Kosmiczna bajeczka

Była sobie Bogini Rodzicielka, niewyobrażalna, doskonała i wszechmogąca (nazwana przez przedstawicieli systemu patriarchalnego Bogiem; ale czyż męski Bóg może rodzić?).

Trwała w nieskończoności, ale i w samotności, więc zaczęło jej się nudzić…

Czy doskonała Bogini może się nudzić? Któż to wie? Ale chyba może, skoro nas wszystkich stworzyła…. Mądrzy ludzie powiadają, że rodzice uczą się od swoich dzieci, możliwe więc, że i Bogini zapragnęła rozwijać się dzięki kreacji nowych światów.

Tak czy inaczej zaczęła tworzyć słońca, planety i istoty duchowe. Ślady wiedzy o tym możemy znaleźć w starożytnych księgach, które są czczone przez ludzi pobożnych jako święte i wyśmiewane przez racjonalistów jako zabobony i bujdy.

Nikt nie wie, kiedy to się zaczęło. Nikt nie wie również, czy Bogini jest wieczna, czy też może, tak jak i my, ma swój początek, a więc będzie kiedyś miała i koniec.

Nikt nie wie, czy jest jedyną Boginią, czy też może istnieje cała hierarchia Bogiń, nad-Bogiń, pod-Bogiń oraz Bogów, nad-Bogów, pod-Bogów…

Nieważne. Nas interesuje teraz coś innego.

Otóż Bogini stworzyła przed eonami światy i istoty, które początkowo były duchowe i jak ich stwórczyni doskonałe. Jednak, ponieważ zostały obdarzone wolną wolą, miały prawo robić co tylko chciały. I oczywiście robiły. Kiedy zapragnęły zakosztować życia w materii nikt im w tym nie przeszkadzał ani im tego nie bronił. I tak wcieliły się w materialne ciała, odkrywając, że może to być zupełnie przyjemne. Problem w tym, że materia jest obca duchowości i jeśli raz się w nią wstąpi, trudno się z niej ponownie wyzwolić, jako że skutkiem ubocznym tego procesu jest utrata doskonałości i duchowej świadomości.

A więc można powiedzieć, że utknęły. I to na długo.

Ponieważ jednak, zgodnie z boskim planem, wszystko co istnieje podlega ewolucji, mimo upadku w materię stawały się coraz bardziej świadome. W końcu doszły do tego, że same, prawie jak Bogini, zaczęły tworzyć nowe światy. No, może niezupełnie tak samo, ponieważ nie potrafiły stworzyć materii, potrafiły natomiast z istniejącej już materii, inicjując „Wielki Wybuch”, tworzyć wszechświaty i projektować nowe życie. Robiły więc to, radując się ze swojej doskonałości i swoich umiejętności. Osadzały stworzone przez siebie życie na licznych planetach i, podobnie jak robią to nasi naukowcy, obserwowały jego ewolucję.

Po kolejnych eonach stworzone przez nie byty same osiągały taki poziom rozwoju, który pozwalał im kreować nowe światy. Raz zapoczątkowany proces trwa w nieskończoność…

Ci, którzy zostali stworzeni jako pierwsi również ewoluowali i czynili postępy na drodze rozwoju. Dziś być może osiągnęli stan równy Bogini i uwolnili się z materii, łącząc się ze swoją stwórczynią jak krople deszczu łączą się z oceanem.

Zapoczątkowana przez nie kreacja wciąż trwa, a kolejne światy przechodzą te same etapy rozwoju. I być może będzie to trwało w nieskończoność.

Ponieważ Bogini obdarzyła stworzone przez siebie istoty wolną wolą, niektóre wybrały niezbyt szlachetną ścieżkę rozwoju. Zamiast stwarzać światy wolały je kraść innym, psuć dzieło bliskie doskonałości i prowadzić pasożytniczy tryb życia.

Opowiem historię jednej z planet, która padła ofiarą takich łupieżców.

Była to wyjątkowo piękna, błękitna planeta. Była tak urzekająca, że grupa starannie wybranych Mistrzów Genetyki z różnych, wysoko zaawansowanych w rozwoju planet, postanowiła stworzyć na niej bajeczny ogród, zwany Edenem. W tym ogrodzie, mającym być świadectwem ich mądrości i doskonałości, miały rosnąć najpiękniejsze rośliny i żyć najwspanialsze zwierzęta. Projekt ten wymagał długotrwałego i precyzyjnego planowania.

