Czy to jest feminizm i czy to jest odwaga?

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-19 00:23:28)

Czyli odpowiedzi na dwa pytania w jednej notce.

Ludzie pytają mnie, dlaczego:

1. nie uważam się za feministkę, skoro w moich tekstach występuję przeciwko patriarchatowi i wyzyskowi kobiet oraz
2. skąd biorę odwagę, żeby pisać to, co piszę.

Ad 1) W moim odczuciu prawdziwe feministki powinny zajmować się kultywowaniem swojej kobiecości i radowaniem się nią. Oczywiście: mam na myśli zdrową i pełną akceptację swojej kobiecości. Walka polityczna i rywalizacja z samcami o terytorium lub stołki w firmie to nie feminizm, lecz patriarchat w spódnicy. Ani walka, ani rywalizacja nie kojarzy mi się z kobiecością.

Walka z niewolnictwem to nie feminizm, lecz abolicjonizm.

Ta myśl mnie oświeciła, gdy jakieś 2 tygodnie temu w telewizyjnej jedynce (albo dwójce, nie pamiętam) obejrzałam (wstrząsający) reportaż o małżeństwie po japońsku. Coś tam mi się o uszy obiło, że w Japonii wciąż panoszy się patriarchat, że kobiety i mężczyźni żyją w dwóch osobnych i prawie nie stykających się ze sobą gettach, że faceci pracują, bawią się i wypoczywają wyłącznie w męskim gronie, a kobiety siedzą w maleńkich mieszkankach i zajmują się prowadzeniem gospodarstwa domowego ale nie wiedziałam o tym zbyt wiele.

Dzięki reportażowi zrozumiałam, na czym polega problem.

Tradycyjne japońskie małżeństwo (dotyczy to pokoleń lat 50 i 60-tych oraz oczywiście starszych) to nie małżeństwo, lecz niewolnictwo. Dziewczynkę wychowywano w przekonaniu, że jej jedyną życiową rolą jest służenie i nadskakiwanie mężczyźnie i że kobieta nie ma żadnej wartości, jeśli nie jest całkowicie i bezwarunkowo oddana mężowi, jeśli nie jest mu posłuszna, nie usługuje mu i nie spełnia wszystkich jego oczekiwań. Naiwną i pełną romantycznych marzeń pannę wydawano za mąż, a po ślubie okazywało się, że tylko ona kocha, a on ma ją, za przeproszeniem, gdzieś. O jej pracy zawodowej nie mogło być mowy, bo wtedy mąż nie byłby wystarczająco dobrze zadbany.

Pan i władca całkowicie poświęcał się pracy, po robocie szedł z kolegami na sake, a do domu wracał ostatnim pociągiem lub wcale. Rano zrywał się o bladym świcie, pędził do pracy, a domowa niewolnica siedziała zupełnie sama lub z dziećmi. Niektórzy Japończycy pracują nawet kilkaset kilometrów od domu, więc bywają w nim tylko raz w miesiącu lub rzadziej.

Po kilkudziesięciu latach pracy zawodowej mężczyzna przechodzi na emeryturę i wtedy dopiero zaczynają się problemy: do domu wprowadza się zupełnie obcy facet, co u obojga małżonków powoduje ostre objawy chorobowe. O rozwodzie jednak mowy być nie może, ponieważ kobieta nie ma prawa do emerytury. Musi więc w dalszym ciągu służyć swojemu panu. Jeśli odmówi, wylatuje na bruk, bez środków do życia.

Oczywiście, ostatnio, pod wpływem postępowych idei z zachodu Japonia zmienia swoje prawodawstwo. Nowy przepis mówi, że kobieta nie tylko ma prawo do rozwodu, ale i do części emerytury swojego męża.

Młode pokolenie Japończyków ma już bardziej demokratyczne zapatrywania na prawa kobiet i na to, że należy je traktować jak ludzi i jako partnerki.

Po obejrzeniu tego reportażu nabrałam przekonania, że taki związek w żadnym razie NIE MOŻE BYĆ UZNANY ZA MAŁŻEŃSTWO, lecz za współczesną formę niewolnictwa, a więc walka o prawa tych kobiet to nie feminizm, lecz abolicjonizm.

