 7 domu. Z jednej strony dowiadujemy się, że 7 dom to strona “ty”, czyli to, co przychodzi do nas ze świata i jak inni odnoszą się do nas, a z drugiej strony mądrzy ludzie już dawno odkryli, że to co do nas przychodzi, jest w rzeczywistości nie czym innym lecz tym, co od nas wyszło.

Kochasz ludzi, jesteś życzliwy, szczerze pragniesz dobra innych?

Otrzymasz w zamian uśmiech, miłość i wdzięczność.

Nosisz w sobie lęk, infekujesz nim otoczenie – bądź pewien, że świat odpowie ci tym samym i przyciągniesz zdarzenia, które cię pogrążą.

Wierzysz w zło – ono przyjdzie do ciebie i dosięgnie cię.

Im więcej masz w sobie mroku, nienawiści, zawiści, nieżyczliwości i lęku, tym większego demona hodujesz przeciwko sobie.

Gdy poddajesz się lękowi, nienawidzisz siebie samego i nie kochasz nikogo. Stajesz się nieżyczliwy. Może uśmiechasz się czarująco, lecz fałszywie, może rozsiewasz wokół swój nieprzeparty i jadowicie sztuczny urok osobisty, może sączysz słowa słodkie jak sacharyna, ale twoje serce jest przepełnione złymi emocjami. Wlewasz w duszę bliźniego lęk, patrząc w jego horoskop widzisz gromadzące się nad nim zło, wszędzie węszysz zagrożenie. Twój Bóg jest bogiem okrutnym, nienawidzącym, spragnionym ludzkiego cierpienia, bólu i lęku, więc tego tylko się spodziewasz: zła i nieszczęścia.

Nie wierzysz w to, że człowiek ma wolną wolę, że sam decyduje o sobie, bo przecież święty Paweł mówił o predestynacji. Boisz się, że i ty nie masz wolności, że znajdujesz się we władzy gwiazd, że kosmiczne zło spadnie na ciebie ciemną nocą i pociągnie cię w zimną przepaść.

Masz w sobie mrok, więc nie potrafisz rozświetlić drogi bliźniemu, który zwraca się do ciebie o poradę. Świadomie lub nie straszysz ludzi, infekujesz ich swoimi lękami, swoją wiarą w moc sprawczą złoczynnych planet i gwiazd stałych, przepowiadasz nieuchronne, zawiłe i tragiczne koleje losu ludzkiego… czasem zawieszasz głos, boisz się powiedzieć co “widzisz”. Twój klient to czuje, odbiera tę gęstniejącą, mroczną atmosferę nieokreślonego lęku… Brak słów może być gorszy, niż najgorsze słowa.

Zło nazwane ma imię, wroga, który ma imię łatwiej pokonać, ale twój wróg jest bezimienny… Jeśli jesteś takim astrologiem nie dziw się, że wkrótce pogrążysz się w gęstniejącym mroku twojej własnej duszy, że twój lęk będzie stale rósł i rósł i w końcu dopadnie cię z całą siłą, że dorwie cię i zniszczy.

Wszędzie będziesz widział czające się demony, w końcu lęk stanie się jedyną twoją rzeczywistością. Zaczniesz biegać do psychiatrów, może nawet cię hospitalizują, aż któregoś dnia usłyszysz czyjeś słowa: “wszystkiemu winna jest astrologia, która jest grzeszna, jest wynalazkiem szatana, to niszcząca sekta i samo zło”. Gdy to odkryjesz “nawrócisz się”, z nienawiścią i wściekłością odwrócisz się od tego, czym żyłeś dotąd i staniesz się chodzącym “młotem na czarownice”… astrologiczne.

I dalej będziesz walczył z sercem ciężkim od nienawiści i lęku, tyle tylko, że z innym wrogiem. Nie zmieniłeś swojej duszy, nie pozbyłeś się mroku, skierowałeś go tylko w przeciwną stronę, tak jak święty Paweł, który na początku drogi mordował chrześcijan, a potem się nawrócił i mordował tych, na których zlecenie działał wcześniej.

Czy tak musi być i czy tak kończy każdy astrolog?

Bynajmniej.

Istnieje astrologia humanistyczna, która odwróciła się od astrologii deterministycznej, zrezygnowała z oceniania ludzi i ich horoskopów oraz ze z góry skazanych na niepowodzenie prób przepowiadania przyszłości, a przede wszystkim od zabobonnej wiary we władzę i moc sprawczą gwiazd. Dla astrologa humanistycznego “gwiazdy” są tylko narzędziem pomiarowym, pokazującym “potencjały” ukryte w horoskopie człowieka.

Horoskop jest pomocą w zrozumieniu psychologii i rozpoznaniu karmy danej osoby. Astrolog humanistyczny nie zakłada istnienia fatum ani nieuchronnego przeznaczenia, lecz mówi, że życie jest szkołą, w której uczymy się i rozwijamy. Że powinniśmy dążyć do doskonałości, rozwijając w sobie to, co w nas najlepsze i pokonując z godnością i w twórczy sposób to, co trudne.

W astrologii humanistycznej nie ma złoczynnych planet ani porażonych horoskopów. To co nas boli jest naszym największym przyjacielem, ale nie dlatego, że cierpiąc sprawiamy radość jakiemuś okrutnemu bogu, który nagrodzi nas za to zbawieniem, lecz dlatego, że cierpienie budzi nas ze snu nieświadomości, złudzeń i iluzji. Każdy lekarz wie, że ból budzi ze snu, że nie można “przespać” bólu.

“Złoczynny” Saturn, który jest straszakiem astrologii klasycznej jest w rzeczywistości karmicznym nauczycielem. Gdy zrozumiemy jego lekcję, wszystko to, co dotąd było trudne stanie się nagle źródłem największej życiowej satysfakcji.

Przerażający, mroczny Pluton stanie się twoim największym przyjacielem, ale musisz mu się poddać, odrzucić to, co w tobie brudne, czarne, zaropiałe, zanim zamieni się to w gangrenę, która zniszczy całe twoje życie. Musisz świadomie i odważnie przejść przez lęk, skonfrontować się ze swoją mroczną stroną, przyznać się, że nie zawsze postępowałeś szlachetnie i że twoja karma nie jest karmą świętego. Gdy dokonasz tego samooczyszczenia, wstąpisz w nowe życie i nic nie będzie dla ciebie niemożliwe.

Niszczycielski i nieprzewidywalny dotąd Uran obdarzy cię wolnością, niezależnością duchową i intelektualną, iskrą boskiej mądrości, a nawet lekkiego, lecz pozytywnego “szaleństwa”, które tak podziwiali starożytni bogowie. Przestaniesz oglądać się na autorytety, szukać guru albo instytucji, która cię zbawi, bo będziesz wiedział, że jedynym twoim przewodnikiem jest twoja własna, wolna i święta dusza.

Dedykowane astrologicznym wróżbitom

(Ten tekst został opublikowany na moim starym blogu 2005-03-25 00:35:52)