Mistrzowie genetyki przystąpili więc do pracy, bez pośpiechu projektując wszystko, co miało się tam znaleźć. Kiedy podstawy teoretyczne zostały opracowane w laboratorium, przybyli na Błękitną Planetę i zabrali się do realizacji planu.

Ustawili ją pod właściwym kątem w stosunku do gwiazdy, będącej jej słońcem, oddzielając tym sposobem ciemność od jasności. Żeby ustabilizować jej obroty umieścili na jej orbicie duży księżyc, po czym oddzielili wodę od lądu. Kiedy to wszystko zostało wykonane, laboratorium rozpoczęło tworzenie istot żywych. Podstawowy kod DNA, składający się z dwóch splecionych ze sobą helis, był dopracowany w najdrobniejszych szczegółach, więc pozostawało tylko wszczepić go w materię i tchnąć w nią życie.

Pracowali dniami i nocami, wciąż z uwagą sprawdzając rezultaty swojej pracy. Jeśli zauważyli jakiekolwiek niedoskonałości od razu je korygowali. I tym sposobem stworzyli rośliny, owady, ryby i zwierzęta. Popatrzyli na nie i z radością stwierdzili, że były dobre, a nawet doskonałe.

Pierwszy etap ich pracy był naprawdę wspaniały, więc radowali się bezgranicznie. Ale nie był to jeszcze koniec. Ta cudowna, błękitna planeta miała być bankiem genów, wzorcem doskonałości i biblioteką wiedzy dla wszystkich innych światów. I jak każda biblioteka potrzebowała godnego tej roli bibliotekarza.

To było najtrudniejsze zadanie. Bibliotekarz powinien być istotą doskonałą, więc jego DNA musiało być bardziej rozbudowane niż to, które zostało użyte do budowy roślin i zwierząt. Wymagało więc użycia większej ilości nitek niosących informację. Po naradzie zadecydowali, że będzie ich aż dwanaście. Po krótkim odpoczynku ponownie zabrali się do wytężonej pracy.

Istota, którą zaprojektowali miała być stworzona na ich obraz i podobieństwo. Prawdę mówiąc miała być ich dzieckiem, a więc postanowili, że do jej stworzenia użyją swojego własnego DNA. Jak postanowili, tak też uczynili i już wkrótce prototyp był gotowy, wystarczyło tylko tchnąć w niego życie, a potem wkodować w helisy jego DNA całą niezbędną wiedzę, którą miał dysponować.

Powstały w ten sposób człowiek był istotą doskonałą i był równy swoim stwórcom. Znakomicie mógł wypełniać swoje zadanie, był też w stanie tworzyć nowe światy.

Wszystko wydawało się przebiegać doskonale według planów. Mistrzowie Genetyki nie przewidzieli tylko jednego – że ich poczynania są obserwowane przez grupę wygłodniałych istot, które rozpaczliwie poszukują nowego źródła pokarmu. Istoty te nie były w stanie odżywiać się pożywieniem materialnym, ponieważ na drodze ewolucji przystosowały się do spożywania czystej energii emocjonalnej. Poprzednie źródło ich pożywienia wyschło (prawdę mówiąc to one same, za sprawą nadmiernej eksploatacji, przyczyniły się do jego zniszczenia), przymierały więc głodem i były bardzo zdesperowane.

Popatrzyły na błękitną planetę i doszły do wniosku, że doskonale byłoby przekształcić ją w farmę, produkującą pożywną energię. Wyruszyły więc na podbój nowego terytorium, dokonując wrogiej inwazji. Prawowici właściciele Błękitnej Planety nie mieli zamiaru oddawać najeźdźcom swojego ukochanego projektu, wybuchła więc straszliwa wojna, która toczyła się na ziemi, w powietrzu oraz w wodzie. Niestety, Mistrzowie Genetyki przegrali ją z kretesem i musieli uciekać. Wspomnienia tych wydarzeń przetrwały do dziś w bardzo starożytnych mitach i legendach, zapisanych w „świętych” księgach Indii i Chin, opisujących krwawe wojny „bogów” (tak, właśnie „bogami”, ludzkość nazwała nie tylko swoich stwórców, ale i najeźdźców).

Nowi właściciele, a właściwie okupanci Błękitnej Planety nie potrzebowali doskonałego, uduchowionego i równego sobie partnera, lecz pokornego, prymitywnego i zalęknionego niewolnika. Dlatego natychmiast dokonali zniszczeń w kodzie DNA istot stworzonych przez Mistrzów Genetyki. Pozostawili im tylko dwie, bazowe helisy, prawie zrównując ich ze zwierzętami i roślinami.