Ad 2) A czego mam się bać? Kto może mi coś zrobić? Przecież żaden brodaty talib nie zapuka z bombą do moich drzwi. Nie aresztują mnie, bo ja nie zajmują się polityką i nie jestem wystarczająco sławna.

Sił nieczystych też (już) się nie boję. Po przygodzie z czarnomagiczną klątwą śmierci wiele się nauczyłam i wyciągnęłam z tego wnioski na przyszłość. Jako osoba plutoniczna przekonałam się, że hasło mojego planetarnego sygnifikatora („co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”) działa i jest prawdą. Żyję i jestem silniejsza niż kiedykolwiek. A co najważniejsze raz na zawsze pozbyłam się lęku, a to znaczy, że ciemne moce nie mają do mnie przystępu.

Kto w Polsce może uważać się za racjonalistę?

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-15 03:16:33)

Z dużą dozą sarkazmu wyznam, że wszystko wskazuje na to, że tylko ten, kto otrzyma przyzwolenie od ludzi z portalu Racjonalista. A więc ja, jako ich osobisty wróg, nie mam na to najmniejszych szans. Ach, jakże ja przeżyję ten straszny cios ?

Zaglądam tam bardzo rzadko, dokładnie z tego samego powodu, dla którego nie odwiedzam portali katolickich. Czyli mówiąc wprost: unikam miejsc, w których szaleją fanatycy, odgrażający się, że ostatecznie i na zawsze wyrugują z powierzchni ziemi to lub owo zjawisko; jak dla mnie zupełnie obojętne które konkretnie (czy będzie to innowierstwo, ateizm, dowolna religia, “wiara w astrologię” lub duchy, zabobony czy jeszcze coś innego).

Oto zdanie z bloga prof. Arkadiusza Jadczyka, fizyka-teoretyka, nie bojącego się przyznać do swoich paranaukowych zainteresowań:

“Racjonalistę” od czasu do czasu czytuję, choć za racjonalistę się nie uważam. Jak zresztą mógłbym się uważać, skoro na mojej półce, tuż obok wielu fachowych monografii dotyczących teorii grawitacji i geometrii różniczkowej stoi I Ching?

Jeden mój kolega bardzo się obruszył, kiedy poddałam w wątpliwość swoje prawo do uważania siebie samej za racjonalistkę. Nie mógł biedaczek zrozumieć, że astrolog automatycznie zostaje zdegradowany do tej samej ligi, co babiny w chustach, lękliwie klepiące pacierze po zapadnięciu zmroku.

Nie kupuj węgierskich żarówek, jeśli ci życie miłe!!!!!!

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-08 21:30:56)

Jakieś pół roku temu kupiłam dwie małe 40-ki do okapu kuchennego. Producenta nie sprawdzałam, bo niby po co? Spisywały się dobrze, ale tylko do momentu, gdy nastał kres ich oświeconego życia. Pierwsza zakończyła swój żywot mniej więcej miesiąc temu. Ale nie był to taki zwykły koniec: żarówka detonowała z wielkim hukiem i błyskiem, a co gorsze, na skutek gwałtownego wybuchu szkiełko odpadło od gwintowanej oprawki i przeleciało na drugi koniec okapu.

No cóż, trudno się mówi. Zdarza się.

Jednak na tym nie koniec. Dziś równie efektownie eksplodowała następna. Huk był taki, że słychać go było w sąsiednim pokoju. Ale żeby tylko eksplodowała! Tym razem wraz z żarówką poszły bezpieczniki i w całym mieszkaniu zapadła ciemność. Na szczęście mamy nowoczesną instalację, więc wydawało się „no problem”. Syn stanął na palcach, wcisnął przycisk i… nic, dalej widzimy ciemność. Wyłączył, a następnie włączył wszystkie bezpieczniki po kolei i dalej nic.

Stało się więc jasne, że wysadziliśmy bezpieczniki na klatce schodowej. Katastrofa.

