Wybaczanie

Przeniesione ze starego bloga (2007-12-27 05:08:06)

Ten tekst powstał w grudniu, tuż po świętach Bożego Narodzenia, a teraz jest wrzesień, czyli nastrój zupełnie z innej bajki. Pewnie lepiej wpasowałby się w tematykę świąt, ponieważ to właśnie przedświąteczne refleksje stały się inspiracją do jego napisania, ale nawet mimo zmiany „okoliczności przyrody” jego temat pozostał aktualny.

Jak zwykle, przygotowując świąteczne potrawy, słuchałam radia. I jak to zwykle przed świętami nasłuchałam się uroczystych i egzaltowanych „aktów strzelistych” dzwoniących do stacji radiowych słuchaczy. Dyżurne hasła związane z Bożym Narodzeniem to „miłość” i „wybaczanie”, czyli (proszę wybaczyć brutalność) wielka psychologiczna ściema i sr…. w banię.

Przykład? Proszę bardzo:

Studentka jedzie na święta do domu, cała zbuntowana i najeżona na samą myśl o wkroczeniu do rodzinnego, pełnego zakłamania piekiełka, ale nagle spływa na nią olśnienie – matka jest jaka jest, babcia też, wiadomo, „przecież się nie zmienią”, ale żyć przecież wiecznie nie będą, przyjdzie taki dzień, gdy ich zabraknie, więc trzeba im wybaczyć i przyjąć radośnie, wraz z dobrodziejstwem inwentarza. Pani redaktorka pieje z zachwytu nad dojrzałością i mądrością młodego dziewczęcia, a dziewczę (o niewiarygodnie wprost infantylnym głosiku małej, rozkosznej dzidzi) zachłystuje się upojnym szczęściem, jakiego doznało pod wpływem tej oświecającej myśli.

Niestety, ja (wredny, zgryźliwy Skorpion) zupełnie nie podzielam tego entuzjazmu ani go nie rozumiem. Wręcz przeciwnie, poczułam się przerażona zakłamaniem, jakie lansuje bardzo opiniotwórcza postać z bardzo popularnej stacji radiowej.

Kochani, nie tędy droga! Takie „wybaczanie” i taka „miłość” to fikcja. To oszukiwanie siebie samej oraz tworzenie iluzji rzekomej mądrości i dojrzałości. Tę farsę powtarzamy w tej samej formie nieodmiennie co roku, nic więc dziwnego, że w końcu przestajemy widzieć, jak bardzo się oszukujemy. Wybaczamy sobie, spowiadamy się, czujemy radość i ulgę, a za rok z przerażeniem odkrywamy, że znowu jesteśmy na tym samym etapie, z tymi samymi, od lat nierozwiązanymi problemami i stajemy wobec konieczności wybaczania wciąż tego samego, wciąż tym samym osobom. I znowu, jak co roku totalnie pogrążamy się w iluzji świątecznego „szczęścia” i „radości”, zagłuszając w sobie rozpacz i bunt, w czym podtrzymuje nas Kościół, tradycja, rodzina, sąsiedzi, a nawet radio i telewizja.

Jakim trzeba być niewrażliwym i niedobrym outsiderem, żeby zepsuć cudowny świąteczny nastrój i dać wyraz swoim prawdziwym odczuciom? To właśnie dlatego nasze nastoletnie, zbuntowane dzieci tak bardzo nas irytują, że mamy ochotę je wychłostać lub wygonić z domu.

Biedne nastolatki… one nie nauczyły się jeszcze hipokryzji, więc patrzą i widzą prawdę taką, jaka ona jest. Ale my ich naturalny i zdrowy sprzeciw przeciw obłudzie nazywamy „młodzieńczym buntem”, który jest „normalny dla tego okresu rozwoju” i „jest spowodowany przez zmiany hormonalne”, więc „musimy to jakoś przetrzymać”, bo „w końcu dojrzeją i im przejdzie”.

Niestety, większości przejdzie. Już niedługo staną się takimi samymi hipokrytami i tak samo będą karać swoje dzieci, gdy w końcu i oni zostaną rodzicami.

Zwalamy winę na hormony, złe towarzystwo i inne oszukańcze przyczyny zamiast przyjrzeć się odważnie temu, w czym sami tkwimy i co nas powoli zabija.