Tak właśnie powstał człowiek, dumnie nazywający siebie samego homo sapiens, czyli „człowiek rozumny”.

Niestety, wbrew nazwie gatunkowej z rozumem nie było u niego najlepiej, ale czegóż można się spodziewać po istocie, która nie dość, że ma jak zwierzę tylko dwie helisy DNA, to jeszcze stale jest zastraszana i wodzona na pokuszenie przez swoich nowych właścicieli? Taki człowiek jest zdolny wyłącznie do biologicznego przetrwania, a co gorsze jest prawdziwą „maszynką” generującą najniższe emocjonalne wibracje, a zwłaszcza lęk, stojący za wszelkimi aktami przemocy, tak łatwo i chętnie przez niego dokonywanymi. Niegodne czyny, których się dopuszczał z powodu głupoty i lęku pochwyciły go w sidła prawa karmy, które na dobre uwięziło jego duszę na Ziemi, zmuszając ją do stałego powracania w te same miejsca i do tych samych ludzi, wśród których żył wcześniej.

To właśnie na owe emocje, zwane niekiedy luszem odczuwali zapotrzebowanie okupanci Błękitnej Planety. Lusz wydziela się szczególnie obficie w chwili przerażenia, a najwięcej generuje go osobnik prowadzony na śmierć lub patrzący na śmierć swoich bliskich, których kocha.

Nowi władcy ogłosili się Osobowym Bogiem Wszechmogącym i zażądali dla siebie bezgranicznego szacunku, uwielbienia oraz ślepego posłuszeństwa. Za niesubordynację karali okrutnie, bez litości wyrzynając całe narody. Na całym świecie ustanowili wypaczone kodeksy moralne, niesprawiedliwe hierarchie kapłanów, królów i arystokratów, wprowadzili system patriarchalny, totalitarny system państwowy, niewolnictwo, religie czczące fałszywych bożków i pieniądz. Za nieposłuszeństwo lub brak szacunku karali śmiercią i torturami. Jako „bóg” okazali się straszliwym tyranem, a co gorsze żądali składania na ołtarzach krwawych ofiar nie tylko ze zwierząt, ale i z ludzi. Ich „apetyt” na krew był wprost nienasycony. Jeśli nie wystarczały im składane na ołtarzach ofiary, podburzali do krwawych wojen, które dodatkowo dostarczały nowych jeńców, przeznaczanych na ofiarę.

Ich ukochaną rozrywką stały się wymyślne tortury, palenie ludzi na stosach, publiczne kaźnie i egzekucje, krwawe widowiska “sportowe”, takie jak pojedynki gladiatorów, walki nieuzbrojonych ludzi z drapieżnymi zwierzętami, rzucanie skazańców na pożarcie lwom oraz brutalne gry zespołowe, w których przegraną drużynę skazywano na śmierć. Nic więc dziwnego, że walczący o zwycięstwo zawodnicy łamali sobie kości, a nawet wzajemnie się zabijali.

Nowa kolonia dostarczała swoim właścicielom niemal nieograniczonych ilości najwyższej jakości pożywienia, byli więc z niej niezwykle zadowoleni. Ten stan rzeczy trwał 300 000 lat.

Ponieważ zgodnie z prawem ustanowionym na początku przez Boginię wszystko w świecie podlega nieuchronnej ewolucji ku doskonałości, posłuszny dotąd niewolnik coraz częściej okazywał niesubordynację i manifestował postawę buntowniczą. Coraz trudniej było mu tolerować prymitywne okrucieństwo, tyranię i niesprawiedliwość. Najbardziej rozwinięci ludzie rozpoczęli konsekwentną walkę o wprowadzenie prawdziwie cywilizowanych norm moralnych. Ich wysiłki doprowadziły z czasem do zakazania składania masowych ofiar z ludzi, organizowania brutalnych igrzysk i publicznych egzekucji, do złagodzenia prawa karnego i do większej tolerancji w życiu codziennym. Krwawe zabawy wyszły z mody (ale niestety przeszły do podziemia, gdzie wciąż są praktykowane; oczywiście w TV tego nie pokażą), prześladowane dotąd mniejszości mogły żyć i pracować w spokoju, uznano równość płci, a religie, przynajmniej w niektórych częściach planety, zaczęły tracić władzę, a nawet zanikać.