Na szczęście nasz domowy anioł stróż, pan Grzesio był na posterunku i zaraz pospieszył z pomocą. Włączył co trzeba i stała się światłość.

Cóż za ulga! Przy okazji uświadomiłam sobie, jak bardzo jesteśmy uzależnieni od elektryczności. Bez prądu nic u nas nie działa. Nie tylko lodówka, telewizor, pralka i komputery, ale w ogóle nic! Nie mamy ciepłej wody, bo piecyk gazowy zapala się od iskry elektrycznej. Nie ma herbaty, bo czajnik jest na prąd. Kuchenka gazowa też jest wyposażona w elektryczne iskrowniki, a zapałki nie zawsze są w domu.

Po tych strasznych przeżyciach sprawdziłam, kto wyprodukował te super-żarówki. Na szkiełku stało napisane „Hungary”. W tym momencie uwierzyłam w hasło „dobre, bo polskie”. Jeszcze trochę, a stanę się patriotką i wstąpię do PiSu.

Nie przerażajcie się, tylko żartowałam!

Medium czanelingowe?

---

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-06 15:30:37)

Stylizacja głównego bohatera Dzienników, Ijona Tichego, na barona Muenchausena, czy Guliwera, nie była świadomym zabiegiem pisarskim, mojej pracy nie poprzedzały żadne teoretyczne założenia, nie szukałem żadnych prefiguracji, wzorców, paradygmatów, tak jak rzeka nie antycypuje swojego koryta. Moje utwory pisały się same, byłem czymś w rodzaju racjonalnie pracującego medium, ale nie przetwarzałem jakichkolwiek przedustawnie powziętych planów.

To słowa Stanisława Lema, zawziętego ateisty i racjonalisty…

Znikające Skorpiony

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-05 17:27:14)

Kilka dni temu obejrzałam biografię księcia Karola. Padło tam zdanie, że gdy w jego związku z kobietą pojawiały się jakieś problemy Karol po prostu znikał. Przypomniało mi się od razu, co opowiadała mi koleżanka: Skorpiony wprost do niej lgnęły (nic dziwnego, kobieta ma Słońce w Raku), ale każdy związek z osobnikiem spod tego znaku kończył się rozpłynięciem się kochanka w sinej mgle. To ją mocno bulwersowało; niestety, ja również znikłam z jej życia… Dlaczego – zaraz wyjaśnię.

Skorpiony to dziwne stworzenia. W podręcznikach zwykle jest napisane, że to bezwzględni wojownicy i że za skarby świata nie popuszczą, ale jest to prawdą tylko wtedy, gdy Skorpion zostanie przyparty do muru i nie ma dokąd uciec. Jeśli może zwiać, z całą pewnością to zrobi. I nigdy więcej nie wróci, choćby go nie wiem jak błagać.

Wbrew pozorom Skorpion nie lubi kłótni ani konfliktów. Wdaje się w nie tylko wtedy, gdy zostanie do tego zmuszony. Jeśli ma taką możliwość, to zamiast się kłócić na pewno wstanie w milczeniu, zrobi obrażoną minę i wyjdzie, trzasnąwszy drzwiami. Na zawsze. Osobnik ten nie znosi również chimer, much w nosie, złych humorów i manipulacji. Dlatego wbrew podręcznikowym regułom trudno mu znaleźć wspólny język z Rakami, jako że te właśnie toną w emocjach i często same nie wiedzą czego chcą, poza jednym: jak Rak cierpi, to chce, żeby cały świat cierpiał wraz z nim, więc zrobi wszystko, żeby wylać na innych swój podły nastrój. I to jest właśnie przyczyna, dla której znikłam z życia mojej raczej koleżanki.

Skorpion wie, co jest możliwe, a co nierealne i nie będzie tracił czasu po próżnicy. Na pewno nie będzie próbował rzucać pereł przed wieprze ani wygłaszać przed krową na miedzy wykładu z literatury angielskiej XVIII wieku. Pewnie dlatego uchodzi za osobnika niewrażliwego i pozbawionego współczucia. Ale to nieprawda. Skorpion doskonale rozumie duchowe cierpienia innych, wie jednak, że nie można za nikogo przeżyć życia ani pomóc ofierze bez aktywnej i świadomej współpracy z jej strony. Każdy może pomóc tylko sobie samemu, ale musi tego chcieć i być gotowym na ciężką pracę nad sobą.