Jeśli w twojej rodzinie panoszy się toksyczność i panują w niej złe relacje, to świąteczne wybaczanie jest wyłącznie farsą i zamiataniem problemów pod dywan. Fakt, że w każdym następnym roku trzeba tę ceremonię powtarzać od nowa jest na to najlepszym dowodem.

Chorobę trzeba skutecznie leczyć, a nie wychwalać i wynosić na ołtarze.

Co można więc poradzić studentce jadącej na święta do rodzinnego domu?

Rzecz jasna – nie chodzi o to, żeby wpadać do domu i od progu krzyczeć „przejrzałam was toksyczne sukinsyny, zaraz wykażę cały fałsz w jakim żyjecie, skonfrontuję was z nim i dzięki temu was uzdrowię”.

Nie wyleczysz nikogo, powiem więcej – nie wolno ci tego robić. Cudze wady i problemy to nie twoja sprawa. Chęć leczenia innych wynika z faryzejskiej postawy: „dziękuję ci Boże, że stworzyłeś mnie lepszym niż tego celnika” (czytaj: innych członków rodziny). Nie, nie jesteś lepsza. Jesteś taka sama jak twoja rodzina i z niej się wywodzisz nie przez przypadek. Ale jeśli masz tego dość, to pięknie i słusznie, pamiętaj jednak, że uzdrowić możesz wyłącznie siebie. I tylko to ci wolno zrobić.

Jeśli w twojej rodzinie panują toksyczne stosunki, ty w żadnym razie nie możesz uważać siebie za zdrową / zdrowego. Wszyscy gracie w tej samej drużynie i w tę samą grę, ponieważ do tanga zawsze potrzeba dwojga. Gdy jedno z was zostanie uzdrowione, drugie nie będzie miało innego wyjścia, jak również wyzdrowieć.

Gdy staniesz się zdrowa psychicznie i duchowo (co jest możliwe do osiągnięcia, jeśli poddasz się gruntownej psychoterapii), twoja toksyczna dotąd matka zorientuje się niezawodnie, że jej psychopatyczne chwyty poniżej pasa, powalające cię do tej pory z siłą tarana, trafiają w próżnię i nie dosięgają celu. Twój spokój, a co istotniejsze – brak bolesnej lub pełnej złości reakcji z twojej strony (a przecież ich wywołanie jest celem toksycznego dręczyciela) wywoła jej frustrację. To z kolei może stać się pierwszym krokiem na drodze do jej osobistej przemiany.

Łańcuch wzajemnych chorych powiązań zostanie przerwany. Ofiara przestanie być ofiarą, a oprawca, dotąd skutecznie wymierzający ciosy poniżej pasa, znajdzie się nagle w próżni. Początkowo będzie próbował przywrócić chorą rodzinną homeostazę, ale gdy przekona się, iż jest to już niemożliwe, nie będzie miał innego wyjścia, jak (być może po raz pierwszy w życiu) spojrzeć na rodzinne relacje i siebie samego trzeźwo i przytomnie. Ta trzeźwość doprowadzi w końcu do zrozumienia, w co grał do tej pory z takim zaangażowaniem i że była to gra krzywdząca wszystkich, grającego również.

Jeśli jesteś żoną alkoholika, nie staraj się brać na siebie odpowiedzialności za jego życie i nie podkładaj mu poduszki pod tyłek, gdy będzie upadał. Przeciwnie, pozwól mu boleśnie upaść, najlepiej do pełnego lodowatej wody rynsztoka, niech odczuje na własnej skórze, do czego prowadzi picie. Ty musisz uświadomić sobie, że jesteś współuzależniona, a więc chora równie poważnie, jak on. Leczenie zacznij od siebie, a przekonasz się, że i on zacznie trzeźwieć.

Jeśli chcesz zmienić świat zacznij od siebie. Stań się pierwszą zdrową osobą w swojej rodzinie, a przekonasz się, że inni podążą za tobą. Sami, z własnej i nieprzymuszonej woli!

A więc – życzę Wam, żebyście w przyszłym roku nie musieli sobie niczego wybaczać, lecz ze szczerą radością w sercu jechali na spotkanie z ukochanymi rodzicami i innymi krewnymi.