Jesteś geniuszem, czy masz geniusza?

Dziś nieco lżejszy temat, bo należy nam się trochę odpoczynku po tych wszystkich ciężkich wibracjach, które generuje problematyka NWO. Żebyśmy się całkiem nie załamali przyjrzyjmy się problemowi kreatywności i zastanówmy się, czy to my jesteśmy kreatywni, czy może raczej kreatywność przejawia się przez nas lub wybrała sobie nas za narzędzie, poprzez które się wyraża.

Poeci i kompozytorzy zwykli mówić, że tworzą pod wpływem natchnienia. Znamy te zabawne anegdotki, jak np. tę o sławnym kompozytorze, który zapisał w karczmie cały obrus nutami, ponieważ nagłe natchnienie spadło na niego gdy spożywał obiad z przyjaciółmi. Dzięki zapisanym na nim nutom wartość owego obrusa wzrosła oczywiście niepomiernie, czego nie omieszkał wykorzystać cwany karczmarz, gdy twórca próbował zabrać swe dzieło do domu. Inni pisali na serwetkach, jedwabnych chusteczkach do nosa, paczkach papierosów a nawet blatach stołów oraz innych, przedziwnych przedmiotach, jako że natchnienie jest rzeczą ulotną i nie da się z nim umówić na inny termin.

Duchowy uzdrowiciel Bruno Gröning mówił, że człowiek jest jak radiowa antena. Zależnie od tego, jak ją dostroimy będziemy odbierać audycję z nieba, lub przeciwnie, prosto z piekła. Żeby się przekonać ile jest w tym prawdy wystarczy „przespacerować się” po Internecie i poczytać blogi. Jedne starają się pomagać ludziom poprzez przekazywanie wiedzy dającej więcej wolności i podnoszącej ludzką świadomość na wyższy poziom, a inne przeciwnie, służą jako tuba propagandowa dla ciemnych sił, dążących do zaprowadzenia faszystowskiego systemu kontroli i uciemiężenia.

Nawet taki ateista i racjonalista jak Stanisław Lem przyznał się, że nigdy nie miał pojęcia, o czym będzie jego najnowsza powieść, wiedział tylko jedno, że musi ją napisać.

Stylizacja głównego bohatera Dzienników, Ijona Tichego, na barona Muenchausena, czy Guliwera, nie była świadomym zabiegiem pisarskim, mojej pracy nie poprzedzały żadne teoretyczne założenia, nie szukałem żadnych prefiguracji, wzorców, paradygmatów, tak jak rzeka nie antycypuje swojego koryta. Moje utwory pisały się same, byłem czymś w rodzaju racjonalnie pracującego medium, ale nie przetwarzałem jakichkolwiek przedustawnie powziętych planów.

Mnie również zdarzają się zatargi z moją Muzą, bo słynie ona z tego, że przywołuje ją szum wody z prysznica lub (rzadziej) z kuchennego kranu. Ledwie odkręcę wodę i zmoczę się cała, a już wena twórcza dopada mnie z mocą tak potężną, że muszę się czym prędzej owinąć ręcznikiem i zostawiając na podłodze mokre ślady pędzić do komputera.

Wszystko to świadczy o tym, że to Muza wybiera sobie twórcę i obdarza go łaskami, a nie odwrotnie. A więc geniusz nie jest geniuszem, lecz to człowiek jest jego sługą.

Moja rada praktyczna dla wszystkich natchnionych artystów brzmi: zawsze noście ze sobą notes i długopis, również wtedy, gdy udajecie się do łazienki.

Elizabeth Gilbert w swoim błyskotliwym i dowcipnym wykładzie wyjaśnia nam, jak to jest z tymi geniuszami i demonami, którym zawdzięczamy nasze talenty. Świetny film, polecam gorąco!

Podziękowania dla Integralnego (Marcina Hanke) za inspirację