Jeśli planujesz związek ze Skorpionem zastanów się dobrze. Nad sobą. A jeśli on zniknie z twojego życia przeanalizuj, co zrobiłaś / zrobiłeś takiego, że się zraził. Tylko nie licz na to, że Skorpion sam ci to wyjaśni. Nie zrobi tego, żeby… cię nie zranić lub nie urazić! I żeby nie wywołać awantury.

[Ta notka trochę generalizuje i trochę trąci astrologią gazetową. No i nie uwzględnia wszystkich typów skorpionowatości. Ale proszę się nie czepiać! Trochę wielkoduszności w czasie lektury nie zaszkodzi].

Napisane przez Skorpiona

Krzyż kosmiczny

Przeniesione ze starego bloga (2007-09-04 23:09:50)

Zaniepokojona tym, że wszędzie wokół mnie walą straszliwe gromy wrzuciłam sobie dzisiejszą datę do programu astro i popatrzyłam, co się kurde dzieje na tym dziwnym świecie. A jak popatrzyłam, wszystko stało się jasne.

Mamy dziś piękny krzyż kosmiczny. Słońce w Pannie jest w opozycji do Urana w Rybach (Uran zawsze niesie bardzo nerwową energię), to wszystko w kwadraturze do opozycji: Mars w Bliźniętach – Jowisz w Strzelcu. Całkiem przed chwilą przy Marsie był jeszcze Księżyc, dolewając wody do ognia. Mars to nerwus i wojownik, który najpierw ścina łby, a dopiero potem pyta, czy zasłużenie. W Bliźniętach wywołuje napięcie nerwowe i wielką skłonność do pyskówek.

Super po prostu.

Nic więc dziwnego, że ludzie reagują histerycznie i zupełnie nieadekwatnie do sytuacji, o byle co się obrażając i strzelając z potężnych armat do maleńkich komarów.

A ja mam takie piękne tranzyty, same ścisłe trygony i sekstyle… I nie mogę się nimi cieszyć, bo jak tylko powiem “dzień dobry” zaraz ktoś leci do mnie z siekierką!

W takim razie ani dziś, ani jutro, ani nawet pojutrze nie odzywam się do nikogo więcej, a nadmiar energii idę rozładować zmywając gary, piętrzące się w mojej kuchni. Innym też radzę to samo.

Samo życie, czyli komentarz do problemów sąsiedzkich

Przeniesione ze starego bloga (2007-08-29 22:53:52)

Po wysłuchaniu mojej opowieści o sąsiadach koleżanka opowiedziała mi ciekawą historyjkę z jej życia sąsiedzkiego i o umuzykalnianiu narodu polskiego…

Kiedy całe osiedle aż się trzęsie od koszmarnego, dyskotekowego łomotu wydobywającego się z mieszkań i zaparkowanych w pobliżu samochodów nikomu to nie przeszkadza. Ale kiedy owa koleżanka, nie mogąc znieść wszechobecnego hałasu “zapuściła” sobie Mozarta (wcale nie próbując przy tym być słyszalna dla całej okolicy) natychmiast ktoś z sąsiadów wezwał policję.

Disco jest cacy, Mozart jest be.

Zrzędzenia na sąsiadów ciąg dalszy :-/

Przeniesione ze starego bloga (2007-08-29 00:20:29)

Nasze piękne osiedle ma niestety swoje mankamenty. Każde osiedle je ma, ale nasze ma dość szczególne.

Lato w naszym osiedlu jest czasem różnego rodzaju tortur.