Do tej pory byliśmy hodowlą. Ale ponieważ prawa kosmiczne zakazują hodowania i wyzyskiwania istot świadomych, to właśnie świadomość nas wyzwoli.

Obecnie ludzkość znajduje się na drodze ku światłu i powoli zaczyna rozumieć, że jej dalsze istnienie zależy od jej sprzeciwu wobec tyranii i manipulacji, jakim do tej pory podlegała. Na świecie wciąż jest wiele zła i niedoskonałości, wynikającego choćby z trzymającego ludzi w ignorancji prawa karmy, a sytuację pogarsza fakt, że okupanci bynajmniej nie zamierzają tak łatwo zrezygnować ze swojej kolonii. Oni walczą wręcz o przetrwanie, a ponieważ z powodu przemiany duchowej ludzkość produkowała coraz mniej luszu, ich położenie stało się dramatyczne. Istoty konające z głodu gotowe są podjąć prawdziwie desperackie czyny, byle tylko wyrwać się ze szponów śmierci. Nic więc dziwnego, że szukają nowych sposobów pozyskiwania ożywczej energii czerpanej z naszych emocji. Jedną z metod jest podjudzanie ludzi do urządzania masowych rzezi z powodów etnicznych lub religijnych, do zamachów terrorystycznych oraz do krwawych wojen, na których giną tysiące. Jednym z przejawów desperacji jest próba wprowadzenia na całej planecie systemu totalitarnego, kontrolującego i pozbawiającego wolności wszystkich jej mieszkańców, a metodą, jaką się posługują są wszelkie możliwe sposoby pozbawienia nas świadomości. Aby osiągnąć swoje cele okupanci serwują nam dezinformację w mediach, karmią nas ogłupiającą rozrywką, emitowaną przez 1001 kanałów telewizyjnych, trują nas z nieba (chemtrails zawierające aluminium, bar i inne metale ciężkie), szczepią niemowlęta i małe dzieci toksycznymi szczepionkami zawierającymi rtęć, aluminium i adjuwanty, “leczą” choroby lekami zatruwającymi organizm i powodującymi skutki ubocznie (które też trzeba leczyć toksycznymi lekami) i w końcu zastraszają, organizując “zamachy terrorystyczne”, licząc na to, że lęk skłoni ludzi do dobrowolnego wyrzeczenia się praw i wolności obywatelskich. W celu ogłupienia ludzi tworzy się również fałszywą duchowość w stylu New Age, lansujące Nowy Porządek Świata i rząd światowy channelingi (Billy Meier, Księga Urantii), teorie stworzenia człowieka jako niewolnika kosmitów (Zecharia Sitchin) itp.

Tak więc, zanim nastanie prawdziwy świt Ery Wolności czeka nas mnóstwo wstrząsów i przerażających wydarzeń. Pamiętajmy jednak, że przed świtem zawsze jest najciemniej…

Przeczytaj również:
Richard Dawkins jest kreacjonistą
Naukowcy odnajdują pozaziemskie geny w ludzkim DNA,
Świat jest inny niż myślisz,
Rota o historii Ziemi,
NOSTRADAMUS: PROJEKCJA PRZYSZŁOŚCI,
Rozdział 3 z książki Barbary Marciniak “Zwiastuni świtu”
Dlaczego kosmici się nie ujawniają
Jeśli wierzysz w objawienia Zecharii Sitchina to musisz mieć inteligencję Lulu Amelu
Co Plejadanie (od Billy’ego Meiera) mają wspólnego z NWO?

I na zakończenie: dający do myślenia film… niby sf, ale wizje szalonych twórców nie raz się spełniały w realu (jak choćby ta z powieści “Rok 1984″, do której coraz bardziej się zbliżamy).

A tu coś o “nowoczesnym” składaniu ofiar z ludzi:

I już naprawdę na zakończenie taka mała refleksja, zainspirowana przez niektóre komentarze: skoro ten system jest tak nieludzki, to spytam przewrotnie – a co Ty, drogi czytelniku tu, w tym piekle, robisz? Jakie prawo przyciągania Cię tu ściągnęło? Jakie Twoje wibracje sprawiły, że trafiłeś do tego strasznego miejsca? Tylko nie mów, że jesteś Jezusem… Ten przynajmniej miał Misję-Od-Boga, więc musiał. Ale ty, czy ja? Tak za niewinność? To byłoby zbyt niesprawiedliwe…