Uszczęśliwianie swoim (anty)gustem muzycznym całej rozległej okolicy (im większej, tym lepiej) znają wszyscy mieszkańcy naszego kraju, więc opisywać tego nie będę. Kiedy mieszkałam na Gocławiu (to takie wielkie warszawskie blokowisko) było dużo, dużo gorzej. Ale i tu bywa wesoło…

Projektujący nasze osiedle architekt wpadł na pomysł, żeby ludzie mieszkający w dwóch sąsiednich klatkach schodowych dzielili wspólną loggię, przedzieloną na pół prowizoryczną ścianką z drewna. Jest to nie najgorszy być może pomysł, jeśli w sąsiadujących ze sobą mieszkaniach mieszkają najbliżsi krewni. Wtedy można nawet tę dechę odpiłować i zbratać się całkowicie. Tyle tylko, że zamiast wchodzić do rodziny drzwiami, wchodziłoby się przez balkon. No cóż, można i tak.

Nasz problem polega na tym, że naszymi sąsiadami nie są krewni, lecz zupełnie obcy ludzie, co gorsze, ani z naszego pokolenia, ani z pokolenia naszych dzieci.

Latem, gdy wszyscy mamy szeroko otwarte drzwi balkonowe, czuję się jak minister Ziobro, podsłuchując rozmowy sąsiadów. Niestety, nie czuję z tego powodu radości, bo nie jestem pracownicą służb specjalnych.

Co jeszcze gorsze, gust muzyczny sąsiadów daleko odbiega od naszego, o czym niestety wiele razy miałam okazję się przekonać, gdy raczyli się głośną strawą muzyczną, dla nas zupełnie nie do przełknięcia.

My muzyki słuchamy przez słuchawki, najczęściej w postaci mp3, przy okazji pracy na komputerze, więc nikomu nie zakłócamy spokoju (pogromców piratów spieszę uspokoić – na półkach obok stoją w rządku wszystkie LEGALNIE KUPIONE płyty, z których te mp3 zostały skopiowane).

Inną torturą jest konieczność wdychania dymu z petów, kiedy nasz sąsiad, wygoniony okrutnie przez żonę, wychodzi na balkon uraczyć się dymkiem. Dymek figlarnie przepływa na naszą stronę i wpływa wąską strużką do naszego mieszkania (w chwili, gdy piszę te słowa też go czuję).

Sąsiedzi z dołu z kolei, skądinąd sympatyczni ludzie, wpadli ostatnio na szatański pomysł: rozpalili na balkonie grilla. Nie poszłam z interwencją, ponieważ wyraźnie było słychać, że ostro sobie popili… wolałam więc nie narażać życia. Najpierw do moich nozdrzy doleciał niepokojący zapach palonej gazety, a zaraz potem kłęby gęstego dymu oraz smród palącego się tłuszczu z kiełbasek i innych mięs. W pewnym momencie dym był tak gęsty, że prawie nie było widać bloku naprzeciwko. Musiałam więc, mimo upału, szczelnie zamknąć wszystkie okna, w przeciwnym wypadku na pewno znaleziono by mnie następnego poranka uduszoną i czarną od sadzy.

W tym tygodniu dymem z grilla okadzali nas inni, ale nie udało mi się ustalić skąd konkretnie dolatują te opary.

Chyba przyjdzie się wyprowadzić na bezludną wyspę. Problem tylko w tym, że brak podaży, bo wszystkie wyspy już sprzedano…

Krwawa zemsta, czyli odchamianie sąsiadów

---

Przeniesione ze starego bloga (2007-08-27 01:22:41)

Przy niedzielnym śniadanku dokonaliśmy zemsty na sąsiadach, katujących nas przez całe upalne lato koszmarkami dla muzykalnych inaczej, typu umcy-umcy, papa-ć.

A pfuj :/

Ja tam grzeczna jestem i nie lubię awantur, więc cierpię w milczeniu, ale mój były nie wytrzymał i dał czadu z całą mocą naszych wzmacniaczy. Uszczęśliwił sąsiadów “Eroicą” Beethovena.

Stał się cud i wbrew oczekiwaniom nikt nam buzi nie obił. Czyżby rzeczywiście muzyka łagodziła obyczaje?

Ale całkiem możliwe, że uszło nam na sucho z tego prostego powodu, że w tym czasie wszyscy byli w kościele i nic poza organami nie słyszeli…